Novel & Cerita Wrathful

Hindi ito matapang o ganap, ngunit sapat upang masilayan ang init at pangako sa isa’t isa. Biglang humina ang hangin, ang mga dahon sa paligid ay nag-iyak sa simoy. “Yanna, huwag kang matakot,” bulong niya, hawak ang aking mga kamay. Para bang sa bawat haplos niya, nawawala ang takot at nadarama ko ang init ng pagmamahal.

“Please na, Wulf.” Sumigid sa kaibuturan niya ang kalamigan ng mga mata nito subalit, nanatili siyang nakatitig rito kahit nanghihina na ang kanyang mga tuhod sa kaba. “You’re too kind. You need a devil like me to punish everyone taking advantage of you. Don’t stop me killing this b-tch.” Mahigpit niyang niyakap si Wulfric nang ikinasa nito ang kalibre-kwarenta y singko na hawak.

Well, isang anghel na may sungay ang makikita nila ngayon. Call me evil or whatever you want to call but still... Nothing can change my mind. I want to get even! I want to be a ruthless killer just for this moment. They made me to be like this. Yong puso ko, hindi ko masasabi kung kulay pula pa nga ba dahil pakiramdam ko nga ay hindi na ito tumitibok eh. Baka nga naging kulay itim na rin. Resentment eat up my world, bitterness is now reigning in my heart at this moment.

At sa isang iglap, pinatamaan niya sa kaliwang hita ito. Sumigaw ito dahil sa ginawa niyang pagbaril sa tuhod nito. Naglakad siya patungo dito, walang makikitang kahit anong ekspresyon sa kaniyang mukha. Ang tanging nararamdaman ay ligaya. “Run. Run,” nang-aasar na saad niya dito. The drug lord is angry dahil sa pang-aasar na ginagawa niya. “Sino ka? Ano ang kailangan mo sa akin?!” sigaw nito sa kaniya.

“Gusto ko lang umuwi! Gusto ko lang bumalik sa buhay ko! Wala akong pakialam sa anumang meron ka! Bitawan mo na ako!” Biglang humigpit ang hawak niya sa panga ko, marahas pero hindi masakit, sapat lang para pilitin akong tumingin nang diretso sa kanyang mga mata—mga matang puno ng galit, pagmamay-ari, at kawalan ng awa.

Sarkastikong sabi ni Vladimir. “Damn you Vladimir! You're the most filthy person here and not me! Don’t dare compare me to someone like you!” Galit na sabi ni Lyka. Bumulusok ang galit sa dibdib ni Vladimir at hinila siya patayo ng kama. Ngunit sadyang nanghihina ang kanyang katawan at inaapoy rin siya ng lagnat. Natigilan si Vladimir ng maramdaman ang sobrang init na temperatura ng asawa.

Dahan-dahan kong iniangat ang aking kamay at marahan na kinawit iyon sa mga braso ni Joaquin. Naramdaman ko ang gulat sa kanya dahil bigla siyang napahinto sa paglalakad at napansin kong nakatingin sa kamay ko ang kanyang mapupungay na mata. Nagtama ang aming mga tingin at muling lumabas ang biloy sa kanyang mukha dahil sa masiglang ngiti na ginawad niya sa akin. “Anong ibig sabihin nito?” bulong niya na may kasamang lambing habang ako nama’y nakakaramdam ng init sa aking mga pisngi dahil unang beses kong ginawa ang ganitong bagay.

Sa sobrang galit na namutawi sa puso ko ay nagawa kong kalasin ang lubid na nakatali sa kamay ko. Wala akong ibang nakita kundi ang espada sa tabi. Nag didilim ang paningin ko na kinuha ito. Mahigpit ang hawak ko sa espada nang papatakbo ako papunta kay Brianna. May nag tangkang harangin ako at sumugod sa akin. Pero sobrang sagad na sagad na ang galit ko kaya nagawa ko silang pabagsakin isa isa. Nailabas ko ang galit at luha ko habang tinatapos sila. Punong puno ng galit ang katauhan ko ngayon. Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman. nasasaktan ako.

A series of sharp, insistent raps that vibrated through the floorboards. "Tang… Ano ba 'yon?!" he snarled, his voice a guttural rasp, the fury in his tone a stark contrast to the animalistic desire that had moments before consumed him. He cursed under his breath, a string of obscenities that made my skin crawl. The knocking continued, relentless and unforgiving. He hesitated, his gaze flickering between me and the door, a war raging within his eyes. The lust, for a moment, seemed to recede, replaced by a raw, primal fear.

“Don’t worry, Caesar. I will not let those who killed you live in triumph. I will avenge you. I will burn them alive. I will make them regret ruining our lives. I no longer care how much blood will stain my hands and flood the ground. Until this anger and sadness disappear, I will never stop killing.” She spat those seemingly venomous words as a vow filled with rage and vengeance. Her eyes, though flooded with tears, were full of resolve and, much worse, bloodlust. As midnight came to an end, Laverna’s wail echoed in the halls of the basement like a longing yet haunting lament.