Work Friends Quotes Novels & Stories

To spend this with each other side. "Your smiling, and I would want to saw you like that for the whole day. Mas lalo kang gumaganda kapag ngumingiti ka and your smile are making my day complete and worth it. Wala na akong pakialam kung matambakan ako ng trabaho as long as your at my side" hindi ko maiwasang iiwas ang tingin ko dahil sa sinabi nito. Manhid na lang talaga ang hindi kikiligin! "Are you in?"

Doon siya tuluyang napangiti, at may kung anong gumaan sa dibdib ko. “Tingnan mo,” sabi ko habang napapansin kong medyo relaxed na siya, “hindi mo kailangang umasta ng ganyan sa akin. Pwede naman tayong maging… I don’t know… normal colleagues. Maybe even friends.” “Friends?” ulit niya, parang sinusubukan ang salita. “Friends. Mga taong magkasamang nagtatrabaho, may mutual respect, at kayang mag-usap nang normal nang hindi parang AI ang isa sa kanila.”

At isa pa, sinundan ng isang emoji na halatang pilit pinipigilan ang tawa: And don’t scare your new coworkers. Napatawa ako, kahit mag-isa lang. Nag-reply ako, mabilis at maiksi. No promises. Sapat na ‘yon. Hindi kailangan ng mahahabang mensahe para maalala kong solid pa rin kami, kahit magkaibang mundo kami ngayon.

"At dahil dyan, may libreng movie ticket kayong lahat sa weekend." Nagpalakpakan ang mga empleyedo ko. Ganun lang ako kadaling pasayahin. Maliit na bagay para sa mga taong totoong nagmamahal sa akin. Nakaka-spend nga ako ng money para sa mga fake friends eh sa kanila pa kaya? I went to my office smiling. I want to be productive today kasi ilang araw na akong disturbed at hindi makapag-focus sa trabaho. I feel like someone is following me. Madami kasing nagpa-flood comments sa social media accounts ko saying things against me. Mga dummy accounts. I even received threats.

) Tumango ako. "Al-a… geureonde geos-i gaeinjeog-il ttaemune, ttae ttaseuhae naneun geulimyeon jeongmal dangsin-deul, na-ui chingudeul-eun il-gwa gwallyeobsi anh-eun iyagi-reul hallae. Neomchigeodo haeyo." (I know… but it’s a different level when it’s personal, so sometimes I just want to talk to you, my friends, about things that aren’t related to work. It’s tiring too.)

Watch ko nang sari-sari. Sa workplace, may ilang hugot na reaction ng kaibigan ko sa pa-school club. Sabi ni Bea, “Ang ganda ng recall na voice mo, parang alam na namin yung invitations mo.” O kay Trina, “Congrats Althea, real topic ka now. Sana may mp3 d******d kami.” Sobrang simple pero mahalaga.

“At hindi biro ang renta rito, pare. Isang katunayan na succesful talaga ang business ng kaibigan ko at malaki ang pumapasok na income!” Nakangiting napatango-tango si Vincent. “Ipinangako ko ‘to sa sarili ko pare, remember? Na pauunlarin ko ang sarili ko. Na hindi habangbuhay, empleyado lang ako. Well, thanks to you. Isa ka sa nagpapalakas lagi ng loob ko at isa rin sa nagbibigay lagi ng mga ideya kung paano ko pa madaragdagan ang mga produktong inilalabas namin sa market.” “That’s what friends are for, ‘di ba? Anyway, kailangan yata humingi na rin ako ng s’weldo sa ‘yo, pare. Bago pa maubos ang mga ideya kong isini-share sa ‘yo?” biro pa ni Roy.

Kung bakit naman kasi sa isang kompanya lang ang mga trabaho namin, tiyak na mabibitter lang ako sa tuwing makikita ko silang magkasama. Mabuti nalang at tumawag itong si Francis at Vina, ang mga kaibigan ko rin sa trabaho. Nagyayaya kasi ang mga ito na lumabas ngayong gabi, tatanggihan ko pa ba? Syempre, gusto ko ng alak. Gusto kong maglasing! Gusto kong kalimutan ang lungkot na nararamdaman ko ngayon. Kaya maglalasing ako!

dagdag na ani n'ya pa sa kaibigan na ikinatawa din naman nito. "I know, pero ano munang nangyari sa trabaho mo? May nakaaway kaba or may nang maniac sayo?" she's the protective kind of friend. "Amy, dancer ako sa bar and nagti-table ako ng mga lalaki and trust me lahat ng naka table ko wala ni isa sakanilang hindi humihipo sa legs ko. Lahat sila maniac so hindi na bago sa'kin yan. Pero ang nangyari sa work ay wala sa mga sinabi mo." tugon n'ya sa kaibigan and Amy just laugh at her.

Wala akong ganang lumabas at wala rin naman akong makakasamang gumala dahil busy naman ang mga kaibigan ko. Busy. Yeah, that's them for the past weeks. Minsanan na lang din kaming magkita. Kahit nga sa chat, hindi na rin madalas. But despite of that lack in communication, I know that we're still friends because they never fail to sent me an inspirational message every morning. Those messages was one of the reasons why I was energized to face the day. They never failed to amuse me even just in simple gestures and that made me thankful for being chosen as their friends.