Wolf Ripping Shirt Novels & Stories

Mabuti na lamang at maasahan ang mga ito. Nakauwi na siya at nakapagbihis ng pambahay. Suot niya ang paboritong tshirt na butas butas. Ewan ba niya, gustong gusto niya ang tshirt na ‘yon. Masakit din sa anit ang wig ng alisin niya. Lalo tuloy nagkabuhol buhol ang buhol niya. Kailangan na niyang magpagupit. Nakipaglaro siya kay Ali. Lumapit siya ng makitang nagdo-drawing ito ng tatlong tao gamit ang krayola.

Hindi ko na kinaya ang katahimikan kaya pumasok na ako sa loob ng kwarto ko kahit na sinabi niyang kailangan ay hindi ako mawala sa paningin niya. I sat on my bed and stared at the wall. My heart beats like crazy. Pakiramdam ko ay mainit ang dugo ko na dumadaloy sa mga ugat ko. I tried to calm down and relax through breathing exercise and meditation. I thought it was finally calming me down but I suddenly felt like my abdomen and my chest is being stabbed. I screamed in pain and I felt as if my insides were turning. My vision became blurry and when I was close to passing out I gained my consciousness and I felt myself burning up. I ripped all my clothes because the heat is becoming more and

Tiyak na mag lulupasay iyon sa inggit. Napakislot ako nang bumukas ang pinto at niluwa nito ang lalaking may hawak na towel habang pinupunas sa basang buhok. He was wearing a plain white shirt and a black trouser. His arms was raised in a gesture that blown me away, he has a very impressive body and a perfect muscle tone that make my heart pounding fast.

Pinakuluan ko ito kanina. Napapikit naman ako habang dinudukit ni Wolf ang bala nasa braso niya. Narinig ko ang kaniyang ungol na namimilipit ito sa sakit. "D-Damn! You can open your eyes, Kath," aniya sa akin. Nakahinga naman ako ng maluwag na natanggal na ang bala sa kan'yang braso. "Marunong ka ba mag-suture?" tanong sa akin ng binata.

tanggi muli nito, inis niyang sinipa ang batong nasa paanan dahil sa paulit-ulit na pagtanggi ng kapatid na makipaglaro sakaniya. "Boss, palit po muna kayo ng damit," ani Gildart na may bitbit na extrang shirt ni Loki. "Kayo po, Boss Thor? Gusto niyo po bang magpalit ng damit?" bitbit rin ni Hupert ang damit na para kay Thor. Niyuko ni Thor ang damit, Hindi naman siya' naglaro kaya hindi napawisan ang damit niya. "No thank you, I'm still good." pagsagot nito.

Agad siyang napatingin sa akin, may maliit na ngiti sa labi na mabilis na napalitan ng isang reaksyon ng pagkamangha. Ang itim niyang shirt ay lalong nagpatingkad sa kanyang mga tattoo na sumisilip sa kanyang balat. Ang tanging kulay sa katawan niya ay ang pilak na baril na nakasukbit sa kanyang bewang. Kahit sa sarili niyang party, armado si Kristoff. Hindi siya nagpapabaya. Ang mga mata niya ay walang kahihiyang naglakbay pababa sa katawan ko, sinusuri ang bawat kurba, bago siya yumuko palapit sa akin.

Isinuot niya ang kanyang jacket, at maingat na iniabot ang mga butones nito. Sa bawat galaw niya, nanatiling nakatutok ang kanyang mga mata sa akin. Kinagat ko ang loob ng aking pisngi, pinipilit pigilan ang sarili na humanga nang labis. Ang kanyang itim na shirt ay perpektong nakadikit sa kanyang maskuladong katawan, na para bang dinisenyo para lamang sa kanya. Si Harley Sobel, isang lalaking punong-puno ng alindog at misteryo.

Nanghihinang napaupo si Wolf pabalik sa upuan niya habang hindi makapaniwalang nakatingin sa mga mata kong walang emosyong nakatitig pabalik sa kanila. Nasapo ni Lionel ang mukha niya at napasabunot sa mga buhok at malakas na suminghap at mabilis na hinablot ang lalaking pinakamalapit sa kaniya at ginilitan ito ng leeg gamit ang pocket knife na dala-dala niya. Kasabay ng pagbitiw niya sa walang buhay na katawan ng lalaking iyon ay nakakabinging ingay ng putok ng baril at ang pagbaon ng bala sa balikat niya.

Isang maliit na kwarto na nag lalaman ng mga damit at pang ayos siguro. Tinitigan ako ng isang werewolf —babaeng werewolf mula ulo hanggang paa. Kumuha siya ng damit bago niya hinubad ang suot ko. Sinuot niya iyon sa akin at kumuha ng suklay ngunit hindi niya nasuklay ang buhok ko dahil sa sobrang pag kakabuhol nito. Kahit ako ay hindi naisip subukang gumamit ng suklay dahil alam kong hindi naman tatalab.

na parang nakakapanatag ito. Nakatayo lang ako doon sandali, nanonood sa maliit na awang. Vladimir was at the head of the table, naka-white shirt na nakatupi ang sleeves at bukas ang collar, mukhang opisyal nang natalo sa laban sa antok. Ang isang kamay ay nakatukod sa lamesa. Ang isa naman ay may hawak na baso na hindi niya tinitikman.