Why Do I Love You の小説・ストーリー

Pagkatapos ay inilapit nito ang mukha nito sa kanya saka inangkin ang kanyang mga labi para sa isang simpleng halik. “I know, I know how much is your love for me. And that is one of the many reasons why I fell in love with you too. Your unconditional love is too strong. You may not be saying anything and you have always loved me in silence but the way you look at me, the way you smile. The time that you have given me, all the time and every time that I needed you been the reasons why in the end, one morning I woke up and realized that I love you. But it pains me with the idea that you were too young for things like this. So I decided to hold back.”

I love you. He is really sweet! And I love him more for that!

"I don't like you...." Turan nito at para bang pinagsakluban ako ng langit at lupa sa narinig ko. Nangilid na ang mga luha ko at saka hinabol ang hininga ko dahil unti-unting nanikip ang dibdib ko. Kakalas na sana ako sa yakap niya nang bigla itong tumawa at magsalita. "H-hey, Bellissima... Don't cry, I don't like you because it's more than that.... I love you, Bellissima. I love you so much."

“I love your lips. Lips that promise a thousand sweet kisses. Anytime you need a kiss I have one waiting for you.” Isang tikhim ang nagpalingon sa kanila.

Bakit kung kailan handa na tayong sumugal ulit ay saka tayo paglalaruan ng tadhana? Bakit kailangang paulit-ulit tayong umiyak sa parehong dahilan? Bakit kahit anong pilit nating sabihin sa sarili natin na natuto na tayo, sa huli ay parang hindi naman? Maybe love is not for me, or maybe I’m just not really lovable. Kaya siguro walang sumeseryoso sa akin, kaya siguro lagi lang akong niloloko, ginagamit at sinasaktan.

"Fuck, Reiks, I won't ever get tired of you. I won't ever get tired of loving you. I love you, baby." And I won’t ever get tired of fighting for this man either. Patuloy ko na hahanapan ng mga rason at dahilan ang kung ano ang mayro’n sa amin. Patuloy ko na bibigyan ng eksplanasyon at pangangatwiranan kung bakit kahit sa mata ng iba ay mali kami, ito pa rin ang pinakatama na desisyon namin dalawa. And that is because this is what the power of love can do to me.

Naririnig ko ang mahina niyang hinga, ramdam ko ang tibok ng puso niya. “Gab, I love you. That’s the only reason I need to stay. Hindi ako aalis kahit pa buwagin nila lahat ng meron ka. Dahil ikaw ang mundo ko.” Nanigas ang katawan ko, hindi ko na alam kung paano ko pipigilan ang sarili kong hindi siya yakapin. At bago pa ako makapag-isip, hinila ko siya papalapit. Niyakap ko siya nang mahigpit, parang kapag binitiwan ko siya, tuluyan na akong mawawala.

Pinilit niyang pigilan na ang pag-agos ng mga luha niya. "Because... I love you too." Walang pag-aalinlangan niyang sabi. "I love you, Drake. And it's not because you made me happy. Not because you made me feel special. Nor because you're the sweetest fake boyfriend ever. But because I love you. And I don't need any reason for that." Unti-unting nagliwanag ang mukha ni Drake. Hindi na nito napigilan ang sarili. Muli siya nitong hinila sa isang mahigpit na yakap, tila ba natatakot itong mawala siyang muli.

Sa lalim ng tingin niya ngayon sa akin, alam kong handa niyang talikuran ang lahat para lang manatili sa tabi ko… isang bagay na hindi ko alam kung dapat ko bang ikatuwa o ikatakot. "B-but why?” tanging nasabi ko. Lumapit siya lalo sa akin at muli akong hinawakan sa kamay. “It's because I love you… would that be enough for you to let me stay?”

sabi nito sa akin bago ako hinalikan sa noo. Kumilos ako para humarap sa kanya. “Why do you love me?” I asked him, still confused. Hindi ko pa rin alam kung bakit ako nagustuhan ni Enzo. Ano bang ginawa ko para magustuhan niya ako? He smiled again and cupped my face. “I woke up one day that I feel happy whenever I see you. I don’t talk to you often but seeing you makes my day already, it’s enough for me. I never thought that simple happiness could turn into this kind of feeling, but, yeah, what can I do? I have fallen in love with you,” he chuckled and hugged me tight.