Wika Ng Kabataan Novels & Stories

wika naman ni troy sakin " Oh my !! Kailangan mong gawin lahat upang mag top ka sa klase naiintindahan mo ? Dahil yang pinipraise nila na bata ay Ang anak ni Agatha at ayukong malamangan ka ng batang yan!" Wika ko sa anak ko, madiin ko yang sinabi para maramdaman niya at gagawin Niya talaga Ang gusto ko. " Yes mommy" sagot niya.

Wika nila. "Kaya ayaw ko ma inlove nagmumukha ka tanga sa kaka-imagine mo." Wika nitong si Wyatt. "Oh, talaga ba?! Kakainin mo din ang sinasabi mo." Wika ng dalawa niyang katabi sa upuan. Kung hindi ako nagkakamali ito ay si Denmark at Theo. Sinabi ng emcee pwede daw mag sabit ng pera sa bagong kasal kaya nagsitayuan silang lahat.

Wika niya Napaisip naman ako kung ano yung tinutukoy niya. “Ah oo.” Wika ko ng maalala kung saan iyon. Doon kami naliligo noong mga bata pa lang kami, na miss ko rin yung lugar na ‘yon. “Let’s go there.” Wika niya Tapos ano dalawa lang kami? “Ayoko nga.” Sagot ko. “Okay, hindi ko ibibigay ‘tong mangga.”

Ang matandang bachelor mula sa kalapit na nayon ay nanunuya sa telebisyon isang araw, itinuro ang ilang pelikula at sinabing, "Sa ilang bahagi ng mundo, ang mga batang kaedad niya ay maaaring magkaroon na ng mga anak." Pagkatapos, bumaling sa aking ina, nag alok siya ng sarili niyang baluktot na bersyon ng kabaitan. "Babayaran ko ang buong pag aaral niya sa middle school—tatlong taong halaga ng bayarin. Matapos iyon, makakapagtapos na siya at makapagpakasal sa akin. What do you say? Alam mo kung ano ang kalagayan ng mga village girls. Hindi nila kaya sa mga town schools and ang mga babae ay hindi kailanman nahihigitan ang mga lalaki. Tatlong taon mula ngayon, paano kung hindi siya pumasa sa

wika niya sa sarili. Dumating ang araw ng fundraising event, at ang venue ay puno ng mga tao. Ang mga kabataan ay abala sa kanilang mga booth, nag-aalok ng mga produkto at serbisyo, habang ang iba naman ay masiglang nakikipag-usap sa mga bisita. Ang mga ngiti sa kanilang mga mukha ay patunay na ang kanilang pagsisikap ay nagbubunga.

Napatango naman si Donie sa sinabi ko sa kanya. “If you want some help nandito lang kami,” “Salamat Major,” Wika ni Mendoza at tinalikuran na namin sila. “Nga pala Hon, can I ask you something?” Wika ko habang inayos niya ang mga pagkain namin. “Yes, what is it?” “Pupunta ba ang kakambal mo sa birthday niyo?” napahinto naman siya habang kunot-noong nakatingin sa akin.

biglang wika ni Eiden. Tumingin si Kiara kay Kara. “Ano ‘yon, baby?” “Gusto ko rin pong subuan niyo ako, Mommy. Please?” malambing na wika ng batang babae. Halos mapuknat ang labi ni Kiara sa pagngiti. “Sus. Iyon lang naman pala. Akala ko kung ano na. Hindi ka dapat mahiya magsabi sa akin no’n, baby. Lalo na kung kaya ko naman gawin.”

Wika niya at hindi ko siya sinagot. Naupo ako sa nakatumabang puno habang siya naman ay pumasok na sa kuwadra para kunin ang kabayo na gagamitin namin bukas. Ilang minuto din siyang nag tagal sa loob at agad din siyang lumabas. " Tara na Bata." Wika niya at kaagad naman akong tumayo. " Sa unahan ka baka kahit pag kapit hindi mo pa alam." Masungit niyang sabi at napanguso nalang ako.

wika ni "Tantan.. na luko na mga madaldal din pala ang mga batang Ito.. Ani niya sa kanyang isipan? "UI "Sandy ano mga pinag sasabi mo sa mga, bata. Ano'ng putakte eh wala Naman putakte. rito naku .Kung Anu-ano ang tinuturo mo sa mga bata ahh!" Wika SA akin ni Maryel. na Hindi ko na Malayan na kalapit na Rin Pala ang mga kaibigan KO rito Wala ko tinuturo sa kanila ahh, Maang-maangan ko sa mga ito.

wika naman ni Lawrence. Kabataan nila? It means, they know each other since childhood. How about me? Kilala din baa ko ni Lawrence from the start? Mas lalong nagiging complicated lang ang nasa isip ko. Puro katanungan na lang na hindi ko alam kung saan at kalian ko mahahanap ang mga kasagutan dito.