ทะลุมิติเข้าหนังสือ Novels & Stories

ขณะหลินหลินยังมึน ๆ ด้วยพยายามนึกทบทวนเนื้อเรื่องในบท ก็พลันได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้นในสมอง คล้ายเปิดวิทยุแล้วสัญญาณถูกคลื่นแทรกจนฟังไม่เป็นคำ [กำลังโหลด... “ระบบนำทางพล็อตหลัก”] [กำลังเชื่อมต่อกับผู้ใช้งาน โค้ดเนม: หลินซูเหยา] “โอ้โห! ระบบในนิยายทะลุมิติ ! มันมาจริงด้วย!”

บัวรัตนารู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจเต้นแรงไม่หยุด ถึงจะเคยอ่านนิยายหรือดูซีรีส์แนวทะลุมิติมาไม่น้อย แต่อัลฟ่าสาวไม่เคยคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์นี้กับตัวเอง “คะ? เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะคะ?” พนักงานสาวถามอย่างสับสนกับท่าทีของบัวรัตนา

ร่างบางยืนตรงแหน่ว อกผายไหล่ผึ่งจนเขานึกปวดหัว นี่ไม่ใช่ว่าประชดเขาอยู่หรือ “ว่าแต่หอโอสถนี้มีชื่อว่าอะไรกัน ข้าอ่านหนังสือไม่ออก” เพราะโลกก่อนที่นางอยู่และโลกนี้ใช้ตัวเขียนคล้ายๆกันก็จริงแต่อ่านยากกว่ามากจนนางคล้านจะคาดเดา

เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเธอถูกตัวละครตัวหนึ่งลวงไปฆ่า ทั้งที่ตอนนั้นเธออยู่ในนิยายของตนเองแท้ ๆ แต่เมื่อถึงตอนจบของนิยายเธอกลับไม่ได้หลุดออกไปจากนิยายเรื่องนี้ กลับกันนิยายยังคงดำเนินต่อไปทั้งที่มันควรจะจบเมื่อถึงบทสุดท้าย เธอเป็นนักเขียนที่ไม่รู้ว่าบังเอิญ หรือชะตากลั้นแกล้งถึงได้ทะลุมิติเข้าไปเป็นนางเอกในนิยายของตัวเอง นิยายเรื่องนี้ของเธอนางเอกมีชีวิตรักที่รันทดมากทั้งที่ครอบครัวมั่งมีมากแท้ ๆ เธอก็แค่เขียนเพราะมันขายได้ แต่เมื่อได้หลุดเข้ามาเป็นนางเอกถึงได้รู้ว่าตัวละครของเธอเจ็บช้ำร่างกายจิตใจมากแค่ไหน

ฟางเซี่ยนเซี่ยนทำท่าจะร้องไห้โฮ ที่เป็นเช่นนี้ไม่ใช่ว่าหญิงสาวหวาดกลัวเขา เพียงแต่คิดว่าตอนนี้ตนกำลังกลายมาเป็นผู้หญิงหลงยุค เดิมทีเคยอ่านเจอแต่ในนิยาย ใครจะรู้ว่ามันเกิดขึ้นกับตัวเองแล้วจริง ๆ “ฮื่อ…นี่เราทะลุมิติมาเหรอเนี่ย แต่ว่าจะต้องมาเป็นเมียโจรเนี่ยนะ ปก ติเขาทะลุมาก็เป็นนางเอกหรือไม่ก็นางร้ายกลายเป็นนางเอกไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงเป็นเมียโจรไปได้ ฮื่อ…”

“หนานหนาน...เปิดประตูให้พ่อหน่อยลูก เรื่องนี้พ่อมีคำอธิบายแน่ ๆ” ซูจิ้งหนานได้ยินแล้วก็ถอนหายใจ แต่เธอมีสิ่งที่เรียกว่ามิติที่เพิ่งปรากฏเมื่อเธอหยิบหนังสือของซูจิ้งหนานคนเก่าใส่กระเป๋า...มันไม่ใช่หนังสือเรียน แต่เป็นหนังสือ เก่า ๆ เล่มหนึ่งไม่แน่ว่าคืออะไร แต่เมื่อเป ิดออกมาแสงสว่างกลับเจิดจ้าเหลือเกิน ห้วงมิติเหรอ?

พูดจบก็เดินไปที่บันไดเลื่อน พิมรดาได้แต่มองอย่างงุนงง แต่เสียงไลน์ก็ดังขึ้นเธอเลยเปิดอ่าน คนที่ส่งมาคือจิ้ดริ้ด'หายไปเหมือนตายจากนะยะอีหญิง'

พอทะลุมิติมาเป็นเบต้าตัวร้ายในนิยายโอเมก้าเวิร์ส ผมก็พุ่งไปออฟเด็กในไนต์คลับ ไม่ต้องกลัวว่าพอนอนด้วยแล้วจะถูกฟีโรโมนเล่นงาน

โซดาพลิกหนังสือในมือแก้เขิน ดีนะที่เจ้าของร้านเดินเข้ามาไม่เช่นนั้น ถึงเป็นผีก็อาจจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามผิดจังหวะอย่างไม่รู้สาเหตุก็ได้ “หนังสือมีอยู่เป็นร้อยคุณรู้จักนักเขียนแค่นายดุจตะวันคนเดียว แล้วก็อ่านแต่หนังสือรักหวานแหวนอะไรแค่นั้น นี่...ดูนี่ซิ หนั งสือดี ๆ พวกนี้คุณเคยพลิกอ่านดูบ้างรึเปล่า สัจนิยม, อัตถิภาวะนิยมหรือเซอร์เรียวลิส คุณรู้จักอะไรบ้างไหม”

เย่วชิงจำต้องเล่ารายละเอียดให้บุรุษตรงหน้ารับรู้ เขาจะได้ตัดใจจากนางเสียที และทุกอย่างที่กล่าวมาก็เป็นความจริงทั้งสิ้น นางไม่ได้แต่งเสริมเติมเรื่องราวแต่อย่างใด ค่ำคืนสุดท้ายของจางเย่วชิง นางกระซิบเสียงแผ่วเบาด้วยศรัทธาอันแรงกล้าต่อฟ้าดิน ขอให้ดวงจิตของนางที่อยู่ในต ่างโลก เข้ามาใช้ชีวิตต่อจากนางในดินแดนแห่งนี้ ซึ่งประจวบเหมาะกับเวลาชีวิตของศาสตราจารย์จางเย่วชิงได้หมดสิ้นลง เรื่องราวของการทะลุมิติจึงได้เกิดขึ้นอย่างน่าเหลือเชื่อ