ลูกเขย Novels & Stories

ลูกสาวคนโตของฉันแต่งงานกับหนุ่มต่างหมู่บ้าน จัดว่าพอมีฐานะ แม้ว่าจะทำนาทำไร่ แต่มีที่ทางเยอะ อีกอย่าง ลูกเขยเป็นคนขยัน ไม่ค่อยพูด ลูกสาวของฉันจึงขึ้นเป็นใหญ่ในบ้าน ความหมายก็คือเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจทุกอย่างนั่นแหละ ธรณินทร์ยังคงปรนเปรอฉันด้วยเรี่ยวแรงหนุ่มฉ กรรจ์ของเขา วัยสี่สิบเศษอย่างฉัน ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่ความต้องการจะลดลง

หวังจื้อเหยา ยิ้มอย่างใจดี "ลูกเหว่ย อีกหน่อยเราก็แต่งงานมาเป็นลูกเขยแล้ว เรียกพ่อกับแม่ดูสิลูกจะได้เรียกคล่องปาก" หลี่เหว่ยมีสีหน้าเขินอายเล็กน้อย แต่ก็รับคำด้วยความเต็มใจ "ครับคุณพ่อ คุณแม่"

หลีถิงถ่มน้ำลายอย่างไม่พอใจ ทันใดนั้น วัยรุ่นที่เวินต้าควงดูแลอยู่คนนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น เขามองหลีเอียนด้วยสายตาตกตะลึงก่อน แล้วค่อยๆ หันไปมองเย่เฟิงพลางพูดกับหลีถิงว่า “คนนี้คือลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลหลีของพวกคุณน่ะเหรอ?”

สิงห์เอ่ยและยกมือไหว้ลาทั้งสองกลับบ้านตัวเอง “ลูกแค่ถ่ายรูปกับเพื่อนใหม่ส่งมาให้ดูเองนะ” “ก็คนอยากได้ลูกเขยนี่คะพี่ตาม หรือพี่ไม่อยากมีลูกเขย ไม่อยากมีหลาน”

ภูทัชชัยอ้าแขนรอรับภรรยาตัวเล็กที่จนป่านนี้ก็ยังแสนซน กลับบ้านทีไรปีนต้นทุเรียนทุกที "นิดเดียวเองพี่หมอ" "พี่ปีนเองดีกว่า" ดึงเมียตัวเล็กลงมายืน ตัวเองปีนป่ายอย่างคล่องแคล่วขึ้นไปพร้อมมีดเหน็บเอว จะไม่ให้คล่องได้อย่างไร เป็นลูกเขยมาเจ็ดปีแล้วนะ ตั้งแต่นั้นก็กลับมาช่วย พ่อตาตัดทุเรียนทุกปี

คุณดวงใจแนะนำว่าที่ลูกเขย "น้องว่าดูหน้าตาดุดันน่ากลัว ไม่ค่อยจะเหมาะสมกับน้องธีสักนิดที่อ่อนหวานน่ารักเหลือเกิน"

ลูกชายคือครอบครัว แต่ลูกเขยไม่ใช่เหรอ? เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกชายที่ก่ออาชญากรรม แต่ลูกเขยถูกผลักออกไปเพื่อรับผิด!

ได้ยินคินพูดขอบคุณพ่อฉันเบาๆ “ไม่มีปัญหาไอ้ลูกเขย” แต่ไอ้ประโยคตอบกลับนั่นมันคืออะไรน่ะ ฉันหูฝาดไปใช่ไหม ทำไมพ่อเรียกคืิว่าลูกเขยงั้นฟะ

หนูน้อยหยอกกลับผู้เป็นยาย ทำเอาหญิงสูงวัยอดที่จะบีบจมูกน้อย ๆ ของนางไม่ได้ "ช่างเจรจาเสียจริง หมิงจู ลูกเขย เข้าเรือนเถอะลูก" แม่อันที่กำลังอุ้มหลานสาวหันไปเรียกลูกสาวกับลูกเขยเข้าเรือน

เธอเกลี้ยกล่อมต่อ "แค่ว่าที่ยังไม่ใช่ลูกเขย" "แปลว่าคุณพ่อยอมรับพี่อาชากับพี่ลีโอเป็นว่าที่ลูกเขยแล้วใช่มั้ยคะ" นั่นไง เสียรู้ลูกสาวจนได้!