Aba, hindi biro ang damdamin na umiikot sa paghihiganti — at kapag pinag-usapan ang may-akdang tugmang-tugma sa temang iyon, agad kong naiisip si Alexandre Dumas.
Minsang binasa ko ang 'The Count of Monte Cristo' nang gabi-gabi, at ang paraan ng paghahabi niya ng pagkakanulo, pagdurusa, at kalaunan ang maingat na paghihiganti ay tumaba sa akin. Hindi lang siya basta nagpapataob ng kalaban; sinusukat niya ang moral na halaga ng paghihiganti, kung ang hustisya ba ay nababawi o nawawala sa sarili mong pagkatao habang ginagawa mo ito. Para sa akin, malabo at kaakit-akit ang hangganan ng pagnanais na magbayad-pinsala at ng pagnanais na maging makatarungan.
Kasabay ni Dumas, palagi kong naiisip si William Shakespeare — lalo na sa 'Hamlet' at 'Titus Andronicus' — dahil pinapakita niya na ang poot ay hindi lang panlabas na pagkilos kundi isang bagyong pumipinsala sa loob. Sa huli, mas gusto ko ang mga akdang nagpapakita ng komplikadong emosyon kaysa mga simpleng kwentong puro paghihiganti lang, pero kailangan kong aminin: magaling magkwento sina Dumas at Shakespeare tungkol sa poot at paghihiganti.