ลูกเขย Novels & Stories

“ใครว่าพิมเป็นลูกสะใภ้จ๊ะ คนนี้ลูกสาวของฉันจ้ะ ส่วนแกเป็นลูกเขย เพราะฉะนั้นช่วยเหลือตัวเอง อยากกินอะไรก็ตักเอง” ลูกเขย คำเรียกนั้นตลกจนทุกคนหัวเราะ “เชอะ เหลือแต่ขิง ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด ให้ผมกินอะไรเล่า พิมจ๋า ดูแม่ทำกับพี่ แม่ใจร้าย”

(ฉันกลับแล้วนะ) ได้ถั่วฝักยาวกับพริกสดขวัญเรือนก็เดินกลับบ้านตัวเอง ยุพามองลูกสาวแล้วได้แต่ส่ายหน้า มีลูกเขยแต่ละคนก็ไม่ได้เรื่องสักคน เว้นเสียแต่…ลูกเขยคนโตสุด คนนั้นเขาฐานะดีเบญจมาศจึงพลอยโชคดีไปด้วย

“เรื่องเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงใช่ไหมครับคุณพ่อ พอลี่เป็นลูกผมใช่ไหมครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเย็น เวลานี้ในหัวสมองของเขาคิดถึงแต่เรื่องลูก ว่าจะทำเช่นไรลูกสาวตัวน้อยจะยอมรับตน เพราะเท่าที่ผ่านมาพอลี่นั้นไม่ชอบหน้าเขา เกลียดเขาอย่างกับอะไร พอเขาเข้าใกล้หน่อย หนูน้อยก็จะร้องไห้ หรือไม่ก็กล่าวว่าเขาใจร้ายอย่างงั้น อย่างงี้บ้าง แถมยังชอบยกคนอื่นว่าดีกว่าเขา ทั้งๆ ที่เขาเป็นพ่อแท้ๆ ของหนูน้อย หากรู้ว่าเขาเป็นพ่อ พอลี่จะยอมรับเขาไหม ชายหนุ่มเริ่มคิดหนักเสียแล้วเวลานี้ “เรื่องอะไรพอล” รู้ทั้งรู้ว่าลูกเขยหมายถึงอะไร

เมฆสะบัดใบหน้า “เข้าได้สิวะ… ” พี่เขยสุดเถื่อนกล่าวพร้อมกับกดสะโพก โยกเอวกระเด้า ดันเอาความใหญ่ยาวจมหายลงในรูเนื้อน้อยๆ ของน้องเมียได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ “โอ๊ย… อูย… ”

คำถามที่ไร้มารยาทของชายหนุ่ม ทำให้ท่านแม่ทัพใหญ่หรี่ตาจนเรียวรีมองไปยังชายหนุ่มที่ยืนหน้าประตู เขาพอได้ยินมาเหมือนกันว่าหยางฮูหยินนั้น รักลูกมิได้เท่าเทียมกัน ว่าที่ลูกเขยของเขามิได้พิการแต่กำเนิด คนเป็นแม่ก็ไม่แยแส พอพิการมาก็ยิ่งมองเมิน หรือจะเรียกว่าไม่คิดแลเลยก็มิผิด แล้ว นี่หรือนิสัยลูกรักของนาง ช่างแตกต่างจากคนที่ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดียิ่งนัก มิว่าสายตาและรอยยิ้มอย่างผู้ถือดี ล้วนไม่ต้องตาเขาสักนิด ดีนะคนที่จะเป็นเขยของเขา คือหยางเหยาเกอ หากเป็นคนนี้เขาคงค้านหัวชนฝา

นี่มันเรื่องบ้าบอคอแตกอันใดกัน ไม่ถูกตัดหัวก็นับว่าดีเท่าไหร่แล้ว นี่ยังได้ว่าที่ลูกเขยมาอีกคนซ้ำยังเป็นถึงองค์ชายรองเสียด้วย อยู่ดีๆก็ได้ลูกเขยมาแบบไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ทำเอาแม่ทัพเช่นเขารู้สึกว้าวุ่นใจยิ่งนัก!

วันนี้เพิ่งจะหอบเอาสินสอดไปคืนอดีตคู่หมั้นของลูกสาว ตกดึกมามีลูกเขยคนใหม่มาดามใจแล้ว จิตใจแข็งแกร่งแค่ไหนต้องมีสับสน และมึนงงบ้างแหละ โดยเฉพาะพ่อเลี้ยงบดินทร์ที่อาจจะตั้งรับไม่ไหวเท่า แม่เลี้ยงอรรัมภา พฤทธิ์เชยคางเปรมา มองใบหน้างดงามอย่างละเอียดด้วยรอยยิ้มเ จ้าเล่ห์ นิ้วลูบคลึงมุมปากนุ่มอย่างเสน่หา ในพื้นที่แคบ ๆ กับหญิงงามที่เป็นภรรยาแบบนี้ ต่อให้เขานิ่งสงบเป็นน้ำในลำธารที่ไหลเอื่อย ๆ เฉื่อย ๆ ในฤดูร้อน ก็ไม่ได้หมายความว่าความสงบจะไม่ถูกทำลาย “ผมว่าคุณพ่อน่าจะดีใจที่มีลูกเขยทันใช้”

"ได้โปรดเถอะ......" "ไม่ว่ายังไงคุณก็เป็นลูกเขยของตระกูลเซี่ย มิหนำซ้ำยังเป็นพี่เขยของฉันอีกด้วย!"

เซวียหมิงเฟยเป็นบุตรสาวที่เขาโปรดปรานที่สุด ทะนุถนอมมาตั้งแต่เล็กจนโต ลูกเขยอย่างฉู่ยวนผู้นี้ เมื่อก่อนเขาก็พึงพอใจยิ่งนัก ผู้ใดจะคาดคิดว่า… ช่างเหลวไหลสิ้นดี “นายท่าน ท่านเขยกับคุณหนูรองกลับมาแล้วขอรับ” พ่อบ้านเซวียกุ้ยเข้ามารายงาน “ตอนนี้ถึงหน้าประตูจวนแล้วขอร ับ”

แต่เดี๋ยวนะ ‘ลูกเขย’ เลยหรอฉันหันไปมองพ่อเล็กน้อยอย่างอึ้งๆ นี่พ่อเรียกพี่ดีนว่าลูกเขยเต็มปากเต็มคำเลยนะพึ่งเจอกับเขาครั้งแรกเองนี่ “ถ้าเมื่อไหร่ที่นายทำลูกสาวของฉันเสียใจ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่เข้าใจใช่ไหม” “เข้าใจครับ มันไม่มีวันนั้นแน่นอน”