ลูกเขย Novels & Stories

ทั้งสองไม่เคยเจอหน้าลูกเขย รู้แค่ว่าเขาเป็นคุณชายใหญ่บ้านเสิ่น ฉินเจี๋ยจึงเอ่ยถามออกมาอย่างนั้น ฉินหรูมองหน้าชายหนุ่มครั้งหนึ่ง ก่อนหันมาตอบ “เขาคือเสิ่นหยาง ลูกเขยของพวกท่าน” ทันใดนั้น ข้องใส่ปลาที่ท่านพ่อถืออยู่ล่วงพื้นดังตุบ ปลาดิ้นหลุดออกมาจากข้อง ตะเกียกตะกา ยบนพื้นดิน ส่วนท่านแม่อ้าปากเหวอ ไม่นานนัก ทั้งสองก็โพล่งออกมาด้วยความตกใจ

หลังจากที่โคอี้รีบตามสามีหนุ่มเข้าไป ทั้งกะตัญและไคล์ซึ่งเป็นพ่อและลุงของหญิงสาวต่างพากันเอ่ย "ลูกเขยมึงนี่แม่งน้อยใจเป็นผู้หยิงเลย" "หรือผมควรหาลูกเขยใหม่ดีเฮีย" "พอเลยทั้งคู่! เดี๋ยวเถอะค่ะ ลูกหนูได้ร้องไห้ช้อคตายพอดี" หรรษาเอ่ย

ในที่สุดท่านปู่ก็เห็นว่าเด็กคนนี้ไม่สามารถเป็นที่พึ่งพิงได้ สำหรับพวกเขา หลิวเจี๋ยเป็นลูกเขยที่น่าพึงพอใจที่สุด หลิวเจี๋ยมีความสุขมากยิ่งขึ้น แม้ว่าเย่เทียนหยู่จะได้จดทะเบียน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องท้าทายสำหรับเขาที่จะบดขยี้หนุ่มบ้านนอก

’ “แต่อะไร... ” พี่เขยถาม ทั้งที่น้ำตาลตั้งใจว่าจะไม่พูด ท้ายที่สุดก็ต้องพูดจนได้ “ก็ตอนนี้พี่ผึ้งไม่อยู่แล้วนะคะ... ตาลก็แค่น้องสาวของพี่ผึ้ง แค่คนอาศัย ต่อไปในวันข้างหน้าพี่มาร์คก็คงต้องมีครอบครัวใหม่... เอ่อ... ตาลหมายถึงเมียใหม่น่ะค่ะ”

ปทุมมองรถที่เคลื่อนตัวออกไปนานแค่ไหนลูกเขยถึงจะกลับมาอีก พอลูกสาวกลับไปด้วยทำให้เขาเหงาคิดถึงเสียงไอ้ลูกเขยตัวดีด้วย “ทีตอนนี้มานั่งหงอยนะ” “พี่คิดถึงลูกสาวเรา” “อีกไม่ถึงเดือนเดี๋ยวลูกสาวเราก็กลับจ้า หรือคิดถึงลูกเขย?” นั่นไงเดาไม่ผิดจากนี้ไม่มีใครให้แกล้งแล้ ว

“เลิฟท้อง คลอดแล้ว ให้แม่ขาเลี้ยง ตายายจะได้ไม่เหงา “ ลูกเขยหน้าแดงก่ำ ด้วยความดีใจ เค้ามองเห็นภาพ เด็กๆ หลายคน อยู่รอบตัว แล้วคงมีความสุขมากเหลือเกิน “เลิฟ จะเอาแบบนั้นหรอ”

ป้าหม่านเห็นดังนั้น ก็รีบก้าวออกไปดึงเธอออกไป “คุณไม่ต้องทำหรอก ลูกเขยจะถูมันให้เธอเอง” ป้าม่านได้เปลี่ยนชื่อของเขาเป็น "ลูกเขย" แล้ว ดังนั้นเธอจึงขอให้ผู้หญิงทุกคนเรียกพวกเขาว่า "ลูกเขย"

“นี่คงเป็นหลานเขยของลุงสินะ ใช่แล้วล่ะ เด็กทั้งสองคนนั้นไม่ใช่ลูกของช่ายจื่อเฉิง คนโตเกิดจากอดีตสามีของปี้เจียวหลาน ส่วนอีกคนเกิดจากชายชู้ของเธอ” ฉินจิ้งเหยาไม่คิดจะปิดบังหลานเขยตนเอง อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็คงจะรู้กันหมด บอกตอนนี้จะได้วางแผนอย่างไรกลุ่มเพื่อจะไปช ่วยน้องเขยที่ตาบอดเป็นสิบ ๆ ปี

พอลงมาถึงสาธิตก็ถามลูกเขย "ไม่เป็นครับ" "ระวังนะมันจะบาดมือเอา" มองแค่ท่าทางที่ลูกเขยจับเคียวเกี่ยวข้าวก็ไม่เข้าตาแล้ว "ต้องทำแบบนี้ใช่ไหมครับ"

หลีถิงถ่มน้ำลายอย่างไม่พอใจ ทันใดนั้น วัยรุ่นที่เวินต้าควงดูแลอยู่คนนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น เขามองหลีเอียนด้วยสายตาตกตะลึงก่อน แล้วค่อยๆ หันไปมองเย่เฟิงพลางพูดกับหลีถิงว่า “คนนี้คือลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลหลีของพวกคุณน่ะเหรอ?”