Work Friends Quotes Novels & Stories

Naglakad naman ito palapit ‘tsaka parehong ipinatong ang kamay sa lamesa at lumapit sa akin. “So, you guys are friends now, huh?” he said sarcastically. Tumaas naman ang isang kilay ko dahil sa sinabi niyang iyon at talagang sarcastic pa. “We are just co-workers, working in the same company–plus, batchmates… ‘tsaka kung magiging magkaibigan man kami–ano naman?” kibit balikat na usal ko. Doon ay hindi ito naka-sagot at kita ang pagbabago ng ekspresyon ng mukha nito at mas lalong naging seryoso at lalim ang tingin nito sa aking mga mata.

"Naku Pating, mahabang kwento, saka ko na sasabihin sa iyo, nag mamadali ako eh. Tsaka FYI ano, nandito ako kahapon." "Huwag mong sabihin talaga na inuubos mo nanaman ang oras mo sa pag ta-trabaho, aba uso magpahinga girl. Tsaka nga pala gaing ito iyong gwapo mong best friend kagabi, hinahanap ka, sabi ko bumalik nalang siya dahil malamang ay nasa trabaho ka nanaman o 'di kaya ay ruma-raket." Si Carl...

Hinila ako ni Ravi papalapit sa kaniya, at habang sabay naming itinataas ang champagne flutes, naramdaman kong humigpit ang hawak niya sa kamay ko. “Smile,” bulong niya. Ngumiti ako, at sa sandaling iyon, naisip ko, ito pala ang ibig sabihin ng living a dream. Hanggang ngayon ba ay parang panaginip pa rin ang mga nangyayari. Pagkatapos ng mga picture-an, hindi nagpaawat sina Quinn at Rosanna. Hindi raw puwedeng wala kaming selfie tatlo. “Dapat may selfie tayong tatlo, para makita ng mga co-worker sa company na close friend namin ang magiging madam-madam sa company ng jowa mo,” sabi ni Quinn.

sa huli ay minabuti kong ihingi na ng paumanhin kay Marius ang inasal ko kanina at totoo ngang gumaan ang pakiramdam ko matapos kong gawin iyon. "It's okay, naiintindihan kita. Ganyan rin naman ako lalo na kapag stress sa trabaho. Kaya importante 'yung kahit minsan sa isang linggo lumalabas ka kasama ang mga kaibigan mo," suhestiyon pa niya sa akin. ******

Pero parang wala lang sa akin—hindi ko siya pinansin, nagpatuloy lang ako sa trabaho ko. Nung break time, umalis siya para sa meeting. Nagpunta ako sa canteen ng kumpanya at kumain nang mag-isa. Maya-maya, may lumapit na grupo—karamihan ay lalaki—nagtanong kung pwede bang makisabay. Tumango naman ako. Alam ko kung paano tumingin ang mga lalaki, yung tingin na may ibang kahulugan, pero hindi ko na lang pinansin. Nang may humingi ng number ko, tumanggi ako. “Hindi ako nagbibigay ng number,” sabi ko. “As friends lang naman,” pilit niya, “para maimbitahan ka sa mga lakad namin.” Pinagbigyan ko na lang ang isa, pero hindi ko inakalang ganoon ang mangyayari.

Nakangiting saad ni Mark sa kaibigan. "Okay, Well bibisita ka ba ngayon kay Glazey? Miss ko na bestfriend natin. Sure ako na stress na s'ya sa trabaho, pareho na kayong dalawa you're both workaholic, hindi n'yo na nae-enjoy ang saya nang buhay! Ano kaya ang dapat nating gawin?" malambing na tanong nito kay Mark. "Ayain natin s'yang mag bar, matagal na rin ng huli tayong uminom, okay ba iyon sa'yo?" Tanong nito kay joan at sabay inakbayan.

napasandal si Arnaldo habang sinasabi ito sa mga kaibigan. Alam ng mga kaibigan niya na seryoso ito sa sinasabi , dahil hindi naman talaga ito mahilig mambabae. Sobrang workaholic ni Arnaldo, kahit sila kayang tablahin nito pagdating sa trabaho. Madami din babae ang lumalapit dito para isiping walang nagkakagusto dito. "Problema nga yan Bro!" "pasensya na Bro! kami nga din since that night wala ng balita sa mga kasama nating nag-iinom nun. Sobrang wasted kasi tayo nun."

“Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis sa kanila. Hindi ba nila naisip kung ano ang mga sinakripisyo mo para dito? Hindi ba nila naalala kung sino ang palaging huling umaalis dito sa opisina? Sino ang laging on call kahit weekends? Kung sino ang halos walang personal na buhay dahil sa trabaho?” Napangiti nang bahagya si Frances sa sinabi ng kaibigan pero hindi nawala ang bigat sa kanyang dibdib. Kahit na ipagtanggol siya nito ay hindi mawawala ang mga taong maiingit sa kaniya.

“Hello Dina, kumusta ka na diyan?” “Okay lang naman friend, ganoon pa rin lumalaban sa buhay kahit pagod na sa kakatrabaho.” Sagot sa akin ni Dina. “Ah! Ano ka ba friend huwag ka nang malungkot at magpakatatag ka makakahaahon ka rin balang araw.”

Kinabukasan ay sinikap niyang makisama sa mga staff ng Creative Department na kasama nila sa Advertising Department. “Coffee, break muna tayo.” Si Kelvin ang Mr. Congeniality. Siya ‘yung Mr. Friendship sa lahat ng staff. Matipid ang ngiti niyang sumulyap sa mga kasama. “Thank You Lord for this day!” sabay-inat ni Harriette. Siya naman ‘yung bukambibig ang pagiging grateful kay Lord na gumising siya at pumasok that day. Siya ‘yung madalas mag-share ng inspiring quotes to keep you going all through the day. Madalas niyang tanungin si Astrid kung may F* account ba siya para maisali sa group chat ng Creative Department. Hindi naman niya intensyong magtagal kaya no need to make connections.