Always Remembering Novels & Stories

"I want to remember who I am, but everytime I start remembering things my head ache like it's breaking. Parang mabasag ang ulo ko sa sakit, natatakot ako...natatakot ako na baka kapag pinilit ko ang sariling alalahanin ang lahat lalo ko lang pinalala ang sitwasyon ko." Hinayaan ako ni Sir Nathaniel at ni Lola Minda na umiyak. Si Lola ay nakikiiyak din sa akin. Si Sir Nathaniel naman ay tahimik lang na nakikinig pero dama ko ang awa sa mga tingin niya. Nang kumalma na ako saka pa nagsimulang magsalita si Sir Nate. "Don't force yourself to remember things." seryoso niyang turan. "There are things not worth remembering."

“Wala pa rin, e. Siguro bukas… o kapag nabagok ang ulo ko.” Binuntutan niya ito ng tawa at natawa na lang din ito sa kanya. Ginulo nito ang kanyang buhok at humugot ng malalim na hininga. “By the way…” She looked at him. “I hope you don’t mind it, but why are you asking everyday if I ever remember everything?” Humugot ito ng malalim na hininga. Nawala ang mapaglarong ngiti sa labi nito at napalitan ng pagkaseryoso. Tumingin ito sa kanyang mga mata. “Because there’s something important you forgot.”

Hindi niya alam kung bakit pero biglang may nakita siyang binata sa isip niya. "Your situation right now really reminds me of her," Lord Versailles continues. " Alzeihmer's was taking her away from me and yet what she told me changed my perspective. She told me that forgetting things was therapeutic for her in all the positive ways possible. She said that after everything, the most important thing is that by the end of the day, she knows that I'll be the one remembering. I'll be the one treasuring our memories together. She was assured that our love will not be forgotten."

At mas malala, na-attach agad siya sa anak nito. "If you keep forcing yourself to remember your past, memories that have long been forgotten, there's a high possibility that you may never recover them. Alam natin pareho na posibleng mangyari 'yon dahil sa damage na natamo mo, Raze. Ilang beses ko nang sinabi sa'yo, huwag mong pilitin. Mas lalala lang ang migraine mo. Mas sasakit ang ulo mo. Gusto mo bang tuluyang hindi na makaalala?"

"Hmm. And here I thought you never forget important things." Napalunok ako, pilit iwinawaksi ang init na unti-unting sumisirit sa sistema ko. "I—uh... I might need a little reminder." Bahagya siyang tumawa, mababa at puno ng panunukso. "Then maybe I should jog your memory... properly." Parang biglang nanuyo ang lalamunan ko, kaya napakagat ako sa labi bago pa muling magsalita. Ang hirap mag-focus—lalo na’t ganito siya kalapit. "W-What purpose?"

Hindi ko pa nga rin nakalilimutan ang lahat, heto na naman. Ano kaya ang dapat kong gawin? I-ignore na lang ba ang mga 'yun gaya ng ginagawa ni Alex? Kahit pa anong pilit ko hindi ko naman magawa. Kahit gustung-gusto kong kalimutan ang mga nangyari, patuloy pa rin ako nitong minumulto. Pansamantala ko ngang nakalilimutan kapag ako'y nadi-distract pero bumabalik din naman. Ugh, this is so frustrating. "Is there a problem?" bumalik ako sa aking ulirat nang biglang nagsalita si Alex. Nag-uumpisa na siyang kumain at nagtaka siguro siya kung bakit nakatulala lang ako.

Sino ang lalaking ito? "Matagal kong hinintay ang pagtatagpo nating muli." Muli itong ngumiti na nagbigay sa akin ng kaguluhan. Sa unang pagkakataon ngayon ko lang hindi nakasundo ang sarili ko at sa taong hindi ko pa kilala. Hindi siya kilala ng utak ko ngunit ang puso't kaluluwa ko'y hindi siya kayang ikaila. –End of Undying memories–

At kahit na pinayagan niya ang pag-uwi nilang iyon, hindi pa maalis ang agam-agam sa dibdib ng dalaga sa gagawin. She knew for herself that she’s totally healed, that she has moved on with her life. Maayos na ang buhay niya ngayon at kuntento na siya sa kung anumang mayroon siya. Subalit, may mga alaala pa ring sumasagi sa kanyang isipan. Mga alaalang kung siya lang ang tatanungin ayaw na niya sanang alalahanin pa. But she knew just how human brain works, the more one resist a memory, the more it surfaces. And Lara knew when she goes back, those unwanted memories she had vowed to forget will haunt her once more.

“Back in college, you'd always grab a sandwich and a strawberry shake from the canteen, kaya alam kong paborito mo ang drink na iyon.“ sagot nito, hindi naman siya makapaniwala na natatandaan pa rin nito ang bagay na iyon. “Ang weird mo,” naiiling na sabi. Nangunot ang noo nito. “Weird? Ako? Bakit naman?” Tanong nito. “Natatandaan mo pa rin kahit ang maliit na bagay na iyon, bilib na ako sa long term memory mo,” natatawang sabi niya. Ngumiti ito. “I tend to remember things really well, especially when it's something I'm interested in.” Wika nito. Nawala naman ang mga ngiti niya at saglit na natigilan.

As if he was also fixated on the scenery which he can’t cast away his eyes. Humugot ako ng malalim na hininga bago sumagot, “It just stayed. Magka-amnesia ka man ay hindi mawawala niyon ang pakiramdam sa mga alaalang iyon. It would stay right here,” I pointed my chest. “Those memories will always be kept and be treasured.”