روايات وقصص ضمن พันธนาการวิศวะไร้รัก

หัวใจที่เคยหนักอึ้งกลับรู้สึกเบาสบาย เขามีเพื่อนที่เป็นแรงผลักดันและกำลังใจให้เสมอ และมีหญิงสาวผู้เป็นที่รักรออยู่ข้างกาย ชีวิตของเขาไม่ใช่เรื่องราวที่ถูกเขียนไว้ล่วงหน้าอีกต่อไป แต่เป็นเรื่องราวที่เขาเลือกจะสร้างขึ้นด้วยสองมือและหัวใจของตัวเองเตชินทร์เลือกเส้นทางชีว ิตด้วยตัวเองเพราะฉะนั้น ทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เขาก็พร้อมรับทุกสถานการณ์เสมอ. จบบริบูรณ์ ติดตามเรื่องราวของ ชนกันต์ &กรภัทร์ ในเซตวิศวะเรื่องที่ 3 “บังอาจรักนายวิศวะ”

Engineering Stalker วิศวะซ่อน(คลั่ง)รัก! EP 30 ไม่ได้ชื่อของขวัญก็ลำบากหน่อย .................................. ซ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

าด ๆ คิรัน วัชรานนท์ วิศวกรหนุ่มหล่อ เจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างและอสังหาริมทรัพย์อันดับต้น ๆ ของประเทศ ‘วัชรานนท์ กรุ๊ป’ นักธุรกิจหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหด เถื่อน และไร้ความปรานี เจ้าของความสูง 185 ซม. หุ่นล่ำ กล้ามชัด ผิวขาว คมเข้มเขาไม่ชอบความผิดพลาด ไม่ ยอมรับข้อผิดพลาด และที่สำคัญ—เขาเกลียดความยุ่งเหยิง

ลิ้มคล้อยไปปล่อยให้เจ้าของลิ้นหนาชักนำไปในสิ้นทางที่ชายหนุ่มปรารถนา มือบางทั้งสองที่ถูกรวบไว้หลุดออกจากพันธนาการแต่เจ้าของมือบางกลับไม่สามารถทำอะไรได้ “อื้อ” แพรวารินทร์ส่งเสียงขึ้นเมื่อรู้สึกเหมือนอากาศจะหมดลง พงศ์พยัคฆ์จึงจำต้องผละออกอย่างแสนเสียดายแต่ถือว่าคุ้มค่าเข าอยากให้เธอได้คุ้นชินในสัมผัสของเขาไม่ได้ต้องการจะล่วงเกินไปมากกว่านี้เขาจะรอจนคำตอบในใจเธอจะชัดเจน

ถึงจะมีแฟนแต่เรียนคนละมหาวิทยาลัยแถมยังอยู่ห่างกันมาก ยัยนี่เลยทำตัวเป็นคาสโนวี แอบคุยกับคนนั้นคนนี้เป็นเรื่องสนุกไปเลย ซึ่งบอกตามตรง ฉันไม่ค่อยชอบนิสัยข้อนี้ของมันเท่าไร เพราะฉันเกลียดการถูกหักหลังจากคนรักแบบนี้ แต่ก็ชินไปแล้วกับพฤติกรรมของมัน “หนุ่มวิศวะค่ะ เด ี๋ยวคืนนี้เจอ”

ำให้เธอคล้อยตามเขาได้ “อื้อๆๆ...อื้ม....” เมื่อเห็นหญิงสาวเคลิบเคลิ้มจนได้ที่แล้วเขาจึงรีบดึงกางเกงของเขาออกพร้อมดันแท่งร้อนที่ขยายเต็มที่สอดใส่ไปที่ช่องทางรักของเธอจนหญิงสาวส่ายหน้าด้วยความเจ็บปวดแต่ริมฝีปากของเธอก็ยังไม่หลุดไปจากพันธนาการของเขาเสียงของเธอเลยอ ยู่แค่ในลำคอเท่านั้น

พลั้กกก หญิงสาวรีบฉวยโอกาสที่ชายหนุ่มยังไม่ได้ตั้งตัวลุกขึ้นหนีแต่ก็โดนอีกฝ่ายลากไปโยนที่เตียงอยู่ดีทั้งใช้ร่างใหญ่ของเขาขึ้นคร่อมตัวหญิงสาวเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหนได้ “ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ณดาดิ้นจนสุดแรงเกิดเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจ้องจะทำร้ายและทำลาย ศักดิ์ศรีของเธอด้วย

วันต่อมา ปริญญ์นั่งรถมามหาวิทยาลัยเขาเดินมาถึงตึกคณะแพทยศาสตร์แต่ไม่ได้คิดที่จะเข้าไปเพราะเขานัดเพื่อนในเกมเอาไว้ว่าจะมาสมัครเรียนวิศวะด้วยกัน ยืนรอไม่ถึง10นาที เด็กหนุ่มหน้าตาดีก็เดินเข้ามาทักแม้จะรู้จักกันผ่านเกมออนไลน์แต่เขาก็รู้จักกันมานานหลายปีแล้ว "ไปโว้ ย สาว ๆ รออยู่" "ไอ้สมุทรมึงกับกูนี่หน้าโคตรอ้อนตีนเลย เข้าไปตึกวิศวะจะโดนไหมวะ" ปริญญ์ทำสีหน้าชั่งใจดูสภาพเขากับเพื่อนสิ

ับวูบลงอย่างรวดเร็วแทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งใต้สมุทร “ความรัก... เป็นของเล่นของคนที่อยู่อย่างสุขสบายเพคะฝ่าบาท สำหรับคนที่มีเพียงชื่อที่ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกกบฏอย่างหม่อมฉัน ความรักมันตายไปพร้อมกับบิดาในวันที่ท่านส่งเขาไปตายในแดนเนรเทศแล้ว” นางยิ้มเยาะใส่ตัวเอง “สิ่งท ี่เหลืออยู่ระหว่างเราตอนนี้ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือ 'พันธนาการ' ท่านผูกมัดหม่อมฉันไว้ด้วยความแค้นที่แสนสาหัส และหม่อมฉันก็จะผูกมัดท่านไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความรู้สึกผิด เราทั้งคู่จะติดอยู่ในกระดานที่บิดเบี้ยวนี้ไปจนวันตาย... รุกฆาตเพคะ ฝ่าบาท”

แต่ทว่าพันธนาการที่มองไม่เห็น อย่างเรื่องที่ต้องรายงานตัวทุกความเคลื่อนไหว ต้องโดนเช็กตลอดว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไร และกับใคร มันก็คือโซ่ล่ามที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนนกที่ปีกหัก ไม่สามารถโบยบินไปไหนได้ตามใจ มือเล็กยื่นมือไปกุมมือเพื่อนไว้แน่น ต่างคนต่างตกอยู่ในความเงียบของตัวเอง คว ามเหนื่อยล้าจากการตื่นเช้า บวกกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจค่อย ๆ นำพาทั้งสองคนเข้าสู่ห้วงนิทราที่ไร้การควบคุม