روايات وقصص ضمن พันธนาการวิศวะไร้รัก

ความอ่อนนุ่มบีบรัดเป็นจังหวะ หวามไหวเกินจะทนจนต้องคว้าบ่าหนั่นแน่นเป็นหลักยึด แต่เหมือนยิ่งเธอไขว่คว้าเขาเป็นหลักยึดมากเท่าไร เขาก็ยิ่งตอกตรึงเข้ามาในตัวเธอมากเท่านั้น ‘อื้อ! คุณรอยด์ พอแล้ว...’ เว้าวอนขอออกมาอย่างทนไม่ไหว ความเสียวซ่านที่ได้รับมันมากเกินจะรับ แต่ดู เหมือนคำขอของเธอจะไม่นำพาต่อร่างสูงเลยแม้แต่น้อย รอยด์ยังคงตอกตรึงเข้ามาในตัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

คณะบริหาร "เดินผ่านทุกวัน ไม่เคยเห็นว่าเขาจะสนใจเลย พรุ่งนี้กูไม่ไปแล้วนะ เบื่ออีตานั่น แซวอยู่ได้" คาเทียร์บ่นพึมพำ เธอไม่ชอบผู้ชายเรียนวิศวะเลย ถึงพ่อเธอจะเป็นศิษย์เก่ามาก่อนก็เถอะ ผู้ชายท่าทางเถื่อน ๆ พวกนั้น ไม่พ้นนิสัยก็คงเถื่อนไม่ต่างกัน

“ ไม่ค่ะไม่ไปไหนจะให้คุณพันธนาการแพมไว้กับคุณตลอดไปเลยแพมก็รักคุณมากๆ คะแม้หลายปีที่ผ่านมาเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่คุณอยู่ที่นี่ในหัวใจของแพมตลอดมาและจะตลอดไปแพมรักคุณพีทที่สุด” พีทษรุทจูบณพิชชาด้วยความสุขล้นในคำสารภาพรักของภรรยาที่ต่างคนต่างรอคำนี้ของกันและกันมานาน

ฉันส่ายหน้าให้กับเพื่อนที่กำลังถูกควบคุมด้วยเฮดว้ากจากคณะวิศวะ "เอาน่า แกคิดซะว่าส่งยัยนินไปหาแฟน แต่เราได้ไปเจอผู้ชาย" ใบเฟิร์นพูดแล้วทำหน้าเพ้อฝัน มันกำลังคิดอะไรอยู่กันนะ

ทุกสิ่ง ไม่ใช่ในฐานะนักฆ่าหรือมาเฟียจอมโหด แต่ในฐานะ 'หัวหน้าครอบครัว' ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะเป็นได้พันธนาการที่เขาเคยหวาดกลัว บัดนี้มันคือโซ่ทองคล้องใจที่เขาไม่มีวันอยากหลุดพ้น นิรันดร์แห่งวรโชติเมธาไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยทองคำ แต่ถูกสร้างขึ้ นด้วยหัวใจที่รู้จักคำว่า 'รักแท้' อย่างแท้จริง --จบบริบูรณ์--

“เพราะความเข้าใจผิดในอดีตพันธนาการเราทั้งคู่เอาไว้ จากลวงให้รักกลับกลายเป็นรักที่ซึมลึกจนยากจะถอนตัว” “ถ้าหากเราไม่ได้ผ่านเรื่องราวร้ายๆ ในวันนั้นมาด้วยกัน เราอาจจะไม่ได้รักกันมากขนาดนี้ก็ได้นะ” “หึหึ”

ความคับแน่นภายในตอดรัด คนตัวสูงชะงักนิ่งเพียงเสี้ยววินาที ให้เธอได้รู้สึกถึงความอึดอัดของลำรักที่ถูกยัดเยียดจนสุดความยาว ก่อนจะเริ่มขยับเอ็นร้อนผ่าวเสียดสีกับร่องรักที่เปียกชุ่ม สกายถอนออกลำยาวจนเกือบหมด แล้วกระแทกกลับเข้าไปสุดแรงจนเตียงสั่นสะเทือน นับหนึ่งกรีดร้อง ออกมาดังลั่นด้วยความจุกปนเสียวซ่าน ที่ส่วนหัวของเขากระแทกลงมาจนถึงผนังมดลูกด้านในของเธอ

แต่เธอไม่รู้เลยว่า ก้าวนี้ ได้ทำให้ตัวเองกระโดดลงไปในขุมนรกที่น่าสะพรึงกลัวและมืดมิดไร้แสงตะวัน ความอ่อนโยนก่อนแต่งงานของผู้ชายคนนั้นเป็นเพียงการเสแสร้ง หลังแต่งงานได้ไม่นาน เขาก็เผยธาตุแท้ออกมา เขาติดการพนัน ติดเหล้า อารมณ์ร้าย เวลาไปเจอเรื่องหงุดหงิดจากข้างนอก พอกล ับถึงบ้านก็จะระบายความโกรธทั้งหมดลงที่ชิงหลี่

ขนมหวานไม่ได้ตอบ แต่ความจริงเธอก็คิดแบบนั้นแหละ คงเพราะเขาหน้าตาดีหุ่นดีอยู่แล้วด้วยมั้ง ใส่ชุดอะไรมันก็ดูเหมาะสมไปหมดเลย เขาเป็นเด็กวิศวะและป้ายของมหาวิทยาลัยก็บ่งบอกว่าเขาเรียนอยู่มหาลัยเอกชนชื่อดังด้วย "เดี๋ยวผมรีบกลับนะครับ"

ชิ้นล่าสุดที่เขากำลังทุ่มเททั้งชีวิตเข้าไปเจียระไน ธาวินมองทะลุผ่านเปลือกนอกที่แสนเรียบร้อยของเธอ เขาเห็นความเก็บกดที่พร้อมจะระเบิดออก และนั่นคือสิ่งที่เขารักที่สุดที่จะทำลายมัน เขาไม่ได้เก่งแค่การวางโครงสร้างอาคาร แต่เขาเป็นอัจฉริยะในการ "วางโครงสร้างตัณหา" ในจิตใจมนุษย์ ส ำหรับเขา วิรัญญาไม่ใช่เมียใคร... แต่เธอคือ "ผลงานชิ้นเอก" ที่เขาบรรจงรังสรรค์ขึ้นมาเพื่อสนองความสำเร็จของตนเอง