Novel & Cerita You Never Cease To Amaze Me

My heart is getting crazier. ◇◇◇◇◇ ●To be continue

Umupo ako sa buhanginan saka pinagmamasdan ang paglubog ng araw. Kinuha ko ang phone ko at kinuhanan iyon ng larawan. “Ang ganda…” mahina kong saad. “His creation never fails to amaze me.” “Nandito ka lang pala.” malamig at mababang saad nito. Nanigas ako sa kinauupuan ko. Napapikit ako sa inis.

Sa tahimik na loob ng SUV, kumuyom muli ang kanyang kamao. “This is slipping away from me. And I don’t even know how to stop it...”

Amaze Kapag ika'y namangha, parang tinamaan ng kidlat ang puso mo—bigla, malalim, at hindi mo malilimutan. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS Natapos na ako mag-shower at nakapag bihis na muli ng bagong t-shirt. Pagbalik ko ay nasa dining area na Dok Rat. Kaagad niyang naramdaman ang presensya ko kaya napatingin siya sa akin.

I just stared at him in utter shock and in amazement. Shock because I did not thought that he would decide just like that, as if that is the easiest decision he has ever made. And amazement dahil hindi ko akalain na nagawa ko talagang paikutin siya sa palad ko ng ganun-ganon nalang. Oh, God! This is amazing. I am truly amazing! "What? Cat caught your tongue?" He asked na sinabayan pa niya ng marahan na pagtawa. "No. I…I am just a quite surprised." I finally said. "I mean, I never thought you would decide this quickly." I said honeslty dahil iyon naman talaga ang nararamdaman ko.

"Nakakagulat ang mga nangyari, but.. I just want to congratulate you!" Napalitan nang isang matamis na ngiti ang ngising nasa labi nito. Kaya naman hindi ko maiwasang hindi mapatingin sa kanyang mukha. "From the day we met up to now, you never fail to amaze me, it's like I'm always dreaming.. alam mo ba iyon? It's so damn hard not to admire you!" Nalilito ako sa mga pinagsasabi nito. Pakiramdam ko ay wala akong maintindihan dahil masyado naman ata itong maraming sinasabi.

Kahit siya pa itong tumulong sa akin. Thank you na lang. Hahaha. Ginawa kong katulong si Jeff. I'm so amazing. Ngiti pa ng bonga Missamy. Pero nakakapagod din ang pagiging amazing, daming critics. Nang lumipad ang chopper, tanaw sa ibaba na na-amaze ako sa view ni Mother earth. Syempre kakampi kita Mother Earth. Lahat ng gamit ko, eco-friendly. Kasi magbest-friend tayong dalawa. You make me smile. You make me dance under the confetti of the rain. I'm glad we are friend.

“It was… perfect.” “So bakit ka umiiyak?” tanong niya, mas seryoso na. “You’re scaring me.” Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili. “He said he loves me.” Saglit siyang natigilan. “And that’s… bad?” “No,” sagot ko kaagad. “It’s… amazing.” “Then bakit para kang nakapanood ulit ng ‘Marley & Me’?”

Alam din niya ang ugali ko kaya she can understand me on any situation. Ang saya ng puso ko. "Wow, I can't believe it. Sa sobrang ganda niyong yan ma'am, maganda din pala ang hanap niyo" napatingin ulit ako sa kaniya. Shit, wala naman akong sinabi ah.

Never naman akong naramdam ng inggit sa mga tao. Never!