Novel & Cerita พันธนาการวิศวะไร้รัก

ยเครื่องมือทางเทคโนโลยี นับว่าที่แห่งนี้อาจก้าวหน้ามากกว่าภายนอกในหลายระดับดวงตาคู่สีนิลขลับมองไปยังร่างเรจิสและไรคาลล์ ทั้งคู่ไม่มีสติถูกเชื่อมต่อด้วยสายเส้นหนึ่งผูกติดกับเหล็กบริเวณคอตัวนำไฟฟ้า บริเวณข้อเท้าทั้งสองถูกพันธนาการไว้ไม่ต่างกัน คงกันการใช้พลังของทั้งคู่อัน ก่อให้เกิดการหลุดพ้น เพียงชั่วขณะเท่านั้น หากเรจิสและไรคาลล์ได้ใช้พลังที่มีมากเกือบเทียมเท่าอีเมอร์สันและสเวน สิ่งที่กอบกุมคอและข้อเท้าจะเป็นเพียงเศษเหล็ก แต่ดูท่าจะยากขึ้นอีกระดับ แผ่นเงาวับเบื้องหลังของทั้งคู่คงไม่ใช่สิ่งตรึงร่างอย่างไร้ประโยชน์แน่

หัวใจสาวไหววูบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มไม่ได้สวมใส่เครื่องป้องกัน เพราะฉะนั้นมันจึงเสี่ยงมากที่จะเกิดความผิดพลาด “ทำไม...จะเก็บไว้ให้ไอ้เชนมันแตกเหรอ ฝันไปเถอะ ร่องของเธอก็เคยโดนฉันแตกในมาแล้ว จะโดนอีกสักครั้งจะเป็นอะไรไป” ชายหนุ่มปัดมือน้อยๆ ที่พยายามผลักไส เขาออก ก่อนที่เขาจะรัวเร่งสะโพกสอบของตัวเองอย่างแรง แล้วทุกอย่างก็กำลังมาถึงปลายทางของความสุข

โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว รู้แต่ถ้าไม่มีความรุนแรงบนเตียงมันไม่ฟิน "อ้าส์" เวฆากระแทกแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเขาต้องจับเรียวขาคู่สวยของเธอยึดไว้เพื่อไม่ให้ร่างบางกระเด็นตกเตียงไป

เธอเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการทดสอบมัน เวลานี้พันไมล์ไม่ได้สนใจเธอเพราะบอลชวนคุยเรื่องงาน เรื่องที่คนไม่ใช่วิศวกรอย่างเธอกับมะนาวฟังไม่เข้าใจ ถือเป็นโอกาสเหมาะที่จะแอบตรวจ ซินจุ่มอุปกรณ์นั้นลงกับของเหลว จนถึงตอนนี้มือเธอก็ยังสั่นเหมือนเจ้าเข้า หัวใจเต้นแรงราวกับจะระเบิดให้ได ้ ภาพของเหลวค่อย ๆ ซึมขึ้นไปบนแถบสีแดงจาก จากหนึ่งเป็นสอง มันชัดขึ้นเรื่อย ๆ เช่นเดียวกับเสียงตึกตักของหัวใจที่กำลังเต้นอยู่

เสียงหวานของเด็กสาวมัธยมปลายเอ่ยห้ามแฟนหนุ่มที่มือแกร่งของเขากำลังซุกซนอยู่แถวบริเวรเอวคอดกิ่วของเธอ เธอกำลังนั่งติวหนังสือให้กับแฟนหนุ่มอยู่ภายในคอนโดของเขาแต่ตลอดเวลาที่เธอกำลังตั้งใจติวให้อยู่นั้น เหมือนว่าแฟนหนุ่มของเธอจะสนใจเธอมากกว่ากองหนังสือตร งหน้าเสียอีก

“ไม่มีทาง ระบบของวิศวะทุกชิ้นมีความเสถียรสูง คุณต่างหากที่ชอบทำอะไรเกินจำเป็น จนระบบมันรับไม่ไหว” “เกินจำเป็นอะไร มันคือศิลปะ คือความสร้างสรรค์ คุณต่างหากที่เอาแต่ตัวเลขจนโลกไม่หมุนตามคุณแล้ว คุณมันตาแก่หัวโบราณ”

พันธนาการที่รัดรึงนางเอาไว้นั้น ช่างเหนียวแน่นเสียเหลือเกิน คงมิใช่เพียงด้ายแดงที่ผูกนางเอาไว้กับแม่ทัพผู้นี้เสียแล้ว แต่เป็นโซ่ทองที่รัดรึงนางและผู้เป็นสามีถึงสี่เส้น หรืออาจจะมากกว่านั้นก็เป็นได้ ภาพเด็กผู้หญิงวัยสองหนาวหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูที่ก้มลงหอมแก้มนุ่มขอ งผู้เป็นย่าที หอมแก้มขาวอวบของผู้เป็นน้องชายวัยหนึ่งหนาวที ช่างเป็นภาพที่ทำให้สองสามีภรรยาที่ยืนโอบกอดกันอยู่นั้น รู้สึกสุขใจยิ่งนัก

“พี่ว่านะ ทั้งคู่รู้อยู่แล้วว่ารดา กำลังมีความรัก ถึงได้ขึงขังไม่ยอมท่าเดียว เพียงแต่ท่านอาจจะมองว่า มันอาจเป็นความรักแบบหนุ่มสาววัยรุ่น เลยไม่ได้คาดคั้นถามความจริง” ทั้งภาณุและเพ็ญแขดูออกว่าลูกสาวคนเล็กกำลังมีความรัก แต่สาเหตุจริงๆ ทีทั้งคู่ไม่คาดคั้น บังคับให้ รดาแต่งงานกับว่านน้ำ เพราะพิมพกานต์เป็นผู้หญิงที่เรียบร้อยสมเป็นกุลสตรี กริยามารยาทของเธอ จะทำให้ให้ครอบครัวของนิรุตรักเธอแน่ๆ ซึ่งตรงข้ามกับพลอยรดา ที่ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ค่อยเป็น ขาวีน เอาแต่ใจตัวเองบางครั้ง ถ้าไปอยู่ที่อื่น มีหวังโดนส่งกลับแทบไม่ทัน

ฉู่จวินถิงเอ่ยถาม “ไม่เพคะ เพราะพันธนาการระหว่างคู่บุพเพสันนิวาสนั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก แม้จะมีตัวแปรใด ๆ เข้ามาขัดขวาง สุดท้ายก็จะวนกลับมาคู่กันได้อยู่ดี”

ธนนท์พูดลอยหน้าลอยตาใส่หญิงสาว “ฉัน...ไม่ร่วมงานกับคนอย่างคุณขอตัวค่ะ” พีนัสเก็บเอกสารที่วางบนโต้ะพร้อมที่จะเดินหันหลังกลับทันที “ถ้าคุณก้าวออกไปอีกก้าวเดียวคุณติดหนี้ผมเป็นสิบล้าน” “ฮะ....ฉันไปติดหนี้คุณตอนไหน”