ทะลุมิติเข้าหนังสือ Novels & Stories

เขาไม่หลับไม่นอน ขังตัวเองไว้ในห้องหนังสือ รื้อค้นหนังสือทั้งหมดที่เกี่ยวกับดวงดาว วิชาแปลกประหลาด และตำนานเรื่องเล่าลึกลับ ขนมากองเต็มห้อง แผ่นไผ่ ผืนผ้าไหม ม้วนกระดาษกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น เขาเหมือนสัตว์ป่าที่ติดกับดัก ดวงตาแดงก่ำค้นหาท่ามกลางกองหนังสือ ปากพึมพำเรียกหาถ ้อยคำที่ผู้อื่นไม่เข้าใจ "ดาวเจ็ดดวงเรียงตัว... ประตูมิติ... โลกอื่น...กลับบ้าน..."

เมิ่งเจียวซินยังคงตอบกลับอีกฝ่ายด้วยการพูด ก่อนจะหลับตาลงเพื่อรวบรวมสติแล้วลืมตากลับขึ้นมามองมือ แขน และชุดที่เธอกำลังสวมใส่ จากนั้นเธอจึงมองไปยังบริเวณโดยรอบพร้อมกับคิดในใจ ‘อย่าบอกนะว่า...ตอนนี้ฉันทะลุมิติเข้ามาในนิยาย แล้วถ้าหากเป็นเรื่องจริงในนิยายส่วนใหญ่คนท ี่ทะลุมิติเข้าไปในนั้น ก็มักจะทะลุเข้าไปในนิยายเรื่องที่เพิ่งจะอ่านจบ หรือกำลังอ่านอยู่ก่อนตาย...’

ฝนดาวตั้งใจฟังที่หนิงเทียนเล่า ก่อนที่หลิงอวี้จะเป็นฝ่ายเล่าต่อ “ตำราเล่มนั้นอากงคุ้นเคยกับสัญลักษณ์แปลกๆ นั่น เมื่อเปิดอ่านก็พบว่ามันเป็นบันทึกของชาวสวรรค์ที่เคยทดลองข้ามเวลากับหยกจื่อเหมินมายังยุคนี้ หรือก็คืออาจจะเป็นบรรพบุรุษของอากง แต่มันเป็นการบันทึกด้วยภาษ าของชาวสวรรค์จึงไม่มีใครอ่านได้ อากงก็เลยเอามาอ่านและก็พบว่าสาเหตุของการเกิดอุบัติเหตุบ่อยๆ หรือป่วยบ่อยๆ ของลูกและหลานไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”

คิดได้อย่างนั้นจึงตัดสินใจเรียกชื่อเพื่อนขึ้นมา ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบกลับ พอสติเริ่มกลับมาทำให้เเธอเริ่มคิดถึงบางสิ่ง ที่อาจจะเป็นทางออกให้กับสถานการณ์นี้ “หรือว่าฉันทะลุมมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย เลยได้มิตินี้มาด้วย”

ที่เหลือปล่อยให้พวกเขารบราฆ่าฟันกันให้สำราญใจ พวกเราเดินทางไปทางใต้เพื่อผจญภัยกันเถิด” ข้อดีของการทะลุมิติมามีห้วงมิติไร้ขอบเขตของนางคือ นางได้ล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าสามปี และเป็นสามปีที่นางหลบหลีกความวุ่นวายได้ ดังนั้นนางเลือกที่จะพาน้อง ๆ ไปหาความสบายใจ ดีกว่า

หลี่มี่หูผึ่งรีบเดินเข้ามาหาทุกคน สอบถามเรื่องที่เขาพูดคุยกันอยู่ "ขอโทษนะคะ หนังสือที่หากันอยู่ของนักเขียนชื่อว่าอะไรนะคะ?" "นักเขียนหลี่มี่ค่ะ นิยายชื่อเรื่องทะลุมิติมาเป็นฮูหยินท่านแม่ทัพลูกติด ตอนนี้ดังมากนะคะในหมู่นักอ่านในกระทู้ต่างพากันพูดถึง หากได้อ่านรับรองจะชอบจนอ

ทั้งชีวิตหนิงอี้อ่านนิยายมากมายกว่าร้อยเรื่อง ไม่มีต่ำกว่านั้นแน่ ทั้งแนวทะลุมิติ ย้อนอดีตหรือกลับมาเกิดใหม่พร้อมกับความทรงจำเดิม แต่ทั้งหมดก็เป็นเพียงถ้อยคำบรรยายที่จินตนาการขึ้นเท่านั้น และเป็นเรื่องสมมติที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง แล้วทำไม…ถึงเป็นเธอที่ได้ทะลุมิติเข้ามาในนิ ยายแบบนี้!? หนิงอี้ยังไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าเธอเลย

บทที่ 17 หรือว่านี่จะคือพรหมลิขิต เหมือนกับว่าสวรรค์ประทานโชคดีมาให้ ฟางหนิงฮวาไม่คิดว่าการที่ตัวเองทะลุมิติมาอยู่ที่นี่จะได้พบคนใฝ่ฝัน แต่ว่าเขามีบรรดาหญิงสาวรายล้อมมากมาย ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยหากว่านางจะเข้าถึงตัวเขา แม้แต่พวกคุณหนูจวนขุนนางต่างก็ยังไม่ได้แม้

ี่เจ้าสัมผัสเป็นตัวแรกหลังจากเข้าร่างเด็กคนนี้” “ให้แค่ไก่หนึ่งตัวทั้งที่คุณพาดวงวิญญาณผมมาผิดดวงเนี่ยนะ ให้น้อยเกินไปไหม เห็นคนอื่นเขาได้มิติเก็บของเอย น้ำพุวิเศษเอาไว้ปลูกผัก หรือแม้แต่มิติห้างสรรพสินค้าอะไรนั่นน่ะ มีประโยชน์กว่าไก่ตัวเดียวอีก ให้อย่างอื่นไม่ได้ห รือไงกัน”

“แต่หากวันหนึ่งต้องการกลับไป ขอเพียงมี ‘ประตูมิติ’ รอเราอยู่” ลูกปลาพยักหน้า น้ำตาคลอ แต่ก็ยิ้มอย่างมุ่งมั่น “พวกเราจะปกครองแผ่นดินนี้ด้วยความรักและเมตตา ไม่ใช่แค่ผู้กล้า แต่จะเป็นผู้ดูแลที่ดี”