You Will Never Be Forgotten Novels & Stories

So, don't ever think I need more I've got the one to live for No one else will do, yeah, I'm telling you Just put your heart in my hands I promise it won't get broken We'll never forget this moment Yeah, we'll stay brand-new 'cause I'll love you Over and over again Over and over again...

Dont Forget To Vote & Comment

Ninanamnam ko pa lang ang moment, sumingit na agad! “Of course! I will never forget you. Lalo na si Farah,” sagot nito, saka tumingin sa akin. Nahihiyang nginitian ko siya at bahagyang hinawi ang buhok ko para itago sa likod ng tainga ko. “I will never forget you” daw! Unforgettable lang? Kinilig naman ang bumbunan ko.

"Ano 'yong nakita ko?!" Para akong nahihilo habang umiikot at nagkakabuhol-buhol na ang mga salita at mas lalong nakakasilaw ang liwanag at unti-unting kinakain nito ang anino kasabay ng mga salita. May narinig akong sumigaw hanggang sa biglang tumahimik. Lumilingon-lingon ako sa paligid kahit wala naman itong saysay. Hanggang sa ilang segundo ang nakalipas pagkatapos ng malakas na sigaw ay isang boses ang umaalingawngaw. "I will forget you... And you will always remember me. That's the curse you have to bear for the rest of eternity... We will remain a tale that no one believes."

"Thanks for a wonderful night. Sana'y bayad na ako sa pagkakautang ko. Ito na ang una't huling beses na magkikita tayo. Kalimutan mo na ang gabing nangyari sa'tin..." Kinuyumos ko ang maliit na note at napakuyom ng kamao. Napatiim bagang, nagpupuyos sa galit. Siya pa ang may ganang magsabi na kalimutan na lang! Ang tapang niyang iwanan ako after what happened. Hahanapin kita. Hindi man kita kilala, malalaman ko rin ang pagkakakilanlan mo. And when I found you... I never ever lose you again...

You choose to leave instead to be with me, hanggang kailan ka magiging ganyan Aliah, Kasi ako natatakot akong iwan mo ulit. I am afraid to lose you again my Aliah "PLEASE REMEMBER ME, ALIAH" sigaw ko alam kong narinig niya yon at lahat ng mga studyanteng dumadaan. Please Remember me, di ko kakayanin kong mawala ka ulit sa akin. If ever na layuan mo ako dahil sa sinabi ko, susuyuin kita hanggat payagan mo akong ipaalala sayo ang lahat lahat.

Pinahid ko ang luha ko sa pisngi ko. "Lucien..." napahalakhak ako ng mapait pagkabanggit ko sa pangalan nito. "You've made me realise two things. First, never cry for someone who hurts you, smile and say thanks for helping me realize I don't even need you. Second, I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel..." "You? You have no idea how worthless and unwanted you made me feel. "

Napalunok ako. Hindi na ako kaibigan ng mga 'yon pa. Friends don't forget each other. Nagkawatak-watak kami noong ibang school na ang pinasukan. Siguro kung maaga kong itinigil ang pagkontak sa kanila ay mas maagang naputol ang koneksyon namin. I was always the first to reach out to them. My messages are their reminder of my existence. Kaya noong itinigil ko, nakalimutan na ako.

“Maybe we needed to be separated so we could learn how to stand on our own.” Bahagya siyang natawa, ngunit may halong lungkot iyon. “And maybe… to learn how to wait a little longer.” Marahan niyang hinimas ang gilid ng lumang litrato bago muling tumingin kay Blane. “To be honest, I thought all of you already forgot about me.” Mariing umiling ang binata. “Never.” mabilis niyang sagot. “Never ka naming nakalimutan."

At sa kabila ng kanyang pagkahilo ay naramdaman niya ang mahinang paghaplos ng isang kamay sa kanyang buhok. “Aylarca seni unuttuğumu düşündüm. Ama seni unutmaya çalıştıkça, seni daha çok hatırlıyorum,” he said and sighed. “Ama çok sevdiğim ilk insanı nasıl unutacağım?” [translation: I've spent so many months thinking I forgot all about you. But the more I manifest to forget you, the more I remember you. But how am I going to forget the very first person I dearly love?]