ลูกเขย Novels & Stories

“ถ้าจะขอเฮียมาเป็นลูกพ่ออรรถกับแม่แพร เฮียจะว่ายังไง” “ให้เฮียเป็นลูกพ่ออรรถกับแม่แพรเหรอ” “ไม่ใช่ลูก ไม่ใช่ลูก เป็นลูกไม่ได้ ไม่ได้อยากมีพี่ชายเพิ่ม เป็นลูกเขย เบ๊บจะว่ายังไงคะ”

‘ลูกเขยอึด’ นายแม่หันมองชายกลางคนนุ่งขาวห่มขาวที่นั่งด้านข้าง บึนปากกลอกตามองบนเล็กน้อย “เจ้าแผนการนักนะ” ‘ไม่ได้เจ้าแผนการ แต่ถ้าแก้เกมพวกมันไม่ได้ ก็เสียชื่อตระกูลหมอผีหมด ถ้าช่วยเขาไม่ได้ เราก็เสียชื่อ แต่ถ้าช่วย ลูกเราก็เสียหาย วิธีนี้น่ะดีแล้ว ไม่งั้นก็ไม่ได้ลูกเขยน่ะสิ ลูกเขยเป็นหมอเหมือนกันด้วยนะ และที่ทำได้สำเร็จก็เพราะเขาเป็นคู่กัน’

“ถ้าในสายตาแม่ก็ต้องเป็นเนตรอยู่แล้วลูก แต่ผู้ใหญ่เขาเป็นคนรักษาคำมั่นสัญญา ยังไงก็ต้องแต่งงานกัน ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้หรอกลูก” “คุณแม่อยากได้พี่วีเป็นลูกเขยไหมล่ะคะ” “ลูกหมายความว่ายังไง” “ลูกเขยที่เป็นสามีหนูนะคะ ไม่ใช่สามีของพี่มุกดา ซึ่งมีฐานะแค่ลู กเลี้ยงคุณแม่”

มิสู้พาเข้าบ้าน แล้วปิดประตูตีแมว ยกบุตรสาวให้ในตอนนั้น จะดีกว่าหรือไม่ แผนการผุดขึ้นมาในหัวของหมอหยางเสี่ยวหมิง มีลูกเขยเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งชิงเป่ย เป็นความคิดที่ไม่เลวเลย ///

“รองรู้แล้วค่ะพ่อ รองเสียใจมาก รองสงสารลูก” “แล้วดูสิ จะสามทุ่มแล้วไอ้หน้าอ่อนลูกเขยเอ็งมันยังไม่มา ป่านนี้ไม่ใช่ว่าไปเสวยสุขอยู่กับนังเด็กไม่มีหัวคิดนั่นแล้วเหรอ เด็กอะไร หน้าด้านหน้าทน หนีไปกับชู้แล้วยังกล้ากลับมาหาเขา พูดก็พูดเถอะ ถ้าไอ้ลูกเขยเอ็งกลับไปเอามันอีก ให้ยั ยโรสหย่านั่นแหละดีแล้ว คนอะไร โคตรโง่เลย มีดีแค่เกิดมารวย ไม่มีมันหลานพ่อก็ไม่ลำบากหรอกโว้ย”

ชยุตม์ยักไหล่เล็กน้อย "ถ้าพ่อมีลูกเขยแบบเธอนะ โอ๊ย พ่อคงพาไปที่โรงงานแล้วแนะนำให้ทุกคนรู้จักเลย นี่ลูกเขยของพ่อ หล่ออย่างกับดาราเกาหลี" ปรีชาหัวเราะชอบใจ

ชายชราผมสีเงินชื่นชม “โอ้ แอรอน ลูกเขยของนายนี่ยังเด็กและอนาคตไกล แต่ก็กลับถ่อมตัวเป็นกันเอง เขาเป็นลูกเขยที่ดีนะ นายนี่โชคดีมาก!” "แน่นอนอยู่แล้ว!" แอรอนพยักหน้าส่ง ๆ จากนั้นเขาก็หันไปหาจาค็อบและถามอย่างตั้งใจว่า “จาค็อบ ลูกเขยของนายทำอะไรล่ะ?”

“ทำไมถึงทำหน้าเหมือนเห็นผีอย่างนั้นล่ะครับพ่อตา ผมธามไทลูกเขยสุดที่รักของคุณพ่อตาไง” “นายเป็นลูกเขยสุดที่รักของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันจำได้ว่าฉันยังไม่เคยพูดออกไปสักคำ”

ท่านตัวสั่นพลางหันไปหาลูกสาวที่เอาแต่ยืนนิ่งแล้วส่งสายตาสำนึกผิดมาให้จนไม่กล้าดุด่า ไหนจะหลานสาวหน้าตาน่ารักน่าชังนั้นอีก เสียอย่างเดียวคือลูกเขย..แต่ก่อนก็เคยเอ็นดูเปมทัตเหมือนลูก ใครจะคิดว่าอนาคตจะได้มาอยู่ในสถานะของพ่อตาลูกเขยเช่นนี้

ตาจินลากพ่ออันเดินไปไม่กี่ก้าว ก็นึกอะไรขึ้นได้ "อ้อใช่ นี่ลูกชายฉัน เป็นลูกเขยของคุณ เซิ่งถิง ยังไม่รีบมาทักพ่อตาอีก" เซิ่งถิงไม่ได้เข้าสังคมเก่งเหมือนตาจิน เขาเลยพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ