Novel & Cerita Wished You

"I wish I was not here if they will just leave me like this. I wish I was not born...October 10, this date should not be celebrated. I will forever hate this date." ________________________________ Ingat po kayong lahat! I miss you, Avangers!

I am too old for this. "Make a wish, Adonis," sabi ng host. Lumapit si Adonis. Huminga. Pumikit. Ano ang wish ko? Company? Success? Meron na ako non. Si Amanda? Hindi ko na pwede hilingin yon. Peace, for now. "I wish for peace." Hinihipan niya. Nagpalakpakan. "Happy Birthday to you~" kinanta ng band.

Mabilis niyang sagot. "Are you still going to grant your wish?" Tanong nito. Tumango naman si Eros sa narinig. "Oo nga, pare. Gagawin mo yun? Naalala ko pa rin hanggang ngayon wish mo eh. The best wish mo kumpara sa aming tatlo. Ikaw ata ang may sira sa ulo." Kumunot ang noo niya at pilit inaalala ang wish niya. Sa dami ng wish niya, hindi niya alam kung saan doon ang tinutukoy ng dalawa.

"How do I stop wishing I was you?" The night dragged on, cold and unfeeling, just like the stone beneath my fingers. And for the first time, I realized—no matter how much I cried, no matter how much I begged for an answer, I would never get one. "I wish you were alive," I whispered, my voice breaking. "I wish you were here, Tania. So I could ask—" I swallowed hard, holding back the sob rising in my throat. "So I could ask you what I’m supposed to do."

Sinasabing ihipan niya ang kandila and make a wish. Pero hindi siya kumilos. Nakatitig lang siya sa cake na dala ko. "Make a wish..." untag kong muli. Tumingala siya sa akin at tumitig sa mga mata ko. "What if my wish is you..." sagot niya. Hindi ako nagulat sa sinabi niya. Pumikit ako para magwish. I wish her health, happiness, and peace na alam kong hindi ko kayang ibigay. At least my wish is for her and not mine.

Kaya siguro hindi natupad ang wish ko kasi dapat sa new year lang nagwi-wish? I stared at the sky, and watched the colorful fireworks na mas makulay pa kaysa sa buhay ko. Alas dose na, I should make a wish. I closed my eyes, a tear fell from my eyes. Humiling nananaman ako, umaasa na this time, sana tuparin na ni lord ito. "I wish for everything to be fine. Please let me be happy. I just wanna be happy with the person I love."

"Deal mo, mukha mo! Sabi mo ay ikaw ang magtutupad ng wish ko, bakit ngayon nabaligtad na at may wish ka na rin?" "Bakit, hindi mo ba wish na may mangyari sa atin ulit? Akala mo ba ay hindi ko nakikita ang mga patago mo na pagsulyap sa akin? Alam ko ang ibig sabihin ng mga tingin na iyon, sweetie."

Inilayo niya ang microphone sa kaniya. “My wish?” Hindi ko tuloy malaman kung bakit masama na ang tingin niya sa akin at parang ayaw niya pa akong makita rito. “I don't want to see you. I wish I didn't see you.” Nang banggitin niya ang salitang 'yon ay napatigil ako at pilit na sini-sink in sa utak ko ang sinabi niya.

Sabi nito, nakita niyang naglandas ang mga luha nito. lalapitan sana niya ito upang punasan ang mga luha nito subalit mabilis itong nag iwas. "If only I never knew you, if only I never shared a moment with you....I wish I had never loved you..."

Na dapat ay kahit si Tristan, hindi pag dududahan ang mismong kaibigan. Does it mean something? Kusang nahulog ang hawak na cellphone sa kanyang kamay. It slip like a bottle of wine, ang pagkaiba lang—ang puso nya ang nabasag ngayon. Tumingin sya sa cake na dala. Mapait syang napa ngiti, "Sana mali lang ang iniisip ko. I wish—". Natigil sya dahil mag kaiba ang wish sa hope, "I hope I'm just being delusional... kathang isip, na praning lang ako at pinag iisipan kita ng masama..."