Amnesia In Tagalog Novels & Stories

Tanong ko "The charity work. Ugh I hate being in the same place with the poor! I wish I could remove that duty from us. Nasusuka ako tuwing nakikita ko ang maduduming mga taong iyon." Disgust ang itsura ni Queen Claudia habang binibitawan ang mga salitang iyon.

“You're lying! Minsan nang nasabi ni Mommy sa akin na magkaparehas kami ng mga mata ni Daddy!” “That was the truth.” “Kung ganoon bakit hindi ko maalalang naging fiancé kita? Isang beses lang akong nagising sa ospital at...” I was out of words. Isang beses lang ako nagising... “You're suffering from amnesia, Allison. A selective amnesia. Hindi mo maalala ang nangyari sa restaurant noon. Nagising ka galing sa pagkaka-coma. Tapos na ang operation ng puso at mga mata mo.”

sabi ko huminga ng malalim si mama Umupo kaming apat, diko maiwasan na tanungin si mama "Ma may Retrograde amnesia." sabi ko "Amnesia diba yan yung nawawalan nang memorya ate?" sabi ng bunsong kapatid ko, tumango lang ako sa kanya "Anak sorry." nagulat ako ng umiyak si mama "Ma bat ka umiiyak." sabi naman ni freya "Ma." sabi ko at hinawakan ko ang kamay ni mama "Hindi kita napatingin sa doktor noon." sabi ni mama

“Kasi hanggang ngayon wala parin akung maalala.” “Huh?” Biglang tugon ni Flour. Dahil wala silang alam na amnesia siya. At si Diego lang ang nakakaalam sa pinanggalingan nito. Dahil ayon sa kay Diego nagkakilala sila sa isang club sa maynila at nagkaroon sila ng relasyon. Kaya siya na amnesia dahil may isang taong gustong pumatay sa kanya. At nagkabanggaan ang sasakyan nila habang hinahabol sila ng mga ito. Kaya siya na amnesia.

sagot niya. “Nasaan ang mama ko?” tanong ko. Bakit siya ang nandito? Umiling siya sa akin. “Sinabi sa amin ng mga doctor na wala ka ngang maalala. May amnesia ka daw. Kaya siguro nakalimutan mo na ulila kana,” malungkot niyang sinabi. “Na-aksidente ang mga magulang mo at hindi sila nakaligtas.” What?

“Baka po mali lang kayo…” “Sana nga hija, pero imposible at hindi ako maaaring magkamali. Sa dami na ng mga pasyenteng dumaan sa mga kamay ko na may kagaya ng case ng asawa mo, masasabi kong retrograde amnesia ang lumalamon sa kanya.”

Maagap niyang saad. Kumunot ang noo ni Mr. Ramos. “What do you mean?” “I just want to know if we know each other before?” Tumigil ito sa paglapit sa kaniya. Nakita niya ang kakaibang emosyon sa mga mata nito na pilit na pinagtatakpan ng lamig at blangkong ekspresyon. “What do you think?” Siya naman ang napakunot-noo. “I’m asking you because I can’t remember, Mr. Ramos. Kung hindi mo pa alam, I'm suffering from a rare case of amnesia. I couldn't remember anything from my past. Not even my husband. I forgot about him.” Sagot niya.

Pagkapasok kaagad siyang pinahiga sa malaking kama at umibabaw sa katawan ko. "Why do I always miss you? There is no time, that I don't remember you... Siguro titigil lang itong utak ko sa pag- iisip sayo kapag may amnesia na ako." Ngumiti siya na may pagtututol sa huling sinabi nito. "Huwag naman po... Paano naman ako... Kung magkatotoo sakali baka goodbye Philippines na!" sabi niya. "Ano?"

O ano? Hindi ko alam. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. "When did you find out that he's alive? Did he remember us? Me?" "Last night, I saw his video on Social Media. He's currently in Japan working as an actor. He did change. Kung hindi ko lang napansin ang pangalan mo sa video niya masasabi ko na iba siyang tao. May amnesia siya kaya hindi niya kilala ang sarili niya at maski ang pamilya niya. Last week niya lang naalala ang lahat kaya gusto niyang mahanap sa madaling panahon ang kapatid niya. And it's you, Rei. He's currently finding you." Sabi niya sa akin.

tanong ko pagkatapos higupin ang huling lagok ng kapeng barako ko. "Hahanapin si Nemo." Pabalang nitong sagot kasabay ng pag-irap. "Malamang! Maliligo kami ng dagat! Shet! Malamig ang tubig dun ateng! Sama ka na, para may tagabantay kami dun."