ندم の小説・ストーリー

tipid na ngumiti siya "The damage is done, hindi na natin mababago yon..hindi ako galit, Klare..nung una oo pero ngayon,naiintindihan ko na lahat" lumapit siya sa'kin, natigilan pa ako ng hawakan niya ang kamay ko.. "Ako ang may kasalanan sayo..Sorry kung patuloy akong lumalapit,sorry kung napaparamdam ko sayo yon,but believe it or not hindi yon ang intesyon ko"

malungkot na sagot nito. “Don’t be sad and stop blaming yourself because I know how good you are. You’ve been giving your best to accept a big responsibility on my behalf and I’m proud of it because you’ve done your part properly. I’ve driven Brent away five years ago because of my resentment, maybe everything that happened is bad karma for me,” she said in a sad tone.

pagmamakaawa nito at lumuhod pang muli at pilit itong pinapaupo pang muli ni Brea. "Stop kneeling will you? I'm not God para lumuhod ka sa'kin..." aniya pa sa binata. "Actually, hindi naman na ako galit sa'yo. Gusto ko lang din talagang makapag isip-isip at kumalma kaya humingi ako ng space from you. Babalik naman talaga ako sa'yo so stop kneeling. Ngayong alam ko na ang totoo, I just want to say sorry for automatically for jumping into conclusion and let my anger consume me in the past seven years. Kung sana nakinig lang ako sa'yo, edi sana hindi tayo umabot sa ganito so I'm sorry din." aniya pa dito.

"Odražavaju se onome što ste učinili i rekli da vam je žao svoju mamu. ( Reflect what you have done and said that you are sorry for your Mamu.)" Baron Vince left Hale and Nile and stormed out in the room they are. Pabagsak na sumandal si Hale sa kinauupan nila at buntong hiningang tinapik ang balikat ni Nile na bahagya syang tinapunan ng tingin "I'm sorry dude, pati allowance mo mapapahamak dahil sa akin."

Kotang kotang na ako sa disappointment. Una sa Daddy ko, ikalawa kay Hugo. Ngayon siya. Ngayon ko naramdaman ang labis na pagod. Pagod na intindihin yung mga taong nakapaligid sa'kin. I only gained disappointments ang pain. Tapos dadagdagan niya 'yung dissapointement ko? Tang ina! Sipain ko kaya siya!? "I-im sorry," he said.

Napakaganda ng sulat niya. "Dear Zach, Sorry sa lahat ng mga nagawa ko. Alam kong mali, alam kong hindi maaari, alam kong huli na at alam kong wala akong karapatan humingi ng tawad sa kabila ng mga nagawa ko sa'yo at sa pamilya mo. Nagulo ko ang lahat, nagulo ko kayo lalo. Hindi ako nag-iisip, masyado kong pinairal ang katangahan ko. Ang akala ko'y magiging masaya ako sa pagiging kabit, akala ko mamahalin ako ng papa ko kahit minsan kaso mukhang mali ako, hindi niya ako minahal dahil ang mama mo ang tunay niyang mahal. Nasaktan ako nang umiwas na siya sa akin at itinataboy niya na ako. Hindi ko rin inakalang mahuhulog ako sa kaniya pero wala, e. Alam kong ang kapal ng mukha ko para sabihin a

paliwanag nito. Tumahimik si Dennise sandali pero bakas sa kanyang mukha ang pagkadismaya. Unang beses kasing mangyari ito sa dalawa. Sa sampong taon nilang magkasintahan ay ito pa lang ang unang beses na nahuli si Zander ng ganoon katagal. Kaya yamot na yamot si Dennise, hindi n'ya matanggap ang dahilan ni Zander dahil ang pinaka ayaw n'ya ay ang naghihintay ng matagal.

punong-puno ng galit, pagnanasa at walang pagsisisi. He moved ruthlessly and made sure his every thrust are cruel. Hindi ko mapigilang mapaluha. I tried closing my eyes pero he reminded me in the worse possible way na dapat kong sundin kong ano man ang gusto niya dahil kong hindi buhay ni Devin ang nakataya.

saad ko pa. Tumahimik na ako at nagconcentrate na lang sa pinapanuod. Ilang beses ko na itong nakita pero hindi ako nagsasawang panuorin ito. The song is about the person you love who can't see you and his/her attention was is someone who can't give back what he/she feels. Masakit at malungkot yung song at hindi ko alam kung bakit feeling ko nakakarelate ako sa kanta eh wala naman akong nagugustohan. I maybe have a crush on Zero but that's just it. Humahanga lang ako sa kanya, don't have any deeper feelings. Kung hindi naman sa kanya wala naman akong ibang nagugustohan dahil busy ako sa school to entertain others. Though may mga nagkakagusto sa akin at nagpapakita ng motibo but I ignore them

I cried that night, I cried dahil feeling ko, kahit anong gawin ko, babalik at babalik parin ang Sandro na kinatatakutan ko. I have a feeling na hindi na talaga magbabago si Sandro, iba iba ang ugali niya, hindi ko siya maintindihan, wala naman akong ginawang masama sa kanya, pero hindi parin sapat para baguhin siya. Kahit talaga anong gawin natin, hindi talaga natin magbabago ang isang tao at masakit iyon kasi mahal na mahal ko si Sandro pero hindi ako sapat para siya ay magbago. Hindi ko gustong magkahiwalay ang pamilya namin kaya sana hindi niya idadamay ang mga bata dahil titiisin ko lahat ng sakit na ibibigay niya sakin pero hindi ko matitiis kung pati mga anak ko masasaktan.