มหาวิทยาลัย Novels & Stories

จางต้าซานรู้สึกประหลาดใจ มหาวิทยาลัยหลงหวา และมหาวิทยาลัยหรงตูหรือที่รู้จักกันอีกชื่อว่ามหาวิทยาลัยเมืองจิงตู เป็นสองมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศ และเป็นสวรรค์ในฝันของนักศึกษานับไม่ถ้วน

"นิเทศฯ?" "เยส" "เฮ้อออ..." "เป็นอะไรของแก? เออ แล้วเรื่องมหาลัยของแกล่ะ" "จีเนียส" "ฮะ!" "Genius University" "กรี๊ดดดด! จริงเหรอ?" "อืม" "อร๊ายยยย ในที่สุดเราก็ได้อยู่มอเดียวกัน"

ขนมจีบขนมใจ --------------- ฉันบอกไปหรือยังนะว่าที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยของเอกชน มีชื่อว่ามหาวิทยาลัยปราชญ์ชน (PU) อยู่ในเครือเดียวกันกับโรงเรียนเทียมฟ้านุกูล ที่ฉันกับแก๊งเพื่อนแล้วก็เขาคนนั้นจบมา

ถือโอกาสทักไปหาพี่อินแจหน่อยดีกว่า เผื่อวันนี้เขามาเรียนจะได้ชวนไปกินข้าวด้วยกัน มหาวิทยาลัยที่เราเรียนอยู่เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่ใหญ่ระดับต้นๆ ของประเทศ นักศึกษาที่นี่ก็เยอะมาก ดังนั้นที่นี่จึงมีโรงอาหารอยู่เกือบทุกคณะเลย …..

ทาง เมื่อทั้งสองโต้ตอบกันไปมาด้วยวาจาที่ไม่มีใครยอมใคร รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามายังถนนใหญ่ มุ่งสู่มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของย่านนี้ เรื่องค่าเทอมที่แพงหูฉี่ บวกกับการเรียนการสอนที่ดีเยี่ยม แต่ถึงยังไงมหาวิทยาลัยทุกที่ล้วนมีนโยบายแข็งขัน เน้นยำปลูกฝังให้อาจารย์ถ่ายทอดวิชาควา มรู้อย่างเต็มความสามารถ เพื่อสอนให้ศิษย์ทุกคนนำความรู้ที่ร่ำเรียนมาไปใช้ในชีวิตจริงได้ เพราะงานทุกวันนี้ยิ่งหาได้ยากเย็นแสนเข็ญ

เสียงไฟเล็ดลอดออกมาจากช่องประตูรำไร บ่งบอกว่าผู้ที่ปลีกตัวออกมานานแล้วยังคงไม่เข้านอน ด้านในห้องที่ตกแต่งในโทนสีเบจน้ำตาลอ่อน มีเพียงโคมไฟสีนวลดวงเล็กที่ส่องใบหน้ารูปไข่ของผู้เป็นเจ้าของพื้นที่ ซึ่งกำลังจดจ่ออยู่กับข้อมูลที่รุ่นพี่ให้มา “มหา’ ลัย มิทแทพ ยูนิเวอร์ ซิตี้ สถานศึกษาชั้นนำของเมืองไทย ติดอันดับต้นของมหา’ ลัยเอกชนผู้นำด้านความรู้ในสากล...” เธอไล่อ่านรายละเอียดในประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยเอคือสถาบันการศึกษาเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วโลก สถานที่หลายแห่งภายในรั้วมหาวิทยาลัยกลายเป็นจุดเช็กอินยอดนิยมที่ใครต่อใครต่างถวิลหา