Rainbow After The Storm Novels & Stories

“Yung sinasabi nilang rainbow after the rain… para iyon sa mga taong nasa pinakamababang punto ng buhay nila. Parang konting pag-asa ang simbolo noon.” “Ang mga tao kasi kailangan ng kaunting lakas ng loob para magsimulang muli. Kung wala iyon, madaling sumuko at tuluyang bumagsak.” Lumingon muli si Harmony sa likod. Wala na si Kiana sa may pintuan ng shop. Sa likod ng salamin, parang nakikita niya ang abala nitong anyo habang nagtratrabaho sa loob ng milk tea shop.

In a way, her obssession towards me kind of helped me achieved this very happy life I am having. And everyone is happy with our own lives, that’s the good thing about living this life. Tama nga ang kasabihan na, “There’s always a rainbow after the storm.” Pagkatapos naming ulanin at bagyuhin ng mga problema ay ito na kami pagtapos ng lahat ng unos, masaya at maligaya ng magkakasama. All is well in the end, ika nga nila. Napatakbo ako palapit sa doktor noong lumabas siya at nangingiting tinanong siya.

Makikita doon ang isang rainbow, "Cassiopea, Look! May rainbow oh," Tiningnan ni Pea ang kalangitan, " Rainbow is a sign of hope, new beginnings, and a promise. It is also a symbol of diversity, inclusion, and peace. Sign ba ito na umaayon din sa atin ang panahon?" "Hmm... Siguro. At tulad nga ng sabi ko sa'iyo kahit ano 'man bagyo o delubyo pa ang dumating sa pagsasama natin, I'm your's and I will be here beside you. Hinding-hindi kita papababayaan, hindi ako papayag na mapahamak ka or may masamang mangyari saiyo. Because you are my one and only Queen."

Itinuon ko ang aking atensiyon kina Raid, Marc na abala ngayon sa pakikipaglaban kay Glade. “Storm Magic: Resonance of the Roaring Sky!” “Celestial Magic: Meteor Boulders!” Umulan nang napakaraming batong lumalagablab mula sa langit at sinabayan ito nang dumagundong na kulog at kidlat. Isang napakalakas na pagsabog ang sumakop sa buong lugar. Nayanig ang lupa at nabalutan nang makapal na usok at alikabok ang paligid.

Ang ulan ay parang walang kamatayang nektar, na agad na nagpapagaling sa mga taong ito. Dahan-dahang tumayo ang mga taong namimilipit sa sakit. Nagsimulang bumalik sa normal ang mga nasa pintuan ng kamatayan. Nagulat si Rong Bingshao. "Damn it, what's going on! This is not ordinary rain! This is a weather weapon na pinakawalan ni Jordan!"

Hoping that Tito Finn will be paid for all of his sins. "You sure about this?" "Yes, ma, let's go?" Nang makabalik na kami sa sasakyan ay ganun naman ang pagdilim ng kalangitan. Uulan pa ata. A few minutes later, a raging thunderstorm erupted, causing the sky to burst into a roar. The rain came down on us in a manner that was both forceful and savage. The same as Maddox treated me. How funny that this misunderstanding leads our hearts into shreds. We bacame a stranger again.

Bumibigat rin kasi ang bata kaya minsan, sumasakit na ang mga braso niya sa pagbubuhat. Ilang sandali pa, nagsimula na ang firework display. Napangiti na lang si Zein nang sumabog ang iba’t-ibang kulay sa kalangitan. Kahit naging hindi maganda ang umaga para sa kaniya, hindi na rin masama. Nag-enjoy naman ang anak niya at naka-bonding niya na rin si Lester.

Kumunot ang noo ng tatlong kapatid nito at nagtataka na nagtanong kay Storm. "The who?" panabay na tanong ng tatlo. Si Storm ang panganay sa lahat dahil ito ang unang lumabas. Sinundan ito ni Thunder at sumunod naman si Lightning at bunso si Rain. Kaya palagi silang natatawa ni Nile dahil sa magkasunod na paglabas ng mga anak nila. Ang palaging biro ni Nile ay nag weather forcast na may paparating na Storm at maya-maya pa ay may malalakas na kulog na maririnig sa buong lugar, ilang segundo ang makalipas ay sumunod ang kidlat at pagkatapos ay bumuhos ang malakas na ulan.

Ako ang unang nagbukas ng pinto at pumasok sa loob. Nagulat ako nang bumungad saakin ang mga pulang lobo na hugis puso. Meron ring mga rosas sa paligid at punong-puno ng opisina ng mga dekorasyon. Napuno ako nang pagtataka pero unti-unti akong nalinawan sa nangyayari nang biglang lumitaw si Storm. He's smiling joyously. Meron rin siyang hawak na bouquet ng rosas. Napangiti ako nang maintindihan ang nangyayari. Nagsimula ring tumugtog ang isa sa mga paborito kong kanta na bumagay rin sa pangyayari.

So broken, so vulnerable, and so weak. "But you know what? The ruthless storm turned out to be an unwilling storm. It was forced to pass through me just to save me... It was a storm with a purpose, a storm that destroyed everything in its path only to rebuild something stronger," she whimpered softly. "That was its intention, but it didn't realize that the woman it was trying to rebuild was too fragile to hold the strength it was trying to offer. It was oblivious that it could only leave behind a broken woman..." Her voice cracked. Her lips were trembling as if she was trying to endure an overwhelming pain inside her. I tried to touch her face but she held my hand and placed it on her chest.