Novel & Cerita ลูกเขย

(ฉันกลับแล้วนะ) ได้ถั่วฝักยาวกับพริกสดขวัญเรือนก็เดินกลับบ้านตัวเอง ยุพามองลูกสาวแล้วได้แต่ส่ายหน้า มีลูกเขยแต่ละคนก็ไม่ได้เรื่องสักคน เว้นเสียแต่…ลูกเขยคนโตสุด คนนั้นเขาฐานะดีเบญจมาศจึงพลอยโชคดีไปด้วย

วันนี้เพิ่งจะหอบเอาสินสอดไปคืนอดีตคู่หมั้นของลูกสาว ตกดึกมามีลูกเขยคนใหม่มาดามใจแล้ว จิตใจแข็งแกร่งแค่ไหนต้องมีสับสน และมึนงงบ้างแหละ โดยเฉพาะพ่อเลี้ยงบดินทร์ที่อาจจะตั้งรับไม่ไหวเท่า แม่เลี้ยงอรรัมภา พฤทธิ์เชยคางเปรมา มองใบหน้างดงามอย่างละเอียดด้วยรอยยิ้มเ จ้าเล่ห์ นิ้วลูบคลึงมุมปากนุ่มอย่างเสน่หา ในพื้นที่แคบ ๆ กับหญิงงามที่เป็นภรรยาแบบนี้ ต่อให้เขานิ่งสงบเป็นน้ำในลำธารที่ไหลเอื่อย ๆ เฉื่อย ๆ ในฤดูร้อน ก็ไม่ได้หมายความว่าความสงบจะไม่ถูกทำลาย “ผมว่าคุณพ่อน่าจะดีใจที่มีลูกเขยทันใช้”

"ได้โปรดเถอะ......" "ไม่ว่ายังไงคุณก็เป็นลูกเขยของตระกูลเซี่ย มิหนำซ้ำยังเป็นพี่เขยของฉันอีกด้วย!"

พอใจอวยพรลูกอีกครั้งก่อนที่ทั้งสี่คนจะเดินออกไปถึงคราวที่ฮันเตอร์จะได้กลั่นแกล้งพ่อตาขึ้นมาบ้างเพราะดูเหมือนว่าพ่อตายยังมองเขาด้วยสายตาดุดันอยู่เลย "ป่าปี๊ครับ" "เรียกลุงเหมือนเดิมก็ได้มั้ง ไม่ต้องอัพเกรดหรอก" กล้าดียังไงมาเรียกเขาว่าป่าปี๊ "แต่เตอร์เป็นลูกเขยแล้วนะค รับ" "เป็นลูกเขยแล้วไง แล้วมีอะไร เรียกทำไม"

“ขอบคุณครับป๋า” “ไม่อนุญาตนะ เป็นแค่ว่าที่ลูกเขยไม่ใช่ลูกรักอย่าห้าว”

แม่ยายอวยพรแล้วตอนท้ายยังหยอกเหย้าลูกเขยเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคน “ไม่คืนแน่นอนครับคุณแม่ ผมจะทำให้คุณแม่เห็นว่าผมจะจะดูแลลีก้าและลูกให้มีความสุขตลอดไปครับ” ลูกเขยบอกแม่ยายแล้วทั้งคู่ก้มกราบเท้า

ไอ้ลูกเขย? "เอ่ออ อาคีย์รับผมเป็นลูกเขยแล้วเหรอครับ" "เออดิรึไม่อยากเป็น ได้นะไม่มีปัญหา"

สมองฉาวก้วนมีปฏิกิริยาเพียงเล็กน้อย แต่มาไม่ได้ ลูกสาวตนทั้ง 2 คน ซึ่งยังไม่ได้แต่งงาน จะมาจากลูกเขยที่ไหน เดี๋ยว! ลูกเขยจากปากของผู้ราชการเซีย คงไม่ใช่ลู่เฉินใช่ไหม?

จอเข้ากับทุกคน ที่ตอนนี้กำลังล้อมวงดื่มชา พร้อมทั้งกินเค้กข้าวที่ภรรยาของเขาตั้งใจจะทำไว้ในช่วงเช้า เมื่อได้เห็นหน้าภรรยาและลูกชาย อาการอึดอัดเมื่อครั้งที่อยู่ที่บ้านหลี่ก็เบาลง ตัวหยางหมิงเฉิงไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดแม่เลี้ยงของภรรยาถึงยังคงทำเหมือนอยากจะได้เขาไปเป็นลูกเขยอ ยู่ จะให้อยู่สนทนากับลูกสาวหล่อนในหัวข้ออะไร หญิงชายอยู่ใกล้ชิดกัน อีกทั้งตัวเขาเองก็มีศักดิ์เป็นน้องเขยของหรูฟางเซียน มันคงดูไม่เหมาะสมแน่ถ้าเขาจะทำตามที่แม่เลี้ยงของภรรยาเอ่ยชวน

เธอเลือกตอบรับแบบให้เกียรติบิดา ไป๋จื้อหยางมองลูกสาวด้วยความรักใคร่ ‘ลูกเขาเป็นเด็กดีจริง ๆ’ หันมองว่าที่ลูกเขยยังคงสะบัดหน้าหนี เชิดจมูกขึ้นฟ้า