Wished You Were Dead Novels & Stories

Kasi para saan pa para mabuhay ako. My purpose in life is such a waste, kung hindi ko naman kasama ang tao na nag-bigay inspirasyon saakin at nag-palakas ng loob ko noong una palang. Just let me do what i want, ayoko nang ganito, I am barely living. Hindi ko naman gusto na ganito kaming lahat dito sa bahay. All i wish everytime i woke up is to end what is making me suffer. At ako mismo ang nag-papahirap sa sarili ko at hindi ko naman na kaya pang lumaban, lalo na at wala nang silbi ang lahat ng bagay.

Hate was contagious, it passed down to Zia ng hindi ko sinasadya. I just realized, na sa bawat araw na pinipili mong gumanti, isang bahagi ng puso mo ang namamatay nang tahimik. Ito ay parang lason na iniinom mo habang inaasahan mong ang iba ang mamatay. You're just like digging your own grave while expecting others to be in it.

Aalis na siya sa pamilyang ito at hindi na magpapakita kahit na kaylan sa kahit na kanino man. 'O how I wish i was totally banished in this existence!' hikbi ng isip niya na muli na namang inagusan ng luha ang mga mata. 'How i wish i was never been a Rose Mary Villadencio! I wish i was nver been in this freak story!'

mahinahon na tanong sa kanya. “Sorry sir, I have an emergency earlier. I was not feeling well. Supposedly, I will file for sick leave today.” Katwiran niya. “Are you dying?” “No sir.” “Then there’s no reason to file for sick leave today.” “But I’m dead inside sir.” “Then you are DEAD for the rest of your life. You will find each thing unworthy. You’ll never be happy in the simplest way. You will always have a reason and excuse not to live the life you always wanted. Would it be okay with you?”

Dahil ako, wala akong silbi, walang kwenta na anak, walang kwenta na nanay. Nanghihina na tumayo ako at dahan-dahan na lumapit sa wishing well. Wala akong barya na dala kaya pumitas ako ng bulaklak ng Orchids. Tinapat ko iyon sa aking dibdib at pinikit ang mata. “I wish, na bago ako mamatay makita ko muna si tatay. Magtagpo silang muli ni nanay at maging masaya silang dalawa kapiling ang isa’t isa. Kapay nangyari yun, I will die peacefully.”

Hindi naman noon maibabalik ang buhay n'ya. Sa halip ikinuyom ko na lamang ang kamao ko. Nang makita ko ito, mas lalo akong naging desperada na hanapin sila at patayin. I want them dead. "I'm really sorry, milady." "Tumayo ka d'yan. Kahit ilang beses ka pang magsabi n'yan. Hindi maibabalik ng salita mo ang buhay ng kakambal ko." "But, stil---"

“You've never changed… you still have this badass aura behind your innocent face. Kaya nga hindi lang ang pinsan ko ang napaibig mo. Sayang nga lang, wala nang thrill ang lahat dahil kinuha siya agad ni kamatayan.” Kinuyom ko ang aking kamao dahil sa matinding galit. He will never stop showing how happy he is for someone's death. He is really a fucking psycho! “How I wish that instead of Lyam, it was you who died! It was you who suffered from that accident because you're nothing but a useless bastard that even the government can't use you for the good excrescency of this country! You're such a worthless jerk, Lorenzo!” Malakas na sigaw ko sa kanya.

how I wish na kaya ko ring maging matatag. Dahil sa totoo lang pinanghihinaan na ako ng loob,ang makitang paisa-isang kinukuha ng Phoenix gang ang mga mahal ko sa buhay ay subrang nakakapang hina talaga. Wala man lang akong magawa para tulungan sila,bigyan ng katarungan ang pagkamatay nila. ........ Yaz POV Hindi na mahalaga sa akin ngayon kong ano ang nangyari,,ang tanging gusto ko lang ay ang matapos na ang lahat ng to! Mabigyan ng katarungan ang pagkawala nila..

Ilang segundo ng katahimikan ang lumipas bago ako muling nagsalita—mahina, pero diretso. “I want you to rot,” mariin kong sambit. “Not in prison. Not in hell. I want you to live long enough to see every single one of your plans fall apart. I want you to watch as the world forgets your name, your face, your legacy. I want you erased.” Ngumiti siya—'yung tipong alam niyang natalo siya, pero sinusubukan pa ring itago sa ngiti ang kahihiyan.

End of flashback Buong biyahe, hindi pa rin naglalaho sa isipan ko ang babaeng nagtibok ng puso ko noon. Bawat segundo, minuto, at oras na kamiʼy nagkasama ang tanging bumabagabag sa isipan ko, sapagkat halo-halo emosyon ang aking nararamdaman: pity and confuse. “I wish I didnʼt exist on this world. Even if I exist, I wish I have died back then. Iʼm tired on how to deal with my problems. It bring me too much pain thatʼs why sometimes I want to give up.”