Your A Part Of Me の小説・ストーリー

HUMUGOT SIYA NANG MALALIM NA PAGHINGA. "All I need from you is to show a little bit of care to me because I am doing my best for you." Sa muli ay hindi kaagad nakasagot si Luca sa kabilang linya. Sandali itong natahimik. Kung hindi niya naririnig ang tilaok ng mga manok sa background nito ay iisipin niyang binabaan na siya nito ng telepono.

RED POV Nauna na akong umuwi dahil nagpaiwan si Ava sa bahay ng kaibigan niya. Napatingin ako sa aking phone habang nagmamaneho ng sasakyan dahil tumunog ito. Mabilis ko namang pinindot ang Bluetooth headset ko upang masagot ang tawag. “Yes,” sambit ko habang nakikinig sa kabilang linya. “Red,”

"There's a difference." ​Natawa ako at humarap sa kaniya. "Thank you." ​"For what?" ​"For everything," sabi ko. "For last night. For this morning. For being patient with me. For loving me kahit na mess ako." ​"You're not a mess," sabi niya. "You're human. And I love every part of you. The messy parts. The broken parts. Ang mga parte na akala mo ay 'too much'. I love all of it."

Tila may kakaiba rito na hindi niya kaya ipaliwanag. Saglit na napapikit si Jastine nang biglang sumakit ang kanyang ulo. Hinilot niya ang kanyang noo kasabay nang paghugot ng hininga. Sa hindi malaman na dahilan, may mga imahe ang pumasok sa isipan ni Jastine. Hindi malinaw ang mga mukha ng mga tao. Ngunit tila naririnig niya ang mga boses nito. At isang salita lang ang masasabi niya, pamilyar. Pamilyar ang tunog ng boses ng mga tao na nasa kanyang isipan. “Jastine. . .” rinig ni Jastine na pagtawag sa kanya.

Jusko ka! "Part ng work 'to ano ka ba? Wag kang umiyak jan! Ok. Makakauwi akong ligtas jan, Mag p-party pa tayo!"Umiiyak na 'to sa kabilang linya. Kahit na galit ito ay nagaalala pa rin talaga siyam [Siguraduhin mo lang Ath! I miss you na! Kilala kita e lapitin ka ng disgrasya!] "Duh, Trust me, Ok? Nandito ako para tumulong at kung mamatay man ako eh part 'yun ng buhay."

“Kung may physical aspect lang iyang neophobia na iyan, matagal ko nang binugbog. Ewan ko ba naman kasi kung bakit ka nagkaroon ng ganyan. But whatever it is… ako ang bahala sa iyo, Zerina. Wala kang dapat ipag-alala, okay? You can count on me, always…” “Thank you, Kuya. You’re the best talaga.” Zerina managed to smile back at him. Kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam niya. “But… iyong promise mo, ha? Kapag hindi mo kaagad na-overcome iyan, we have to tell mom and dad. It’s a deal.”

I don't ever wanna lose this feeling, I don't wanna spend a moment apart 'Cos you bring out the best in me,like no-one else can do.That's why I'm by your side,that's why I love you... Everyday that I'm here with you,I know that it feels right, and I've just had to be near you every day and every night,And you know that we belong together.It just had to be you and me. 'Cos you bring out the best in me, like no-one else can do.That's why I'm by your side and that's why I love you.

Nanlaki ang mga mata nito. HINDI ko mapigilan ang umiyak. Akala ko ay may nararamdaman siya para sa akin. Napahikbi na lang ako, dahil sa sinabi niya. Paulit-ulit iyong nagrereplay sa utak ko. 'Good, dahil ayaw ko nang maging parte ka sa buhay ko.' 'Good, dahil ayaw ko nang maging parte ka sa buhay ko.' 'Good, dahil ayaw ko nang maging parte ka sa buhay ko.'

Napatakip ako ng bibig upang hindi makalikha nang ingay. Ang sakit na makita silang dalawa na magkasama. Hindi ko alam kung ano na ang relasyon nilang dalawa at bakit sila magkasama ngayon. I know how much Zayn loves her. Sana ay magawa niyang kalimutan si Celine at ako na ang mahalin niya. Inayos ko ang sarili ko at lumabas ng cubicle. Namumugto ang mga mata ko pagkakita ko sa sarili ko sa salamin. Mabuti na lang at walang tao kun'di ay pagtitinginan ako marahil.

May mga butil ng luha ang bumakas sa gilid ng kaniyang mga mata, nangangatal man ang labi niya'y nagpatuloy ito. "Ang sabi mo sa akin noon, no one can imitate my soup. Kasi ako lang ang naka-kapagluto ng soup na may magic—because it made you smile a lot. Magkahalong ngiti at lungkot ang nararamdaman ko habang niluluto 'yun kanina, it made me smile kasi naalala kong ikaw nga pala ang number one fan ko. . .but it hurts the same time because I realized a lot. My decision to be part of our business took away everything from us especially those times and chances we could've bonded more, na sana'y mas naalagaan kita," she said genuinely. For once naging transparent din ito sa lungkot na nararamdam