หลังขอหย่า สามีเย็นชากลับทำลายข้อห้าม Novels & Stories

“แต่ว่า...ข้าคือสตรีที่ท่านเคยเขียนหนังสือหย่าขาด ดังนั้น...” “มีกฎหมายข้อใดห้ามไม่ให้สามีภรรยาที่เคยหย่าขาดกลับมาแต่งงานกันอีกครั้ง?” ดูเหมือนจะไม่มีแต่ว่า...

มาชวนไปทานข้าวเพื่อปรึกษาปัญหาชีวิต ชารียาบอกกับเขาว่าชีวิตคู่ของเธอกับสามีกำลังจะสิ้นสุด เพราะเธอจับได้ว่าฝ่ายนั้นนอกใจ เป็นเหตุให้เธอต้องระเห็จจากเมืองนอกกลับมาอยู่เมืองไทย และพอสามีรู้เข้าก็ตามมาขอคืนดี ทว่าเธอก็แอบจับได้ว่าเขายังนอกใจไปมีผู้หญิงอื่นซ่อนไว้อี ก ซึ่งคราวนี้เธอจับได้คาหนังคาเขาจึงยื่นคำขาดขอหย่า และตัดสินใจกลับมาอยู่เมืองไทยแบบถาวร แต่สิ่งที่น่าหนักใจเหนือสิ่งใดคือคำถามของอีกฝ่ายที่ว่า... หากหย่าขาดจากสามีแล้ว เขาจะยอมกลับมาเริ่มต้นกับเธอใหม่อีกครั้งได้ไหม!

ข้อความทั้งหมดที่มะลิถ่ายทอดออกมาเขาสนใจคำว่าหย่าเพียงคำเดียว มุมปากมีรอยยิ้มผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ค่ะ หลังจากหย่าแล้วยังขออาศัยอยู่บ้านสามี และคิดทำมาค้าขาย เธอเพิ่งทำตัวดีขึ้นได้ไม่ถึงเดือนเลยค่ะ”

เขาเตรียมจะลั่นไกอีกครั้ง แต่หลี่อิงอิงห้ามไว้ “พอเถอะค่ะสามี อย่าให้มือของสามีเปื้อนเลือดของผู้หญิงคนนี้เลย พี่หมิงเทียน พาภรรยาพี่กลับไปเถอะ ก่อนที่เธอจะเสียเลือดหมดตัว” หลี่อิงอิงหันไปบอกด้วยรอยยิ้ม หลงหมิงเทียนเองก็ยินดีที่จะทำตามเพราะกลับไปเขาจะให้ทนายทำเรื่องหย ่า เขาเองก็รับในสิ่งที่ไป๋ช่ายหนิงทำไม่ได้เหมือนกัน

เมื่อฮั่วเจ๋อซวี่หยิบข้อตกลงนั้นออก ก็เห็นสัญญาหย่าที่ฉันเซ็นชื่อไว้ด้านล่าง เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ฉีกสัญญาหย่าทิ้งทันที “สวีมู่หยู่! สัญญานี้ใช้ไม่ได้! ฉันยังไม่ได้บอกให้จบ แล้วเธอจะจากไปโดยพลการได้ยังไง!”

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความรู้สึกงุนงง ทุกข้อล้วนเข้าใจได้ ทว่าข้อสุดท้ายนี่สิหมายความว่าอย่างไร ถ้าสามีหมดรักภรรยา ภรรยาสามารถขอหย่าได้โดยที่เขาไม่มีสิทธิ์โต้แย้ง นอกจากถูกขอหย่ายังต้องให้ค่าปลอบใจอีกหรือ คิดได้อย่างไรตลกสิ้นดี แต่จะมีวันนั้นหรือไม่คงต้องทำให้ผิดหวัง แล้วละ “ลงชื่อสักทีสิเพคะ” “หมายความว่าอย่างไร ห้ามไม่ให้หาความสุขนอกบ้าน ข้อนี้จะไม่เกินไปหน่อยหรือ ข้าคือเจ้าบ้านย่อมทำอะไรก็ได้ตามต้องการ เจ้าไม่คิดหรือว่ามันคือการลิดรอนสิทธิ์กันชัด ๆ”

หวังเฟยบีบบังคับให้อดีตสามีหย่ากับฉัน เพื่อให้เธอได้ตำแหน่งภรรยา อดีตสามีจงใจทำตัวเย็นชา ถึงขนาดแสดงละครร่วมกับหวังเฟย แสร้งว่ารสนิยมทางเพศเปลี่ยนไป ก็เพื่อบีบให้ฉันนอกใจ แล้วต้องออกจากบ้านไปมือเปล่า

เขารู้ว่าอย่างไรบิดาก็ตัดขาดจากบ้านเดิมไม่ได้ ผิดกับเขาที่ร้อยไม่กลับพันไม่คืนดี หากท่านพ่ออยากกลับไปกตัญญูก็ไปแต่ตัว ส่วนท่านแม่และน้องสาวเขาย่อมดูแลเองได้ “อาหยาง อย่าว่าท่านพ่อเลย ท่านพ่อเจ้าก็ลำบากใจเช่นกัน” หลันฮุ้ยเจินรับรู้ว่าสามีรักนางมาก เมื่อครู่นางถามย้ำเรื่องหย่าเข ายืนกรานเสียงแข็งว่าไม่หย่า ทั้งเอาตำลึงทั้งหมดที่บุตรชายหาได้มาให้นางถือ เมื่อจะทำอันใดก็มาบอกนาง สามีเช่นนี้หรือจะไม่รักนาง

ไป๋เสวี่ยลี่เบิกตากว้าง "ท่านพ่อ! ท่านจะให้ข้าใส่ร้ายสามีตนเองหรือเจ้าคะ?" "สามีที่ยังไม่ได้ร่วมหอนับเป็นสามีที่ไหน!" บิดากำชับเสียงแข็ง "จำไว้... ห้ามให้มันแตะต้องตัวเจ้าเด็ดขาด และหาทางหย่าให้ได้เร็วที่สุด อย่าให้ข้าต้องผิดหวังในตัวเจ้า"

ต่อให้ท่านมิหย่า ข้าก็จะกลับบ้านไปกับพี่ชายของข้าอยู่ดี นับตั้งแต่แต่งงานมา มีสักครั้งที่ท่านเป็นสามีที่ดีหรือไม่ เช่นนั้นแล้วท่านยังคิดจะกักขังข้าให้แก่ตายไปเฉย ๆ ได้อย่างไรกัน ข้าจะกลับบ้านเพื่อรอจนกว่าเราคนใดคนหนึ่งจะตายไปจากกัน แล้วคนที่ยังมีชีวิตอยู่ค่อยลงนามในหนังสือห ย่าก็ได้ ข้ามิขัดข้อง แต่ท่านก็มิอาจแต่งสตรีใดได้อีก หากข้ามิอนุญาต ถ้าหากท่านทำมิได้ หนังสือหย่าจะถูกส่งมายังจวนในทันที เอาเป็นว่าตามนี้ก็แล้วกัน บางทีท่านแม่ทัพคงยังมิรู้ใจตนเองหรือความต้องการที่แท้จริง เช่นนั้น การแยกกันอยู่อาจทำให้ทุกอย่างมันง่ายขึ้น ดีหรือไม่เจ้าคะ”