Wika Ng Kabataan นิยาย & เรื่องราว

Natawa cya. "Let me taste you baby..." wika niya sabay abot sa pagkalal*ki nito. excited na dinilan nya ang alaga nito... "hmm...hhmm... hhmm..." ungol nya na takam na takam din sa pagkalalaki ng nobyo

Wika niya sa ‘kin kaya naman napabangon ako. “Why?” I asked, kaya naman nilapitan nila ako at niyakap ako ng babaeng kasama niya. “Ikakasal na kami ng tatay mo,” Wika ng babae na ikinagulat ko noong araw na ‘yun, kasi ni isang beses wala akong naalalang pinakilala siya sa ‘kin ni papa. “Magkakaroon kana ng bagong mama!” Masaya namang wika ni papa.

Wika niya dito "Pag nalusotan ko na tong problema na'to bibigyan kita nang ticket trip to Maldives diba gusto mong pumonta don?" Pumapalakpak pang aniya dito habang malapad ang pagkakangiti. pabiro naman siyang inismiran nang kaibigang binata na napahalukipkip pa ito. "Ayan kana naman sa mga linyahan mo na yan eh, dati nga nong elementary pa tayo nong lagi kitang pinagtatanggol sa mga nambubully sayo sabi mo noon babawi ka rin sakin you even told me na ililibre mo ako nang paborito kung cheese cake pero hindi mo naman tinupad" Sumbat nito na parang desmayado at napapailing pa. Natawa naman siya nang maalala yon. "Naku, pasensya na alam mo namang mga bata pa tayo non ei"

Yonwick habang tumatawa Nakahiga siya sa tabi ng hot spring pool habang hinihintay ang babaeng magmamasahe sa kanya. “I-massage mo siya! Kailangan mong umupo sa kanya para masahihin siya!” Nakita ng ibang mga kabataan na hindi gumagalaw ang babae, kaya pinalibutan nila siya habang patuloy nilang pinipilit ang babae.

Hinakbang ang mga paa palabas na rito sa loob ng kuwarto. Gusto niya magprotesta, ano siya lola? Sa noo halikan? Gusto niya batukan ang kanyang sarili nang hindi siya agad nakahuma. Animo’y katulad siya sa teenagers na first time nagkaroon ng crush at binigyan ng first kiss. Kung hindi pa gumalaw si Baby Yuna, nagpeling-pelingan teenager pa rin siya. Naiiling na lamang siya sa sariling kagagahan.

wika ni Sadie at kaagad na lumapit sa dalagita para yakapin ito. Wenny, iyon ang pangalan ng dalagita. Iyon din ang babaeng nagtawag ng ilang kabataan para mananggal ng mga nakadikit sa pader. "Mayor, at Miss Sadie, nandito po kami hindi para magwelga o makigulo. Andito po kami para magbigay ng suporta namin sa inyo," wika ng isang babaeng tiyak na nasa wastong edad na. "Kung magtatanong po kayo kung botante kami o hindi, opo, botante po kami. Ngunit hindi lahat. Katulad ni Wenny at Zeldrick, mga minor pa lang po sila."

wika ni Liza, na may buong pananampalataya sa kanyang mga salita. Sa mga salitang iyon, isang buo at masiglang komunidad ang naitayo. Ang mga kabataan na dati’y naglalakad sa dilim ay natutunan nang maglakbay patungo sa liwanag. Si Liza ay hindi na lamang isang simpleng tao; siya ay naging simbolo ng pagbabago at ng kahalagahan ng pagkakaisa.

Umiiyak na wika ni Katrina. Halos hindi maubos ang kanilang pag-uusap. Halos ayaw na nilang maghiwalay magkapatid. Maraming kwento sila Ate Jasmine at Kuya Julius sa kanya. Tungkol sa pamilya nila at sa angkan nila

wika ni carla. Si elena tahimik lamang habang kumakain,ang nasa isip niya ay makauwi na rin at baka nag aalala na ang kanyang mga magulang. "mmmm...ikaw elena gusto mo na rin bang umuwi na tayo,puwede naman tayong mag extend...?"tanong ng binata sa kanya. biglang taas ng ulo niya "naku senyorito wag na po baka kasi nag aalala na rin sina itay at inay.." "ok sige bukas uuwi na tayo..."nakangiting sambit nito habang nakatingin kay elena. Nang biglang bumukas ang pintuan at masayang nagtatawanan pa si adrian at basty. "ang saya ninyo a

Wika ko,marami nang nakatingin saamin dahil maraming tao ngayon dito sa mall,nagtitilian narin yung mga teenager na nakarinig sa mga sinabe ko. "Hindi ko inexpect na noong highschool pala ay may nagkakagusto na saakin kahit pangit ang ugali ko,kasi ang alam ko lang ay puro negative ang mga sinasabe nila saakin,lahat sila ay masama ang tingin saakin at higit pa doon ay hilig nila akong i-down,nanliliit ako sa sarili ko kapag naririnig ko yung mga panlalait nila saakin,para itong pana na laging tumatama sa puso ko...". Umiiyak na Wika niya,yinakap ko naman siya nang mahigpit,mahirap makita ang mahal mong umiiyak kahit Hindi ikaw ang dahilan.