Novel & Cerita หวานใจพี่สิงหราช

“หยุดเอ่ยคำหวานลวงให้ฮวาเอ๋อร์ดีใจเถิด ฮวาเอ๋อร์ได้ยินข่าวมงคล ฮวาเอ๋อร์ขอแสดงความยินดีต่อท่านล่วงหน้า” “ข้ามิเคยยอมรับการแต่งงานกับคุณหนูชิงชิง เป็นท่านพ่อที่จัดแจงบังคับข้า” “พี่เฉินฟง ฮวาเอ๋อร์รักพี่เฉินฟง แต่ท่านลุง...”

ภัคธีมาเรียกบิดาที่กำลังโกรธจัดอย่างตกใจ “แกต้องแต่งงานกับพ่อนที แม่ของพ่อนทีมาสู่ขอแก พ่อกับแม่ก็ยกแกให้เขาแล้ว ถ้าแกไม่อยากให้พ่อกับแม่เสียใจแกก็ควรจะตัดใจจากไอ้ธร แกก็รู้ว่าบ้านเรากับบ้านมันไม่ถูกกัน พ่อเกลียดขี้หน้าไอ้ประพงศ์พ่อไอ้ธร ความรักของแกไม่มีทางเป็นไป ได้หรอก แกตัดใจซะเถอะ พ่อนทีเขารวยมีฐานะ แถมยังเป็นลูกคนเดียวอีก เขารักแกมาก แกแต่งงานกับเขาไม่ลำบากแน่ ๆ” ประโยคประกาศิตของบิดาทำให้ภัคธีมาน้ำตาร่วงพรู

“เย็นวันไหนเหรอคะ” “ก็เย็นวันที่พี่ไปทานข้าวที่บ้านมุกไง จริง ๆ พี่ไม่ได้กะจะกินข้าวเย็นที่บ้านมุกหรอก แต่เห็นมุกขับมอเตอร์ไชด์เข้ามา พี่แอบชอบมุกตั้งแต่ตอนนั้น ก็เลยตอบตกลงคุณแม่ของมุกไป” เขาผ่อนลมหายใจ คำพูดขาดเป็นห้วง ๆ แขนที่แข็งแรงของเขาเริ่มที่จะกอดกระชับร่างของหล่ อนเข้ามาแนบชิดมากขึ้น เนื้อหน้าอกอันอ่อนนุ่มช่างปลุกเร้าความรู้สึกเบียดชิดกับอกกว้างของเขาซึ่งเปล่าเปลือย เพราะสาบเสื้อคลุมถูกเปิดออกอย่างจงใจ มุกระวีหน้าแดงระเรื่อ เลือดในกายสูบฉีดอย่างรุนแรง “พี่ภัทรคะ!!..”

ทอไหมเอ่ยออกมาอย่างไม่รักษาน้ำใจ “ยิ่งไหมไม่อยากเห็นหน้าพี่ก็ยิ่งต้องมา เผอิญพี่เป็นพวกชอบขัดคำสั่งซะด้วย” ธีธัชแกล้งทอไหมต่อ เวลาที่เธอโกรธ เขาว่าน่ารักดี แค่น่ารักนะ แต่ไม่ได้รักหรอก สาบานได้เลย ...สาบานจริงจริ๊ง

ท้ามาท้ากลับไม่โกง กูจะทำให้ร้องหาแม่แทบไม่ทัน น้ำเสียงเย็นชาของเฮียสิงห์นำพาความอบอุ่นเข้าสู่กลางใจคนตัวเล็ก แฟนใหม่ของเธอเท่มาก หลงจะไม่ไหวละนะ

ขอโทษสำหรับเรื่องเลวระยำทุกอย่างที่เคยทำไว้ สิงหราชมองใบหน้าหวานเนิ่นนาน เพียงแค่อยากจดจำหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจเอาไว้ อยากมองเธอในระยะใกล้ ๆ ขนาดนี้เป็นครั้งสุดท้าย ฝ่ามือหนาเอื้อมมาสัมผัสแก้มขาวนวลแผ่วเบาราวกับกลัวว่าหากลงแรงหนักกว่านี้จะทำให้เธอบุบสลาย “พ ี่สิงห์รักลูกศรนะ” เสียงทุ้มที่เคยหนักแน่นตอนนี้มันกลับแสนแผ่วเบา เขาเอ่ยออกมาเพียงเท่านั้นก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกจากบ้านไป แล้วปล่อยให้น้ำสีใสรินไหลออกมาเต็มใบหน้าคมคายอย่างไม่สามารถอดกลั้นมันเอาไว้ได้อีกต่อไป

นางใส่อาภรณ์สีกลีบบัว ใบหน้าอ่อนหวาน กิริยาสุภาพอ่อนโยน นางเป็นธิดาสาวของคหบดีร่ำรวยในหมู่บ้านแห่งนี้ อายุสิบห้าหนาว ถึงคราวออกเรือนพอดิบพอดี ภายใต้รอยยิ้มนุ่มนวล นางมีนิสัยร่าเริงซุกซนซุกซ่อนอยู่ นางมักจะมีผ้าปักโคลงกลอนมายื่นไมตรีให้เขาอยู่เป็นป ระจำ วันนี้ก็คงเช่นกัน… “พี่หลี่จวิน” เสียงแว่วหวานของนางดังขึ้นทันทีที่เหอหลี่จวินเดินมาถึงกลางลานกว้างหน้าเรือน “ข้าวาดภาพได้งามนัก จึงนึกถึงพี่หลี่จวินเจ้าค่ะ”

ผมทำลายความคิดของคนเป็นพี่ แค่เห็นรอยยิ้มเธอผมก็เดาใจออกว่าพี่สาวคนนี้กำลังคิดอะไร "พี่ยูฟ่าสวัสดีค่ะ" ไอ้เด็กแสบยกมือไว้คนอายุเยอะกว่าอย่างนอบน้อม รอยยิ้มหวานจากเธอที่มอบให้พี่สาวผมทำอีกคนเอ็นดู "น่ารักนะเรา"

"ไม่ยักรู้เลยนะคะ เจอกันครั้งก่อนคุณยังดูชอบอะไรร้อนแรงแบบโรสอยู่เลย" ตาสวยมองใบหน้าคมด้วยสายตายั่วยวนจนมือเล็กของยี่หวากำเข้าหากันแน่นขึ้น "พี่ชื่อโรสนะคะ ยินดีที่ได้รู้จัก"

‘ไปรอฉันที่ห้องสิ’ คิ้วงามขมวดยุ่งทันทีที่เขาพูดจบ สองมือที่กอดหนังสือก็ออกแรงดันแผ่นอกกว้างออกไปเต็มกำลัง เธอไม่ใช่เด็กอมมือจะได้ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร แค่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะพูดแบบนี้ ‘งามไม่ได้อยากนอนกับพี่หมอซะหน่อย!’ ความโกรธและน้อยใจทำให้ดวงตาสวยมีน้ำตาเอ ่อรื้น เธอจ้องคนตรงหน้าอย่างตัดพ้อ