ทะลุมิติเข้าหนังสือ Novelas e Histórias

นี่นางทะลุมิติเข้ามาในหนังสือหรือเนี่ย ลู่ซิงหว่านนึกถึงตอนที่ตัวเองเบื่อ ๆ ในช่วงก่อนหน้านี้ ได้แอบดูหนังสือนิทานของอาจารย์

ใต้แสงโคมไฟอันริบหรี่ ร่างอรชรในชุดสีเข้มดูสง่างามทว่ากลับเย็นชาดั่งน้ำแข็ง สายตาของนางกวาดมองเหล่าผู้บุกรุกเพียงครั้งเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจพวกมันกระตุกวูบนางหยุดยืนตรงกลางลาน เสียงเอ่ยเบา ๆ แต่ก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน“พวกเจ้า…เข้ามาในแดนสังหารของข้าเอง แล้วคิดหรือว่าจะมีชีวิตกลับออกไป”

“เรื่องนั้น อย่างที่ข้าบอก หนังสือเท่านั้นจะเป็นสื่อนำพาผู้คนจากทุกหนทุกแห่งที่แตกต่างกัน มายังสถานที่แห่งนี้ได้ แต่อาศัยเพียงการพบหนังสือเท่านั้นก็ยังไม่พอ คนผู้นั้นจะต้องอ่านมันอย่างตั้งใจ และต้องอ่านให้ถึงวรรคทองวรรคสุดท้าย จึงจะสามารถผ่านประตูมิติมายังโลกแห่งคว ามหวังได้นั่นเองขอรับ คุณผู้หญิง” “อ้าว .. แล้วอย่างนี้ ถ้ามีคนเจอหนังสือเล่มนี้เข้าโดยบังเอิญ เจอกันได้ทั่วไปแบบนี้ และวาร์ปไปวาร์ปมาได้แบบนี้ แล้วมันจะไม่วุ่นวายเหรอคะ” ฉันยังสาวความต่อ

เมื่อลิโป้พูดจบ เจ้าปีศาจก็กลายร่างกลับเป็นแขนซ้ายเหมือนเดิม มีประตูมิติถูกเปิดขึ้นมา แขนลอยเข้าไปในประตูนั่น และเสียงของอนันดังขึ้นมา “ลิโป้ เจ้าเก่งมาก ที่รับมือเราได้ แต่คราวหน้าเจ้าไม่รอดแน่” แขนซ้ายหายเข้าไปในประตูมิติ ทุกคนตกตะลึงแม้แต่วีโต้เองก็รู้สึกต� �งเครียดไปด้วย ลิโป้ดึงทวนขึ้นมาและชูขึ้นฟ้าประกาศก้อง

ถ้าหากว่าการทะลุมิติเข้ามาในโลกของนิยาย มันเป็นความประสงค์ของหนิงเซียนเล่า เพื่อให้ตนนำพาชีวิตอันแสนอาภัพของตัวประกอบผู้นี้ได้มีชีวิตรอด ไม่เป็นไปตามเส้นเรื่องของนิยาย เมื่อทำทุกอย่างสำเร็จแทนตัวจริง หนิงเซียนก็อาจจะได้กลับมาอีกครั้ง เช่นนั้นข้าผู้ที่เข้ามาสวมร่างคนนี ้ จะช่วยให้ชีวิตเจ้ารอดพ้นจากอันตรายทั้งหมดเอง แม้สุดท้ายแล้วตัวนางเองจะสูญสลายไปก็ไม่เป็นไร เพราะถึงได้กลับไปโลกที่ไม่เหลือใครกลับไปก็เท่านั้น

ไป๋ลี่หลินทวนคำ ทันใดนั้น ลางสังหรณ์บางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว สมองของนักอ่านนิยายทะลุมิติทำงานอย่างรวดเร็ว

วิญญาณของเสี่ยวหลินที่อยู่อีกมิติหนึ่งถูกดูดเข้ามาอยู่ในร่างของเฉินไป๋อิงเพื่อเปลี่ยนแปลงชะตากรรมชีวิตของนางกับบุตรชายมาพร้อมระบบมิติของใช้มากมาย ต่อจากนี้เสี่ยวหลินจึงจำเป็นต้องการเป็นมารดาของเฉิงหงเด็กชายตัวน้อยและเลี้ยงดูบุตรชายให้เติบโต ตอนที่ 1 ทะลุมิติ รุ่ งอรุณสว่างไสวในฤดูเหมันต์ นานหลายวันแล้วที่ไม่มีแสงแดดเช่นนี้ ชาวบ้านพากันตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเดินทางออกจากเรือนหาไม้ฟืนไว้ใช้หากมีหิมะตกมาอีกจะได้ไม่ลำบาก เช่นเดียวกับสองแม่ลูกที่กำลังแบกตะกร้าขนาดใหญ่ขึ้นหลังเพื่อออกเดินทางขึ้นเขาหาไม้ฟืนและพืชผักต่าง ๆ

์คิดว่ายังไงคะ?” คุณวิโรจน์หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู นัยน์ตาของเขาเบิกกว้าง มือที่ถือกระดาษเริ่มสั่นนิด ๆ ลายเส้นระดับครูเช่นนี้ การมองเห็นมิติของอัญมณีที่ลึกซึ้งขนาดนี้ ไม่มีทางเป็นผลงานของคนที่ ‘ทำเล่น ๆ’ ได้เลย “นี่มัน... เป็นไปไม่ได้!” เขาพึมพำ น้ำเสียงขาดช่ วงไป

ที่นั่งอยู่ในห้องมืด ๆ เธอได้พบกับหนังสือเก่าเล่มหนึ่งที่พ่อแม่เคยทิ้งไว้ ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดมันขึ้น เธอก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นประตูสู่โลกที่เธอไม่เคยรู้จัก หนังสือเล่มนั้นไม่ได้แค่บอกเล่าความรู้หรือเรื่องราวในอดีต แต่มันพาเธอไปสู่สถานที่หนึ่งที่เต็มไปด้วยอันตราย ควา มลึกลับ และการต่อสู้ที่ยากจะเข้าใจ

จิวซือตัวสั่นเทาด้วยความกลัวนางไม่กล้าแม้กระทั่งเงยหน้าขึ้นมาสบตากับท่านแม่ทัพหนุ่ม “....” แควก! โดยไม่ต้องใช้สมองคิดเลยสักนิด แวบแรกที่หยางเหวินเห็นแผ่นกระดาษ....หนังสือหย่าที่เขาค้นเจอในห้องนอนเมื่อไม่นานมานี้ก็ปรากฏในโสตประสาทเขาทันที