Ang mga kabataan ngayon ay nahaharap sa napakaraming hamon, at isa na rito ang kahirapan na dumarampi sa kanilang pang-araw-araw na buhay. Minsan naiisip ko kung gaano kagrabe ang epekto nito sa kanilang mental at emosyonal na kalagayan. Pagdating sa pag-aaral, ang mga batang nagmumula sa pamilyang may mababang kita ay kadalasang nahihirapang makakuha ng sapat na kagamitan o kahit simpleng pagkain sa kanilang mga tahanan. Unang-una, ang pagkakaroon ng mga isyu sa pinansya ay puwedeng humadlang sa kanilang pag-unlad. Bukod dito, gumagamit sila ng oras para maghanap ng mga alternatibong paraan upang matugunan ang kanilang pangangailangan, sa halip na magfocus sa kanilang pag-aaral.
Madalas kong naririnig ang mga kwentong nagkukuwento ang mga kabataan tungkol sa kanilang mga pangarap. Kadalasan, ang pader ng kahirapan ang kanilang harapin, na nagdudulot sa kanila ng panghihina ng loob. Ang ganitong sitwasyon ay nagiging dahilan ng pagbabago sa kanilang mga layunin. Sa pinakamalalim na bahagi ng kanilang isipan, may mga pagkakataong sumisiksik ang pagdududa kung kaya ba nila talagang maabot ang kanilang mga pangarap. Maaari itong magresulta sa depresyon o iba pang problema sa kalusugan ng isip, na kadalasang nananatiling walang kasagutan.
Ang pakikisalamuha sa kanilang mga kaibigan at komunidad ay isang mahalagang aspeto na kadalasang naapektuhan din ng kahirapan. Napag-uusapan ko ito sa mga kausap ko na madalas nagsasabi na ang damdamin ng pag-iisa ay nararamdaman nila kahit na nasa gitna sila ng kanilang mga kaibigan. Kapag wala silang sapat na pagkukunan, nahihirapan silang makipaglapit, kahit sa mga simpleng aktibidad. Habang patuloy na lumalaban ang mga kabataan sa kanilang sitwasyon, nararamdaman ko na nababalot ang kanilang mga puso at isipan ng bigat at pagdududa, ngunit may mga sitwasyon din na nagsisilbing daan upang sila’y patuloy na mangarap at magsikap para sa mas maliwanag na kinabukasan.