ทะลุมิติเข้าหนังสือ Novels & Stories

“แต่หากวันหนึ่งต้องการกลับไป ขอเพียงมี ‘ประตูมิติ’ รอเราอยู่” ลูกปลาพยักหน้า น้ำตาคลอ แต่ก็ยิ้มอย่างมุ่งมั่น “พวกเราจะปกครองแผ่นดินนี้ด้วยความรักและเมตตา ไม่ใช่แค่ผู้กล้า แต่จะเป็นผู้ดูแลที่ดี”

เยว่อิงที่กวาดตามองจนทั่วห้องแล้วนางก็เลยตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ๆกลไกแล้วเอื้อมมือไปหยิบหนังสือตำราที่มีลักษณะเก่าแก่นั้นขึ้นมาเปิดอ่านดู . . หนังสือเล่มนี้เป็นคู่มือมีไว้เพื่อสำหรับผู้ที่ได้ครอบครองมิติคนต่อไป

หนีไปก็ไม่รอด ทั้งวิธีกลับโลกเดิมก็ไม่มีจะให้ไปที่ไหนได้ เหมยลี่ดีใจจนเนื้อเต้น เธอไม่ได้ออกไปเดินเล่นนานแค่ไหนแล้วนะ ไหน ๆ ก็ได้ทะลุมิติเข้ามาในนิยายของตัวเองแล้ว อยากรู้เหมือนกันจินตนาการของเธอจะออกมาแบบไหน

ในฐานะเกมเมอร์ตัวยง เธอรู้ดีว่าในเกมแนวทะลุมิติหรือย้อนอดีตแบบนี้ ตัวเอกมักจะต้องบังเอิญไปเจอสมุนไพรวิเศษพวกนี้เสมอๆ (ยิ่งเป็นนิยายของนักเขียนที่ชื่อprimพริมโรส โสม/เห็ดหลินและหวังเทียนซานนั้นไปทุกเรื่อง 555) "นี่มันเหมือนโควต้าสำหรับคนที่ทะลุมิติหรือย้อนเวลามาเลยนะ เนี่ย! สงสัยพระเจ้ากลัวฉันไม่มีแต้มต่อ"

ครืนนน! ปราศจากสัญญาณเตือนภัย ปราศจากรอยแยกมิติ ใจกลางรังเตียงสมบัติที่ครอบครัวจอมมารกำลังนอนหลับใหล พลันยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำมฤตยูขนาดมหึมา กองเพชรนิลจินดานับล้านกะรัต ร่วงหล่นดิ่งลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่าง เปลวเพลิงสีเขียวคล้ำแห่งขุมนรกโลกันตร์ ระเบิดพุ่ งพรวดขึ้นมาจากก้นบึ้งของมิติที่ฉีกขาด เผาผลาญพรมไหมเมฆาจนมอดไหม้ กลิ่นอายความตายที่แท้จริงและกลิ่นหมึกจากสมุดบัญชีคนตาย คละคลุ้งทะลวงฝ่าปราณมหาปฐมมาร อุณหภูมิเยือกแข็งจากแกนกลางอเวจีพัดกระหน่ำจนม่านลูกไม้สีพาสเทลขาดสะบั้น

เขาพยายามเพ่งมองเพื่ออ่านมัน “ทะลุมิติมาที่นี่ การเดินทางต้องเดินเท้า การสื่อสารต้องตะโกน เข้าส้วมต้องใช้มือ...” หลังจากพึมพำออกมาไม่กี่ประโยค คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่น เงยหน้าขึ้นมองนางแล้วถามด้วยความไม่เข้าใจว่า “ทะลุมิติหมายถึงสิ่งใด? แล้วเหตุใดการสื่อสารต้องตะโกนด้วย?”

เล่ม 2 (ภาคต่อ) ทะลุมิติมาเป็นแฝดพี่ขี้โรค ที่คุณชายหมอคลั่งรัก แวะมาเมาท์กับคุณรี้ดก่อนอ่านสักนิดค่า~ ✨

แค่ได้เจอกับผีหรือเจ้าที่ยังจะน่าเชื่อถือมากกว่าอีกนะ แต่นี่ ทะลุมิติมา. ทะลุมิติเนี่ยนะ! เฮ้อ! ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะค่ะ โผล่มาซะขนาดนั้น เหมือนในหนังแฟนตาซีเลยทีเดียวเชียว มีแสงด้วยนะเออ...

แต่เมื่อเป็นพี่หนานหนาน ทำให้พวกเขารีบดึงเข้าห้องก่อนจะหารือกัน จากนั้นเธอจึงได้รู้ว่าพี่หนานหนานมีเจ้าสิ่งที่เรียกว่าห้วงมิติที่อยู่ในรูปของหนังสือที่ย่อขนาดได้ ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ มันสามารถให้คนเข้าไปได้ และสามารถให้นำอะไรออกมาก็ได้ด้วยเช่นกัน พวกเราทั้งสามจึงซ้อนแผ นเอาหุ่นจำลองของเธอมานอนบนเตียง จากนั้นก็เข้าไปในห้วงมิติ

ขณะหลินหลินยังมึน ๆ ด้วยพยายามนึกทบทวนเนื้อเรื่องในบท ก็พลันได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้นในสมอง คล้ายเปิดวิทยุแล้วสัญญาณถูกคลื่นแทรกจนฟังไม่เป็นคำ [กำลังโหลด... “ระบบนำทางพล็อตหลัก”] [กำลังเชื่อมต่อกับผู้ใช้งาน โค้ดเนม: หลินซูเหยา] “โอ้โห! ระบบในนิยายทะลุมิติ ! มันมาจริงด้วย!”