Winter Of The Wolf Mga Nobela at Kwento

Gayunpaman, medyo problemado siya. Alam niya na ang kalaban ay maaaring isang peak Aura level cultivator. Nagpadala siya ng malaking halaga ng pera kay Wolf para siguraduhin ang kaligtasan ng Torres clan. Si Wolf ay isang makapangyarihang cultivator mula sa Newertown ng Shaw Province. Siya ay isang peak Aura level cultivator. Isa siyang pambihirang manlalaban, at least ay kaya niyang labanan ang kalaban.

Mabibigat ang hakbang ng kanyang apat na paa at nanlilisik sa dilim ang mga mata na tila susungaban kami sa gutom at uhaw na itsura nito. Pero nang nag-angat ako ng tingin at nakitang may lalaking nakasakay dito ay ang nakapagpalambot sa tuhod ko at hindi kalaunan ay buong katawan na ang nanginginig. Hindi sa lamig kundi sa takot. The wolf is carrying a man while that man is carrying a very heavy and dark presence! "Summit Force!" Rinig ko ang mga bulungan ng mga xenas tungkol sa paparating.

It will stay and hunt me 'till I die. But not until I met this certain lone wolf. He's ruthless, harsh, and coldhearted. Unang tingin ko palang, alam ko na, he wasn't just a mere wolf. That even though he's harsh, I keep on looking back on him. There is something on him that drew me back to his comforting arms. And then I realized, I was so dependent of him.

Maraming bayarin at mas tataas pa ang presyo ng mga bilihin dahil malapit na ang pasko. “Malapit na ang pasko. Sure na maraming raket ito.” Sumubo ako ng skyflakes. Napayakap pa ako sa sarili ko dahil sa sobrang lamig. Nakalimutan kong magdala ng jacket. Ay! Hindi ko rin naman madadala ang jacket ko. Sira na pala ‘yon at hindi na magagamit pa. Wala pa akong pambili ng ganoong damit. Huminga ako ng malalim bago ngumiti. “Kaunting tiis na lang, Seraphim. Makakaraos ka rin.”

"Bakit feeling ko, parang cold war kayo ni Cindy, nag-away kayo?" Sumulyap si Vance sa kinaroroonan ng babae, nang makitang agad nitong in-entertain ang kalalapit lang na di-kilalang lalaki ay ngumiwi siya na tila nandidiri. "Hump! total sl*t..." Mahina n'yang wika na narinig naman ng kanyang katabi. "So totoo nga, you have a fight with her?" "It's not exactly a fight or something, but I just thought to build an invisible wall. I have a new pursuit and i don't want her to see my messy life with women."

ani niya sa matanda. "Sir Winter, ano bang nangyari at bakit wanted kayo ngayon?" tanong nito. "Mang Kaloy, pwede ba wala akong time magkwento, kahit ako gulong gulo ang isip ko ngayon at hindi ko alam ang gagawin ko. Parang sasabog ang ulo ko sa sakit na nararamdaman ko." wika ng kawawang si Winter at sobrang nagsisi kong bakit nakipag sabwatan pa siya sa dalawa kaya lalong nagulo ang buhay niya. Kong sana tinanggap na lang niya na wala na siyang pag-asa kay Trinity at hindi nilamon ng galit niya.

Kay Papa napupunta dahil utang ko ito sa kanya. Lumipat ang tingin ko sa ikalawang nasa gitna, at kay Elizalde ito. Ngumiwi ako. Hindi rin puwede kay Elizalde, dahil baka masasabunutan ako ng misis niya. May lahing Snowhite and the seven drafts pa naman iyon. Mukhang hindi makabasag pingan ang ganda, pero parang witch ang peg ng gaga. At ang huli ay ang kay Nestor ito. Ngumiti ako. Of course, kilalang-kilala ko ang yate ng nag-iisang mahal ko.

Salit-salitan na tila ba hindi niya pagsasawaang gawin iyon. She felt Hunter heaving a deep breath. Dahan-dahan na tila hirap na hirap. Then, she pushed him under her. Kaya ngayon siya naman ang nasa ibabaw nito. At kahit hindi siya expert sa ganoong bagay, she grabbed his masculinity and played her hand on it. "Sh*t, Era! Yes! Just like that," paulit-ulit na wika nito. She thrown all her inhibitions outside the window. Kusa na siyang pumosisyon sa ibabaw nito, dahil hindi na siya makapaghintay pa na madama ito sa loob niya.

Ngisi niya sa akin. " Madam? " Sabi naman ni Solana. " Oo, iyon palagi ang tawag niya sa akin. " " Anong gusto mo? Queen? She's scary, Solana. Hindi bagay ang pangalan niyang Xanthia, dapat little devil " Napahalakhak naman si Solana dahil sa sinabing iyon ni Axel. " Ah, you're right! Nagsisimula pa lang tumubo ang sungay ng babaeng ito."

At the hall’s center stood Iron Fang—a towering wolf nearly ten feet tall, his iron-like skin gleaming, his crimson eyes blazing with fury and intelligence. Mirai and I gaped. “He’s… massive,” I whispered, a sudden knot of fear tightening in my chest. “Holy cow, he’s like a house!” Mirai exclaimed, her voice tinged with excitement. “I can handle this! Let’s go, Mr. Karma!” Before I could protest, Mirai charged, her sword glowing with holy energy as she struck Iron Fang. The impact rang like thunder, but the wolf didn’t flinch—his skin was impervious, and Mirai’s attack was as effective as a fly buzzing against a boulder.