ความรักครั้งแรก

“พี่พอลไม่มาส่งลูกหน่อยเหรอคะ” รัตนาพูดให้ได้ยินกันเพียงสองคน เพราะถ้าพอลี่ได้ยินคงร้องโวยวายปฏิเสธอีกเป็นแน่ “ไม่ใช่ลูกพี่ นั่นเป็นลูกของเคต่างหาก” ด้วยความน้อยใจ จึงทำให้พูดแบบนี้ออกมา “ก็ดี งั้นอย่ามายุ่งกับต่อและลูกอีกแล้วกัน” ในเมื่อเขางอนได้ เธอก็งอนได้เหมือนกัน มีอย่างที่ไหน ลูกของตนยังยกให้เป็นลูกคนอื่น พอลได้ยินดังนั้นก็รีบลงรถมาส่งลูกสาวทันที แต่ก็ยังคงความหน้าบึ้งไว้เช่นเคย “ส่งก็ส่งสิ”

ก่อนโบ้ : ”ป้องกันด้วยฉันไม่ต้องการเด็ก“ l ตอนโบ้ : ”เมียจ๋า...อย่าพาลูกหนีไปจากผัวเลยนะคะ พี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเมียจ๋า“

เมื่อเงินคือทางเลือกสุดท้าย...เธอจึงยอมพลีกายให้กับเขา และนั่นก็ทำให้ชีิวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดการ มนลดา เด็กสาววัย 19 ปี จำต้องยอมแลกความบริสุทธิ์ของตนเองเพื่อนำเงินไปรักษาคุณย่าที่ป่วยหนัก เธอรับงานจากโมเดลลิ่งสาวเพื่อไปพบกับ เดวิด คาร์เตอร์ มาเฟียหนุ่มหล่อชาวต่างชาติ ผู้ซึ่งต้องการหญิงสาวพรหมจรรย์มาปรนเปรอความใคร่ แต่เมื่อทั้งคู่ได้พบกัน ความสัมพันธ์กลับไม่ได้เป็นแค่เรื่องของเงินตราและร่างกาย เดวิด สัมผัสได้ถึงความไร้เดียงสาที่บริสุทธิ์ของมนลดา และเขาเองก็ไม่เคยรู้สึกถึงความปรารถนาอันรุนแรงเช่นนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน มนลดา พยายามจะหนีจากความสัมพันธ์ที่เธอคิดว่าเป็นเพียงแค่เรื่องชั่วคราว แต่ เดวิด ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เขาใช้อำนาจและเงินตราเพื่อกักขังเธอไว้ในวังวนแห่งรักและไฟพิศวาส เพื่อให้เธอยอมจำนนต่อเขาแต่เพียงผู้เดียว และนั่นเองที่ทำให้เธอตกเป็นจำเลยรักของเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

คุณที เพื่อนพ่อที่หล่อแต่ดุคนนั้นเขาต้องการตัวฉันไปทำงานด้วยอย่างนั้นหรือ สงสัยที่โดนไปวันก่อนยังไม่ถอดใจ คอยดูเถอะ จะแกล้งให้เข็ดขยาดจนรีบส่งตัวฉันกลับเลย

ภูริดล นักธุรกิจหนุ่ม เขาทำทุกอย่างไม่เคยมีคำว่าไม่สำเร็จยกเว้นเรื่องเดียวคือการมีครอบครัวที่มีความสุขตามที่บิดาต้องการเพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาปรารถนา พิรฎา สาวน้อยที่ต้องการมีชีวิตอิสระหลุดพ้นจากครอบครัวที่เธอไม่เคยมองว่ามันอบอุ่นและเธอก็ตัดสินใจเดินออกมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการยอมเซ็นสัญญาเป็นภรรยารับจ้าง

“โห… แม่คุณเอ๊ย… ” รุตย์อุทาน ดวงตาเบิกโพลงมองเต้านมคัพอีอวบใหญ่สะดุดตา ผุดเด้งออกมากระแทกใบหน้า รีบผงกศีรษะขึ้นมาจูบไซ้อย่างลนลาน ครอบริมฝีปากกะซวกดูดหัวนมสลับไปมาทั้งสองเต้าอย่างเมามัน จ๊วบๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ “อ๊า… อูยยยย… ” หญิงสาวร้องครวญคราง ทรวงอกแอ่นหยัดขึ้นด้วยความสยิว กดเต้านมที่หัวนมกำลังชูชันขึ้นมาเป็นช่อ กระแทกอัดใส่ใบหน้าและปากของรุตย์ ป้อนให้เขากะซวกดูดอย่างตะกละตะกลาม

'เธอต้องกลายมาเป็นลูกหนี้เเทนพ่อเเม่โดยไม่รู้ตัว เเต่พอรู้ตัวอีกที ก็มีไอ้มาเฟียหน้าเลือดมาตามทวงหนี้เธอถึงบ้านเเล้ว'

เพราะสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่ยังเด็ก ‘เสียนเฉิงเยว่’ จึงซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ภายใต้ฉากหน้าการเป็น ‘กระต่ายน้อยขี้ตกใจ’ ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา นางไหนเลยคาดคิดว่าวันหนึ่งจะมีอันต้องเพลี่ยงพล้ำ การได้พบกับ ‘โหลวตงอวี้’ กำลังปลี่ยนชีวิตของนางไปโดยสิ้นเชิง ปีนั้นพบเขาที่เมืองเสียนหยาง ทั้งยังเผลอสร้างความแค้นอันแสบสันให้แก่ ปีนี้พบเขาที่เมืองฉางอัน ด้วยรู้ตัวว่าไม่อาจหนีรอดจึงได้เเต่ยอมจำนนโดยดี ฉากหน้าที่นางเพียรรักษาถูกเขามองจนทะลุปรุโปร่ง ตัวตนของนางไม่อาจซ่อนจากสายตาคมคู่นั้น คราเเรกหวาดกลัวหวั่นวิตก นานวันเข้ากลับพบว่า ‘เขา’ คือหนึ่งเดียวที่เข้าใจนาง คือผู้ที่มอบความกล้าทำให้นางกล้าที่จะลุกขึ้นสู้เพื่อตัวเอง ทำให้นางพยายามสู้เพื่อให้ตนสามารถเป็นสตรีที่คู่ควรยืนเคียงข้างประมุขโหลว หนึ่งในผู้นำของตระกูลทั้งห้าเเห่งเมืองฉางอัน

หญิงสาวแอบรักชายหนุ่มรุ่นพ่อซึ่งเป็นพ่อของเพื่อนอีกทีเธอต้องทำอย่างไรในเมื่อสายตาของเขามองเธอแค่เด็กกระโปโลคนหนึ่งเท่านั้น ทิชากร อิงควัฒนา หรือ ที่รัก อายุ 22 ปี เด็กสาวจากรั้วมหาลัย หน้าตาสวยงดงาม ผิวพรรณดี เรียนเก่ง สมกับตำแหน่งดาวคณะและจบด้วยการคว้าเกียรตินิยมอันดับหนึ่งมาครอง ฐานะที่บ้านถือว่าเป็นผู้มีอันจะกิน แอบหลงรักพ่อของเพื่อนสนิทมาต้องแต่มัธยม เธอจะต้องทำอย่างไรให้เบาหันมามองเธอในฐานะหญิงสาวบ้าง กิจจาทร คุณาประเสริฐ หรือ แด็ดดี้กิจ อายุ 45 ปี ท่านประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของประเทศ หนุ่มใหญ่ คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว เจ้าชู้ เนื้อหอมทำให้ผู้หญิงค่อนประเทศอยากได้เขามาครอบครอง รักและหวงลูกสาวมาก ไม่ค่อยให้ลูกออกไปไหนคนเดียว พอมีเพื่อนเพื่อนลูกถึงต้องมาที่บ้าน มาบ่อยสุดเห็นจะเป็นยัยเด็กแก่แดด ยังเป็นเด็กกระโปโลคิดอยากมีผัว

คำโปรย "ปริมมาแล้วเหรอพี่กำลังหิวอยู่พอดีเลย" ชายหนุ่มพูดขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร หญิงสาวหยุดชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินคนเป็นสามีเรียกผู้หญิงที่เขารัก เขาไม่เคยรอเธอเลยสินะ "มาทำไม" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าเป็นภรรยาที่เขาไม่เคยให้ความสำคัญเขาเปลี่ยนสีหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที "เอ่อ...ลินทำอาหารกลางวันมาให้ค่ะ" มาลินีฝีนยิ้มเมื่อเห็นอาการไม่พอใจของสามีที่แสดงออกมา "ใครสั่ง" ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เอ่อ...ไม่มีค่ะ" มาลินีส่ายหัวไปมาก่อนจะก้มหน้ามองปิ่นโตในมือด้วยความเสียใจ "กลับไปซะแล้วก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาที่นี้อีก" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง