Novel & Cerita ลูกเขย

หยางจวิ้นข่ายคุกเข่าลงข้างเตียงด้วยท่วงท่าสง่างาม ประสานมือคารวะพ่อตาแม่ยายอย่างนอบน้อมที่สุด "ท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย โปรดอย่าได้เกรงใจ... เจียวจินคือฮูหยินที่ข้ารักและยกย่องที่สุด การปกป้องนางและครอบครัว คือหน้าที่ของลูกเขยอย่างข้าอยู่แล้วขอรับ" คำเรียกขานว่า 'ลูกเขย' อย่างเต็มปากเต็มคำ แล

“เลิฟท้อง คลอดแล้ว ให้แม่ขาเลี้ยง ตายายจะได้ไม่เหงา “ ลูกเขยหน้าแดงก่ำ ด้วยความดีใจ เค้ามองเห็นภาพ เด็กๆ หลายคน อยู่รอบตัว แล้วคงมีความสุขมากเหลือเกิน “เลิฟ จะเอาแบบนั้นหรอ”

น้ำไนท์เดินเข้าใกล้แล้วจุมพิตแก้มนุ่มภรรยา โชว์พ่อตาทันที “พี่ไนท์” ดาริกาตีแขนสามีเบา ๆ เตชินเห็นก็ได้แต่ส่ายหัว ไอ้ลูกเขยคนนี้ มันหื่นเสมอต้นเสมอปลายดีแท้ เขามาหาลูกกับหลานทีไรก็ต้องเจอลูกเขยทำแบบนี้ทุกที “อย่าถือสาคนประสาทเลยนะคะพ่อ พ่อจะพาหลานไปกินร้านไหนคะ”

“แฟน!! ยัยเด็กดื้อของแม่มีแฟนแล้วจริงด้วย สวัสดีจ๊ะลูกเขย” “แม่…ยังไม่ถึงขั้นนั้นค่ะใจเย็นก่อนไหมแม่” “น่า…เรียกไว้ก่อนไม่เห็นเสียหาย ลูกเขยนี้สามีแม่จ๊ะชื่อคุณแฟร้งจ๊ะ”

จากนั้นเฟนด์ก็ส่งรอยยิ้มอบอุ่นแล้วเดินออกไป “เดี๋ยวนะ มันไม่ใช่แบบนั้นสักเท่าไหร่นี่ เขาเป็นแค่ลูกเขยไม่ใช่เหรอ? ลูกเขยมีเงินมากขนาดนั้นเลย?”

ลูกเขยของเธอ “พี่ไม่เป็นไร ทุกอย่างยังเหมือนเดิม พี่ยังมีความเอื้ออาทรให้เวย์เสมอ ยังมองเวย์อย่างเอ็นดู เวย์เป็นเหมือนเพื่อน...เหมือนน้องคนหนึ่ง และตอนนี้...เป็นลูกเขยด้วย อย่าคิดอะไรให้เป็นการทำร้ายตัวเอง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ได้โปรดมองแค่กุ๊ก คิดถึงแต่กุ๊ก รักเ� �อให้มากๆ เท่านั้นก็พอ...”

เจ้าสัวณรงค์พูดลอย ๆ พร้อมกับเหม่อตามองไปทางอื่นราวกับว่าไม่ได้เจาะจงถึงใครโดยเฉพาะ "ตั้งแต่ที่ใกล้จะมีลูกเนี่ยไอ้ว่าที่ลูกเขยมันก็ดูหล่อ ดูเต็มอิ่มขึ้น แถมยังเอาการเอางานซะด้วย เป็นหนุ่มพ่อหม้ายเนื้อหอม ป๊าว่าคงจะมีสาว ๆ รอต่อคิวยาวถึงเชียงใหม่มั้ง นี่ถ้าเกิดวันใ ดไอ้ว่าที่ลูกเขยมันท้อใจที่จะตามง้อเราขึ้นมา ป๊าไม่รู้ด้วยนะ" ทิ้งระเบิดไว้ดังตู้มแล้วก็เดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นปล่อยความหนักใจให้ตกเป็นของพลอยปภัสแทน

ครูนับเก้าเด้งตัวออกมาจากที่นั่งแล้วเขย่าลูกเขยที่ยืนโบกปอมปอมเชียร์ภรรยาพร้อมกับเด็กน้อย "ครับผมก็ดีใจมากครับแม่" ลูกเขยหนุ่มพยักหน้ารับฉีกยิ้มกว้างด้วยความปลื้มใจไม่แพ้กัน

“ใครว่าพิมเป็นลูกสะใภ้จ๊ะ คนนี้ลูกสาวของฉันจ้ะ ส่วนแกเป็นลูกเขย เพราะฉะนั้นช่วยเหลือตัวเอง อยากกินอะไรก็ตักเอง” ลูกเขย คำเรียกนั้นตลกจนทุกคนหัวเราะ “เชอะ เหลือแต่ขิง ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด ให้ผมกินอะไรเล่า พิมจ๋า ดูแม่ทำกับพี่ แม่ใจร้าย”

(ฉันกลับแล้วนะ) ได้ถั่วฝักยาวกับพริกสดขวัญเรือนก็เดินกลับบ้านตัวเอง ยุพามองลูกสาวแล้วได้แต่ส่ายหน้า มีลูกเขยแต่ละคนก็ไม่ได้เรื่องสักคน เว้นเสียแต่…ลูกเขยคนโตสุด คนนั้นเขาฐานะดีเบญจมาศจึงพลอยโชคดีไปด้วย