Novel & Cerita Winter Of The Wolf

Bago siya mawalan ng malay dahil sa kaniyang mga narinig ay muli pang kumawala ang mga butil ng luha sa kaniyang mga mata sabay sabing, "Ang mag-ina ko." Noon lamang nito napagtantong may dinadala palang sanggol si Louise na huli na upang kaniyang pagsisihan pa. Isinumpa niya nang sukdulan ang pumaslang sa mag-ina niya at itinatak niya rin ang wangis ng babaeng iyon sa kaniyang isipan maging ng pangalan nito na Aurelia bago kinain ng dilim ang kaniyang paningin.

Napangiti naman siya sa sinabi ko. Nagulat ako ng may bigla siyang kunin sa likod ng kaniyang sasakyan. Napapiksi ako ng bigla niyang hawakan ang aking kamay at kuhanin ang isang singsing na mula sa isang itim at maliit na kahon. Wow, the ring is so beautiful! It has diamonds on its edge. It also has a swan carved in the middle. I think, the swan was made out of diamonds as well.

Samantalang kapag nasa labas na siya ng opisina ay balik na naman siya sa pagiging cold at ruthless. Hindi niya ito sinasadya. Dahil sa loob ng dalampong taon sa loob ng kulungan ay natuto siyang maging ganito dahil wala siyang mapagpipilian. His experiences trained and seasoned him to become one of the coldest killer ever known. At dagdag pa rito ang trauma niya sa panloloko ng kaniyang asawa. Kaya tinatrato niyang mababang uri ng nilalang ang mga babae. Tinatrato niya ang mga ito na bagay na kaya niyang bilhin hanggang may pera siya.

Kung nananaginip nga siya ay hiling niyang hindi na magising pa. Hindi niya alam kung papaano ngunit namalayan niya na lamang ang pagdantal ng kaniyang likuran sa isang malambot na kama. Namamanhid ang katawan niya dahil sa epekto ng alak, ngunit hindi niyon maparam ang kirot sa kaniyang puso. “Bakit mo ako iniwan?” biglang tanong niya sa pagitan ng mga halik ni Franco. Doon na niya binuksan ang kaniyang mga mata na tigmak ng luha. Doon niya nasilayan nang maigi ang mukha ng lalaking kailanman ay hindi nawaglit sa kaniyang puso’t isipan.

At natatakot ang mga tao sa masukal na daanan kaya no choice ako kundi ang maglakad na lamang. Naninirahan ang mga taong-lobo kasama ang mga normal na tao sa makabagong mundong ito. Ngunit kapag nalaman ng isang tao na taong-lobo ang kanyang kausap o makakasalubong sa daan ay bigla silang umiiwas dahil sa takot at pangamba. Ngunit hindi ko sila masisisi kung bakit sila natatakot sa aming mga taong-lobo. Dahil may mga taong-lobo na nananakit ng mga normal na tao lalo na kung ito ay kanilang napagtripan. Pero hindi katulad sa kanila ang aming pack. Dahil mahigpit na ipinagbawal ni Alpha Hunter ang pag-atake at pananakit sa mga tao ng lahat ng miyembro ng Golden Wolf pack. At kung sino man ang

saad nito at hinalikan sya muli. Sa pagkakataong yun, ay wala ng nagawa pa si Stella kung hindi ang bumigay na rin. Basa na silang dalawa dahil sa malakas na agos ng tubig. Bumaba ang labi ni Erik sa leeg nya at doon ay unti-unting inalis nito ang suot nyang damit. Inihiga sya nito sa malaking bato at doon ay walang sawang kinain ang kanyang pagkababae. Panay ungol ang naging tugon ni Stella dahil doon. Pinakatitigan sya ni Erik at muling sinakop ang labi nya. Ilang saglit lang ay bumangon si Stella dahil malamig sa pakiramdam talaga. Umahon sila sa tubig at magkahawak pa ang kamay na tumatakbo patungo sa kumbento. Pinulot ni Stella ang nabitawan nyang flashlight at dahan-dahan na pumasok sa

That girl must be very lucky to have a mom like hers. I shook my head and followed Freiya upstairs. I found her sitting on her bed, facing her laptop. She glanced at me and signaled for me to come over. I walked toward her and watched as she searched for the situation I was in right now. "Now I understand why you’re like this. It’s called Astral Projection. It’s a phenomenon where your soul, or your 'Astral body,' leaves your physical body and gains the ability to travel outside it," Freiya explained.

Marahas niyang inilapag ang bagay na iyon sa harapan ko. Tiningnan ko ito. Para akong binuhusan ng isang baldeng malamig na tubig. Ramdam ko rin ang biglang pagbilis ng tibok ng puso ko, tila gustong kumawala sa aking dibdib. I look at him.

About 10 in the morning pa lang. Hay bahala siya. Binalikan ko 'yung kuting na nandito sa kusina at umiinom naman siya ng tubig. Hinimas ko ang balahibo niya. Nakakatuwa naman ito. Tumataba na siya. Palibhasa, cat food ang pagkain. Minsan naman, 'yung tira-tira ko. Kaya ang bigat niya na. Ang baho nga lang ng tae niya. Sinasanay ko siyang tumae sa CR. Kahit hindi sa inidoro basta sa loob ng CR para madali kong malinis.

Siya nga yata itong nasisiraan ng ulo. "I hope this will serve as a lesson for you. Sa lahat ng tao, si Wolf ang huwag na huwag mong gagalitin at papainitin ang ulo kung ayaw mong matuldukan ang saysay ng buhay mo. Alam mo kasi, si Wolf iyong tipo na hindi mapipisil ng sino man. He's untouchable. Distant, mysterious, unreadable, unfriendly-" She begged to disagree.