ลูกเขย 소설 & 이야기

มิสู้พาเข้าบ้าน แล้วปิดประตูตีแมว ยกบุตรสาวให้ในตอนนั้น จะดีกว่าหรือไม่ แผนการผุดขึ้นมาในหัวของหมอหยางเสี่ยวหมิง มีลูกเขยเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งชิงเป่ย เป็นความคิดที่ไม่เลวเลย ///

“รองรู้แล้วค่ะพ่อ รองเสียใจมาก รองสงสารลูก” “แล้วดูสิ จะสามทุ่มแล้วไอ้หน้าอ่อนลูกเขยเอ็งมันยังไม่มา ป่านนี้ไม่ใช่ว่าไปเสวยสุขอยู่กับนังเด็กไม่มีหัวคิดนั่นแล้วเหรอ เด็กอะไร หน้าด้านหน้าทน หนีไปกับชู้แล้วยังกล้ากลับมาหาเขา พูดก็พูดเถอะ ถ้าไอ้ลูกเขยเอ็งกลับไปเอามันอีก ให้ยั ยโรสหย่านั่นแหละดีแล้ว คนอะไร โคตรโง่เลย มีดีแค่เกิดมารวย ไม่มีมันหลานพ่อก็ไม่ลำบากหรอกโว้ย”

ชยุตม์ยักไหล่เล็กน้อย "ถ้าพ่อมีลูกเขยแบบเธอนะ โอ๊ย พ่อคงพาไปที่โรงงานแล้วแนะนำให้ทุกคนรู้จักเลย นี่ลูกเขยของพ่อ หล่ออย่างกับดาราเกาหลี" ปรีชาหัวเราะชอบใจ

ชายชราผมสีเงินชื่นชม “โอ้ แอรอน ลูกเขยของนายนี่ยังเด็กและอนาคตไกล แต่ก็กลับถ่อมตัวเป็นกันเอง เขาเป็นลูกเขยที่ดีนะ นายนี่โชคดีมาก!” "แน่นอนอยู่แล้ว!" แอรอนพยักหน้าส่ง ๆ จากนั้นเขาก็หันไปหาจาค็อบและถามอย่างตั้งใจว่า “จาค็อบ ลูกเขยของนายทำอะไรล่ะ?”

“ทำไมถึงทำหน้าเหมือนเห็นผีอย่างนั้นล่ะครับพ่อตา ผมธามไทลูกเขยสุดที่รักของคุณพ่อตาไง” “นายเป็นลูกเขยสุดที่รักของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันจำได้ว่าฉันยังไม่เคยพูดออกไปสักคำ”

ท่านตัวสั่นพลางหันไปหาลูกสาวที่เอาแต่ยืนนิ่งแล้วส่งสายตาสำนึกผิดมาให้จนไม่กล้าดุด่า ไหนจะหลานสาวหน้าตาน่ารักน่าชังนั้นอีก เสียอย่างเดียวคือลูกเขย..แต่ก่อนก็เคยเอ็นดูเปมทัตเหมือนลูก ใครจะคิดว่าอนาคตจะได้มาอยู่ในสถานะของพ่อตาลูกเขยเช่นนี้

ตาจินลากพ่ออันเดินไปไม่กี่ก้าว ก็นึกอะไรขึ้นได้ "อ้อใช่ นี่ลูกชายฉัน เป็นลูกเขยของคุณ เซิ่งถิง ยังไม่รีบมาทักพ่อตาอีก" เซิ่งถิงไม่ได้เข้าสังคมเก่งเหมือนตาจิน เขาเลยพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

จอมทัพที่นั่งมองเงียบๆอยู่นานพูดขึ้นทันทีเมื่อเด็กสาวเอ่ยตอบพ่อของเธอไปเช่นนั้น ก่อนที่ราเชนทร์จะหันมาพูดกับเขาอย่างไม่พอใจ “กูจะพาลูกกูไปเจอปู่กับย่า มึงเกี่ยวไรด้วย” “ทำไมจะไม่เกี่ยว ในเมื่อตอนนี้กูนับเป็นหลานเขย รวมถึงเป็นลูกเขยมึงด้วย” จอมทัพตอบกลับไปทันทีอย่าง

ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงประหม่าเมื่อเผชิญหน้ากับพ่อตาของเขา “พ่อหนุ่ม เออ...ไม่ใช่แล้วซิ ต้องเรียกว่าลูกเขย ไม่ต้องขอโทษขอโพยอะไรแล้ว ฉันมันคนแก่แล้ว หูตาคงมองไม่รอบด้านจนลืมคิดถึงความจริงที่เห็นอยู่ตรงหน้า เอาเป็นว่าต่อไปพ่อขอฝากลูกสาวให้เราช่วยดูแลด้วยแล้วกันนะ” คุณ กรภัทรเอ่ยออกมา

ออซซี่ยกมือขึ้นไหว้ว่าที่พ่อตากับเเม่ยายด้วยความนอบน้อม ทว่าคำสรรพนามที่ใช้เรียกเเทนชื่อทำให้คุณเควินถึงกับมองบนด้วยความเอือมระอาไอ้หลานชาย "เอาให้มันพอประมาณก็พอไอ้ลูกเขย" ตั้งเเต่มาหลงรักลูกสาวของเขา หลานชายคนนี้ก็ดูเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ "วันนี้มาเเต่เช้า เลยนะ" คุณเควินเอ่ยเเซวว่าที่ลูกเขย