อยู่ในสถานะที่ค่อนข้างอธิบายยาก

อยู่ในสถานะที่ค่อนข้างอธิบายยาก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-09-17
โดย:  นิราอรจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
54บท
1.3Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

“คุณจินณ์ รับสมัครคนดูแลเรื่องส่วนตัวเพิ่มสักคนไหมคะ” คำถามของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มใจกระตุก ก่อนหรี่ตามอง “ฉันดูแลตัวเองได้” เขาตอบเสียงหนัก นาราเม้มปากแน่น เปลือกตาหลุบลงแวบหนึ่งก่อนสบตาเขาอีกครั้งด้วยความตั้งใจที่แน่วแน่ยิ่งกว่าเดิม “หนูดีหมายถึง คนที่จะคอยดูแลคุณเรื่องบนเตียงค่ะ” ผู้ชายอายุสามสิบปีเศษใจกระตุกแรงกว่าเดิม เขาถอนหายใจยาว เมื่อถูกแม่สาวหน้าแฉล้มที่อีกไม่กี่เดือนจะพ้นรั้วมหาวิทยาลัยเอ่ยปากถามโต้งๆ และเขามั่นใจว่าหล่อนไม่ได้พูดเล่น “อธิบายหน่อย” เขาแกล้งโง่ แต่ฝ่ามือใหญ่เรียวเลื่อนลงลูบเบาๆ ที่เอวคอด ถ้าหล่อนปัดมือเขาออกก็ไม่คิดจะดันทุรัง ทว่านารากลับนิ่งเฉย มิหนำซ้ำยังสบตาเขาตรงๆ แล้วตอบออกมาอย่างคนที่คิดมาดีแล้ว “ก็ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของคุณ ตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงเข้านอน อะไรก็ได้ที่คุณต้องการ” ริมฝีปากได้รูปสวยของจินณ์กระตุกยิ้ม พลางเคลื่อนใบหน้าเข้าหา หญิงสาวใจเต้นแรงรัว หลบตาลงแต่ไม่คิดจะถอยหนีโดยพยายามเตือนตนเองว่าหล่อนต้องทำได้ เขาไม่ใช่คนเลว ไม่ใช่คนชอบเอาเปรียบใคร เขาคงไม่ใจร้ายกับหล่อนนักหรอก...

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

EP.1 บทนำ

In just a few seconds, everything in my life flipped completely. It felt like my world had been turned upside down, shaken hard, and then thrown away. I had a son? Was this really happening?

So many thoughts and emotions rushed through my head at once. How could I have walked away from Elara? I had left her to raise my child alone for fifteen years. And Selene had lied to both of us, which made everything worse. Why would my own sister lie? Why?

“Okay, Mom? I know you told me to go to my room, but—”

“Oh my God, Kael, what did I say?” Elara snapped, placing her hands on her hips. She always did that whenever she was angry.

The boy kept looking at both of us, thinking hard, his eyes moving between his mother and me. Every time he looked at me, it felt strange—like I was staring at myself from twenty years ago. There was no way to deny it, no way to hide it. The kid was mine.

Then I noticed the black eye on his face, and the bruise on Elara’s cheek. Where did those come from? Who did that to them? Even after all these years, all the pain, and everything that had happened between Elara and me, a strong wave of anger suddenly rose inside me.

________________________

How it all starts… (Elara)

________________________

“How much longer, Mom?” Kael asked.

“About ten, maybe fifteen minutes,” I replied as the wild lands of Georgia passed by on both sides of the road.

“Great,” he said, his voice full of the kind of sarcasm only a fourteen-year-old boy could manage.

“You might actually like it,” I said. “You never know.”

Instead of replying, he sighed, reached over, and turned on the radio.

“When Moses came down from the mountain, he saw that his people had turned away from God—”

He rolled his eyes and switched the station.

“Job knew that God loved him, even while his life was falling apart. That’s how we should all—”

“Oh my god, Mom, don’t they have music in Georgia?” he asked, switching the radio to Bluetooth and connecting his phone. “Is this all they play down here?”

I shrugged. “It’s the South. What can I say?”

“Pinecrest Valley at least has cell service and Wi-Fi, right?” he asked, looking at me with hope. “I don’t think I can survive without it.”

Using one hand, I reached over and messed up his hair, making a teasing face. “Aww, is Mr. Man going to die without his social media?”

He laughed and pushed my hand away. “Maybe. I want to text my friends and stuff.”

It had been a while since I last heard him laugh, and hearing it now made me feel warm inside. There hadn’t been much laughter after what happened a few days ago. The bruise on my cheek and Kael’s black eye were getting lighter, but they were still clear reminders of what happened. When Kael’s eyes moved to my cheek, his smile disappeared, and he turned to look out the window as his music started playing.

I never thought things would end up like this. Not even once did I imagine I would go back to Pinecrest Valley. But Travis made sure I had no other choice.

I could still remember it clearly, like it was happening right then. Kael was meant to play a basketball game, and I told my fiancé, Travis, that we would be back in about three hours since the team planned to eat pizza after the game. He kissed me goodbye, and everything seemed fine.

I didn’t know that just thirty minutes later, my whole life would fall apart.

On our way to the gym, Kael’s coach called to say that both referees had gotten a stomach virus, so the game was moved to the next Wednesday. We were both disappointed, Kael really wanted to play, and I loved watching him happy on the court, but we decided to make the best of it. We got some Chinese food and went back home to surprise Travis.

That surprise turned out to be something else.

I heard moaning and heavy breathing the moment I stepped inside the house. Before I even fully understood what I was hearing, my stomach dropped, and the food fell from my hands as I walked into the foyer and saw my soon-to-be husband—Kael’s soon-to-be stepfather—balls-deep in our neighbor’s wife, Shawna.

She saw me first and screamed in shock, quickly covering her breasts with her arm.

“What the fuck are you doing home?” Travis asked, hurriedly pulling up his pants.

“Excuse me? What do you think you’re doing, Travis? Jesus fucking Christ.”

Shawna somehow got dressed very fast and ran out of the house, passing Kael, who stood there with his mouth wide open.

“Don’t you raise your goddamn voice at me!” Travis shouted, pointing his finger at me like I was the one who got caught cheating.

“We are done, Travis,” I said, tears filling my eyes as everything I had hoped for started falling apart.

“Who do you think you’re talking to?” Travis said angrily, grabbing my arm and pressing his fingers hard into my skin until I cried out. “You don’t talk to me like that.”

Then his other hand came forward and hit my cheek hard. A hot, sharp pain spread across my face. My lip broke open, and a loud ringing filled my ear as I fell to the floor, holding my cheek and gasping.

Travis always had a bad temper, but I never thought he could be violent like this.

“Hey, asshole!” Kael shouted, rushing forward. “Don’t you fucking touch her!”

Before I could stop him, my son threw a punch straight at Travis’s nose. A fourteen-year-old boy’s strength usually wouldn’t match a grown man like Travis. But Kael wasn’t just a normal boy. He was a shifter and had just entered puberty. He wasn’t at his full strength yet, but he was still stronger than most boys his age.

His fist hit Travis’s face, and the bigger man stepped back as blood came out of his nose and ran down to his lips. He staggered but didn’t fall.

Travis turned to Kael, his eyes full of anger. “Little shit! You hit me?” Blood and spit came out as he spoke. “Think you’re a big man now? Huh? Come on, hit me again.”

Then suddenly, he slapped Kael hard.

My son’s head turned sharply, and a red mark quickly appeared under his eye. Kael stepped back, holding his face, and the anger in his eyes scared me. If we stayed there, things would only get worse.

“Enough!” I got up quickly and pulled Kael back.

“No, Mom,” Kael said, tears starting to form. “He hit you. He can’t do that.”

“It’s fine, baby,” I said, pulling him toward the door, even though it wasn’t fine at all. “Let’s go.”

“Yeah, go,” Travis said, waving toward the door. “Get out. I don’t need you. Get the fuck out of my house, you stupid cunt. We’re done, you hear me?”

“Your house?” I asked, shocked. “Last time I checked, my name is on the mortgage, not yours. But you know what?” I added, tasting blood in my mouth. “You stay. I don’t want to be here for one more second.”

Travis waved his hand at me. “Whatever, you dumb bitch.”

Kael growled and tried to go after him again, but I held him back, just barely.

I got him outside and into the car, and we spent the night in a hotel. I didn’t sleep. I lay awake for hours, thinking about what to do. Around three in the morning, I quietly left the room so I wouldn’t wake Kael and called an old friend.

Aria Wallace, whose nickname is Stormy, is my best friend since we were kids, had moved back to our hometown, Pinecrest Valley, just a month ago after her husband Dominic died. I used to think she was crazy for going back there, but she said being away made her see the town differently. Even though it was late, she picked up on the third ring, her voice sleepy and worried.

“Elara? What’s wrong? Are you okay?”

I tried to say I was fine, but I just started crying. It took her almost five minutes to calm me down enough to talk. When I told her everything, she didn’t hesitate.

“Come home,” she said. “You still own your grandmother’s house. It’s there waiting for you. I pass by it every day. You have somewhere to go. Come home. We’ll figure everything out.”

The old house was still mine. I had planned to sell it and use the money for Kael’s college. But now, it was the only safe place I had left in the mess my life had become. I agreed, and when Kael woke up early in the morning, I told him our plan.

The look on his face almost broke my heart more than what I saw with Travis. He understood what it meant. He would have to leave everything—his friends, his basketball team, his school—if we moved to a small town in Georgia.

But my son was more of a man than the person who almost became his stepfather. Instead of arguing, he nodded sadly. “Okay, Mom. Let’s go.”

I held back my tears as I hugged him, and then we went back to the house. Travis had already gone to work, and I saw seven messages and three missed calls from him. Kael and I packed a few bags, only what we could carry in the rental car I arranged while we were there. My car had been a gift from Travis nine months ago, so his name was on it. I didn’t want to deal with any trouble if he decided to report it stolen. Renting a car for a few weeks would cost a lot, but it was better than dealing with the police.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
54
EP.1 บทนำ
บทนำร่างสูงที่มีผู้ติดตามเช่นทุกวันกำลังเดินผ่านพนักงานนับสิบ ต่างรีบหลบทางอย่างพร้อมเพรียงให้กับนายใหญ่ก้าวตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวได้อย่างสะดวก เพียงไม่กี่อึดใจ จินณ์ รดิศไชยนันท์ ก็เข้ามาอยู่ในห้องทำงานประจำตำแหน่ง รองประธานกรรมการ คือตำแหน่งของจินณ์ในเวลานี้ แต่ทุกคนรู้ดีว่าเขาคือบุคคลที่มีอิทธิพลสูงสุดในบริษัท ส่วนตำแหน่งประธานกรรมการเป็นของคุณอำนวยศักดิ์ ผู้เป็นลุงของเขานั่นเอง เมื่อภรรยามาด่วนจากไปจึงครองความโสดมาจนถึงอายุหกสิบห้าปีเต็มโดยไร้บุตรชายหญิง จินณ์จึงเป็นทายาทเพียงหนึ่งเดียวของท่านและเป็นผู้สืบทอดอันดับหนึ่งของบริษัทอีสเทิร์น... ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ขณะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ผู้บริหาร เพียงอึดใจเสียงเคาะประตูดังขึ้น จากนั้นร่างสูงของเลขาฯ หนุ่มก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารห้าเล่ม “วันนี้ดูล้าๆ นะครับ” กริชกวาดสายตามองเจ้านายของตน ขณะที่จินณ์เพียงยกยิ้มน้อยๆ “เช้านี้มีแค่นี้เหรอ” เขาหลุบตามองเอกสาร แล้วหยิบออกมาหนึ่งเล่มพร้อมเปิดกว้าง เป็นอันตัดบทเรื่องก่อนหน้านี้ “ยังเหลืออีกห้าฉบับครับ” คนฟังเคาะปลายนิ้วกับโต๊ะขณะกวาด
อ่านเพิ่มเติม
EP.2 บทนำ
หล่อนอาจเป็นเด็กหัวไวในเรื่องงาน แต่ดูเหมือนยังอ่อนประสบการณ์ในเรื่องรัก แม้จินณ์จะไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเด็กดีๆ แต่อีกฝ่ายก็มีวิธีพิสูจน์ว่าเด็กคนนั้น ‘ดีจริงหรือดีแตก’ นี่แหละที่เขานึกเป็นห่วง เพราะแววตาที่เด็กสาวมองเจ้านายของเขาเปิดเผยออกมาโต้งๆ ว่าชื่นชมอีกฝ่ายมากเพียงใด ไม่มีทางตามทันความคิดของจินณ์แน่ๆ และบางทีสิ่งนี้อาจทำให้เด็กดีๆ อาจจะกลายเป็น ‘เสียเด็ก’ เพราะหลงคารมหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์ก็เป็นได้ นารา เงยหน้าขึ้นแล้วต้องชะงักเมื่อได้สบตาของกริชเข้า “คุณกริชมีอะไรจะใช้หนูดีหรือเปล่าคะ” เอ่ยถามเลขาฯ หนุ่มด้วยสีหน้าเก้อๆ เล็กน้อย “เปล่าหรอก” กริชยิ้มจางกับท่าทางของเด็กสาวตรงหน้า “พอดีกำลังคิดอะไรเพลินๆ แล้วเรียกพี่ว่าพี่กริชดีกว่านะ อย่าเรียกคุณกริชเลย ฟังดูห่างเหินเป็นทางการยังไงก็ไม่รู้”เขาเอ่ยกระเซ้า ทำให้หญิงสาวยิ้มเขินก่อนรับคำเบาๆ จากนั้นกริชก็เริ่มจ่ายงานให้สาวน้อยหัดทำ เริ่มแรกเขาให้หล่อนอ่านวาระการประชุมและทำการสรุปตามหัวข้อต่างๆ หญิงสาวทำได้รวดเร็วและเป็นที่น่าพอใจมากสำหรับนักศึกษาฝึกงาน เขามองเห็นแววว่าในอนาคตนาราจะต้องเป็นเลขานุการที่มีประสิทธิภ
อ่านเพิ่มเติม
EP.3
๑เสียงซอยเท้าเบาๆ จากชั้นบนของบ้านลงมาตามขั้นบันไดทำให้วิมลหันไปยิ้มให้เจ้าของร่างเล็กแต่กลมกลึงซึ่งวิ่งตรงเข้ามากอดตนเอาไว้จากด้านหลัง “ว่าไงลูก” นารายิ้มหวานให้มารดา ดวงหน้าเรียวเล็กดวงตาสดใสส่งยิ้มหวานให้ “หอมจังค่ะ กลิ่นลอยฟุ้งขึ้นไปถึงห้องหนูดีเลย” เสียงพูดคุยกะหนุงกะหนิงของสองแม่ลูกทำให้เลิศที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านอดยิ้มกับภาพที่เห็นไม่ได้ “สวีตกันแต่เช้าเลยนะ” สาวน้อยหันไปยิ้มให้บิดาแล้วผละจากมารดาตรงไปยังโต๊ะอาหารพร้อมกับคดข้าวใส่จานให้ทุกคน “อิจฉาหรือไงล่ะพ่อ” วิมลเปรยถามสามี สีหน้าเจือยิ้มขบขัน “ก็นิดหน่อย” เลิศโต้กลับทีเล่นทีจริง ก่อนจะหันไปมองลูกสาวด้วยสายตาที่แสดงออกถึงความรักและภูมิใจ “ฝึกงานเป็นไงบ้างลูก” สาวน้อยวางโถข้าวลงบนมุมโต๊ะด้านหนึ่ง แล้วนั่งประจำที่ยิ้มกว้างให้กับบิดา “สนุกค่ะ แรกๆ แอบกดดันนิดหน่อย แต่พอเริ่มชินก็ไม่ค่อยกดดันแล้ว” เลิศมองท่าทางกระตือรือร้นของลูกสาวแล้วก็สบายใจระดับหนึ่ง เขาและภรรยามีลูกสองคน คนโตคือนารา ใกล้เรียนจบระดับมหาวิทยาลัย และกำล
อ่านเพิ่มเติม
EP.4
นาราคิดว่าตนเองมาเช้ามากแล้ว แต่ในความเป็นจริงยังคงช้ากว่ากริชตามเคย เพราะเมื่อหล่อนมาถึงก็พบว่าเขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานแล้ว ทันทีที่เห็นหล่อนก็ส่งยิ้มให้ หญิงสาวจึงยกมือไหว้ทำความเคารพอีกฝ่าย “สวัสดีค่ะ หนูดีต้องขอโทษที่มาช้า พรุ่งนี้จะมาให้เช้ากว่านี้นะคะ” สาวน้อยกล่าวอย่างรู้สึกละอายแก่ใจ ทำให้เลขานุการมือฉมังหัวเราะออกมาเบาๆ “ไม่ต้องรีบขนาดนั้น ตอนนี้ก็ยังเช้าอยู่ เหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลางาน ส่วนพี่เองที่มาเช้าเพราะคอนโดฯ พี่อยู่ใกล้บริษัทแค่นี้เอง” เขาอธิบายอย่างใจเย็น ก่อนจะเรียงแฟ้มเอกสารเอาไว้เพื่อเตรียมนำเข้าไปวางไว้ในห้องของจินณ์เหมือนทุกเช้า นารายิ้มให้กับชายหนุ่ม พลางชำเลืองมองเขาอย่างนึกชื่นชม กริชเป็นเลขานุการที่เก่งมาก เขาทำงานเป๊ะเวอร์ เป็นหนุ่มหล่อ ใจดี และไม่มีท่าทีเจ้าชู้ตาหวานเลยสักนิด ทุกวินาทีที่ผ่านไปของเขาล้วนเกี่ยวกับงานทั้งสิ้น ทำให้หล่อนมีความรู้สึกดีต่อคนตรงหน้าและให้ความเคารพนับถือเขาอยู่เงียบๆ “อ่ะ วันนี้หนูดีช่วยพี่ดูจดหมายพวกนี้หน่อย แล้วใช้ปากกาสีนี้ไฮไลต์เอาไว้ให้พี่ที เน้นตรงจุดสำคัญเป็นพิเศษนะ”
อ่านเพิ่มเติม
EP.5
หนึ่งเดือนต่อมา... การได้ฝึกงานกับกริชอย่างเต็มตัว ทำให้นาราได้เรียนรู้ว่าการเป็นเลขานุการมืออาชีพนั้นต้องอึดและถึกไม่ใช่น้อย เพราะต้องเตรียมพร้อมและมีความกระตือรือร้นอยู่เสมอ เรื่องที่หล่อนไม่เคยรู้ ไม่เคยพบเจอ ก็ได้เรียนรู้ พบเจอและหัดแก้ปัญหาเมื่อมาอยู่ที่นี่ ซึ่งหล่อนภูมิใจที่ได้เรียนรู้จากกริช เพราะเขาเป็นเลขาฯ ที่มีประสิทธิภาพสูงมาก ความละเอียดรอบคอบทำให้เขาไม่เคยทำงานผิดพลาดให้หล่อนเห็น นาราจึงค่อยๆ ซึมซับการทำงานของชายหนุ่มไปทีละนิด ขณะเดียวกันก็ได้รู้ว่าเจ้านายของเขานอกจากจะทำงานหนักและเก่งไม่แพ้กันแล้ว ยังมีสาวเยอะที่เยี่ยมหน้ามาหาแทบไม่เว้นแต่ละวัน ชนิดที่ว่าบางครั้งยังมีเหตุการณ์รถไฟชนกันให้เห็นตำตาอีกด้วย ทว่ากริชก็รับมือกับสาวๆ เหล่านี้ได้อย่างน่าทึ่ง โดยที่ไม่ทำให้ตัวต้นเหตุระคายใจเลยสักนิดเดียว ในบางครั้งจากที่เคยแอบชื่นชมจินณ์อยู่เงียบๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นหมั่นไส้อย่างอดไม่ได้จริงๆ เพราะนับนิ้วมือดูแล้วทั้งสิบนิ้วของหล่อนยังคงไม่พอสำหรับกิ๊กทั้งหลายแหล่ของเขาเลย อาจจะต้องขอยืมนิ้วเท้ามานับด้วยกระมังถึงจะพอ...สาวน้อยก้าวเข้าลิฟต์พร้อมกริชตอนเลิกงาน แล
อ่านเพิ่มเติม
EP.6
๒วันนี้เป็นวันหยุด แต่นาราไม่หยุด เพราะหล่อนยังคงทำงานพาร์ตไทม์ด้วยการเป็นพนักงานเสิร์ฟของร้านอาหารภายในห้างสรรพสินค้าชั้นนำกลางใจเมือง ร่างกลมกลึงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวมีสัญลักษณ์ร้านอาหารสวมทับกางเกงผ้าขายาวสีดำ สะพายกระเป๋าคู่ใจตรงไปยังประตูบ้าน “จะไปแล้วเหรอลูก” เลิศร้องถามลูกสาว ขณะที่ตัวเขาเองก็กำลังเตรียมตัวออกไปส่งขนมกับภรรยา “ค่ะพ่อ หนูไปก่อนนะคะ” “ให้พ่อไปรับตอนเลิกงานไหม” “ไม่เป็นไรค่ะ หนูมีนัดกับเพื่อนว่าจะไปเดินซื้อของกันนิดหน่อย” “งั้นก็ไปเถอะลูก” เมื่อร่างบางเดินออกไป เลิศก็ผ่อนลมหายใจยาว เขาอยากให้ลูกสาวได้พักผ่อนและเที่ยวเตร่เหมือนกับเด็กคนอื่นๆ บ้าง แต่ดูเหมือนนาราจะชอบทำงานมากกว่า เขาจึงไม่เซ้าซี้หล่อนอีกต่อไป ปล่อยให้ลูกสาวคนโตได้ทำอย่างที่หล่อนต้องการ ขณะที่ลูกชายก็ดูเหมือนจะดำเนินรอยตามพี่สาวไม่ผิด สองพี่น้องคู่นี้ทำให้เขาและภรรยาภาคภูมิใจเสมอ นาราเดินทางมาถึงห้างสรรพสินค้าก่อนเวลาเปิดร้านครึ่งชั่วโมงพร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีกสามสี่คน จากนั้นก็ปัดกวาดเช็ดถูโต๊ะ เก้าอี้ รวมทั้งเตรียมจาน ชาม แก้วและอุปกรณ
อ่านเพิ่มเติม
EP.7
“เธอมีชื่อเล่นใช่ไหม” คำถามของเขาทำให้หญิงสาวหุบปากลง ก่อนตอบ... “มีค่ะ” เขาตวัดสายตามองคนตัวบางแวบหนึ่งก่อนมองตรงไปเบื้องหน้า “งั้นเรียกชื่อเล่นตัวเองแทนคำว่า ‘ดิฉัน’” คนฟังเม้มปากเข้าหากัน ท่าทางเหมือนดื้อดึงแต่อันที่จริงหล่อนกำลังอับอาย และอาการแบบนั้นจินณ์ก็เห็น มุมปากได้รูปของชายหนุ่มจึงยกขึ้นเล็กน้อยก่อนคลายลงเมื่อนาราเอ่ยขึ้นว่า “คุณจินณ์จอดให้หนูดีลงที่ป้ายหน้าก็ได้ค่ะ” คราวนี้คิ้วสีเข้มขมวดเล็กน้อย แต่กลับไม่มีวี่แววจะเทียบท่ายังป้ายรถเมล์เหมือนที่หญิงสาวร้องขอ “ฉันจะไปส่งเธอที่บ้าน บอกทางมา” หัวคิ้วเรียวงามย่นเข้าหากันเมื่อได้ยินเช่นนั้น พลางคิดในใจว่าเขาคงจะติดออกคำสั่งจากที่ทำงานมาล่ะสินะ จินณ์ตวัดสายตากลับมาจากเจ้าของร่างเล็กข้างกาย มุมปากหักโค้งขึ้นนิดหน่อยเมื่อเห็นความเป็นขบถในตัวของสาวน้อยที่นั่งข้าง ท่าทางของหล่อนบอกชัดว่ากลัวเขา แต่อีกนัยหนึ่งก็ต่อต้านอยู่กลายๆ ท่าทางของหล่อนทำให้เขาคิดถึงลูกกวางตัวน้อยกำลังหาทางออกหากอกแม่ จึงมีทีท่ากล้าๆ กลัวๆ อย่างไรอย่างนั้น เหมือนกับเวลานี
อ่านเพิ่มเติม
EP.8
๓วันนี้นารามาถึงที่ทำงานก่อนกริช หญิงสาวยิ้มให้กับตัวเองอย่างดีใจที่มาเช้ากว่าเขาได้สำเร็จเสียที ขณะที่กำลังจัดโต๊ะทำงาน กริชก็เดินทางมาถึง เขาเลิกคิ้วขึ้นพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ ขณะมองหญิงสาว “มาแต่เช้าเลยนะ” นารายิ้มกว้างพลางยกมือขึ้นสวัสดี “สวัสดีค่ะพี่กริช ดื่มกาแฟไหมคะ หนูดีชงให้” คนที่วางกระเป๋าลงบนโต๊ะข้างๆ หันมายิ้มให้ “ขอบใจ แต่พี่ดื่มมาแล้ว เตรียมแค่ของบอสก็พอ” เมื่อเขาบอกเช่นนั้นหญิงสาวก็หันไปเตรียมตัวทำงาน ไม่นานนักกริชก็ทยอยส่งงานมาให้หล่อนทำ พอทำเสร็จ ก็ส่งให้กริชตรวจสอบ เมื่อเรียบร้อยดี ชายหนุ่มก็นำใส่แฟ้มเตรียมเอาเข้าไปไว้ในห้องของจินณ์ เวลาแปดโมงตรง จินณ์เดินทางมาถึงพร้อมกับคุณบรรพต พวกเขาเดินไปคุยไป แต่ขณะที่เดินผ่านหน้าโต๊ะของนาราหญิงสาวแอบมองเขาแวบหนึ่ง ทว่าชายหนุ่มไม่ได้มองมาทางหล่อนเลยสักนิด ดูท่าทางพวกเขากำลังคุยติดพันอยู่ เข้าไปได้ไม่นาน เครื่องสื่อสารบนโต๊ะของกริชก็ดังขึ้น พร้อมคำสั่งจากจินณ์ เลขานุการหนุ่มหันไปสบตาหญิงสาวแล้วบอก “หนูดี วันนี้เข้าห้องประชุมกับพี่นะ” หญิงสาวยืด
อ่านเพิ่มเติม
EP.9
“ขอโทษนะคะ” ชายหนุ่มทั้งสองหยุดพูดและหันมามองดลยา “คุณจินณ์จะออกไปกับดาด้าได้ไหมคะ” จินณ์หลุบตามองนาฬิกาข้อมือ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาดาราสาว “ผมต้องขอโทษด้วย วันนี้คงออกไปกับคุณไม่ได้จริงๆ” ได้ฟังคำตอบหญิงสาวก็ได้แต่ฝืนยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะ ดาด้าผิดเองที่มาหาโดยไม่บอกล่วงหน้า เอาไว้คราวหน้าเราค่อยออกไปด้วยกันนะคะ” พูดจบร่างงดงามก็ลุกขึ้นยืน พลางหันไปสบตากริช “ด้ากลับก่อนนะคะ” กริชโน้มศีรษะให้ดาราสาว แล้วเดินไปเปิดประตูให้อีกฝ่าย พอดลยากลับออกไปเขาก็ปิดประตูและเดินกลับมายังโต๊ะทำงานของเจ้านาย เสียงถอนหายใจเบาๆ ของจินณ์ทำให้กริชยิ้มออกมาจางๆ “ผมต้องขอโทษที่กลับมาช้าไปนิด” อันที่จริงเขายังกลับมาไม่ได้หรอก แต่เพราะจินณ์ส่งข้อความไปเร่ง จึงต้องรีบทำธุระให้เสร็จแล้วกลับเข้าจัดการปัญหาเฉพาะหน้า “ท่าทางเด็กคุณจะตกใจ” จินณ์กล่าวลอยๆ สีหน้ายังคงราบเรียบ แต่แววตามีร่องรอยขบขัน กริชเห็นดังนั้นจึงยิ้ม “หนูดีไม่ใช่เด็กของผมครับ” เขาตอบพลางมองสบตาคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน และดูเหมือนจะว่างงานลงทันทีหลังจากท
อ่านเพิ่มเติม
EP.10
๔กริชเลื่อนเก้าอี้ให้นารา หญิงสาวจึงเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มเบาๆ ส่วนเขาเองนั่งลงข้างๆ สาวน้อย ซึ่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับจินณ์ เมื่อทุกคนนั่งลงเรียบร้อย พนักงานชายจึงเดินมาพร้อมกับรายการอาหาร จินณ์และกริชนั่งดูเมนูที่จะสั่งอย่างคุ้นชิน คงมีแค่นาราเท่านั้นที่ไม่รู้จะสั่งอะไร เพราะแต่ละรายการนั้นราคาทำเอาเหงื่อแตก กริชเห็นหญิงสาวมึนงงกับรายการอาหาร เขาจึงหันไปแนะนำหล่อน ทั้งสองพูดคุยกันเบาๆ อยู่ในสายตาของจินณ์ ชายหนุ่มจึงหันไปทางพนักงานคนเดิม ทันทีที่เขาสั่ง กริชก็หันไปมองเจ้านาย ก่อนจะยิ้มอ่อนเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายสั่งเผื่อนาราเรียบร้อย ในขณะที่หญิงสาวยังคงขบคิดว่าจะกินอะไรดี... “ผมสั่งให้หนูดีแล้ว แล้วคุณล่ะกินอะไร” สายตาที่มองกริชนั้นมีแววข่มขวัญเล็กน้อย แต่คนที่รู้ตัวมาตลอดว่าคนตรงหน้ากำลังคิดอะไรอดขบขันในใจไม่ได้ นารามองเจ้านายด้วยความรู้สึกอึดอัด บอกตามตรงว่าไม่ชินเอาเสียเลยกับสังคมแบบนี้ หล่อนเป็นแค่เด็กสาวที่มาจากครอบครัวอบอุ่นฐานะปานกลาง ไม่เคยมีช่วงเวลาหรูหรามาก่อน และไม่เคยคิดถึง ยิ่งต้องนั่งอยู่กับผู้ชายสองคนที่ดูจะมองตากันก็รู้ว่าคิดอะไรก็
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status