ลูกเขย 소설 & 이야기

ออซซี่ยกมือขึ้นไหว้ว่าที่พ่อตากับเเม่ยายด้วยความนอบน้อม ทว่าคำสรรพนามที่ใช้เรียกเเทนชื่อทำให้คุณเควินถึงกับมองบนด้วยความเอือมระอาไอ้หลานชาย "เอาให้มันพอประมาณก็พอไอ้ลูกเขย" ตั้งเเต่มาหลงรักลูกสาวของเขา หลานชายคนนี้ก็ดูเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ "วันนี้มาเเต่เช้า เลยนะ" คุณเควินเอ่ยเเซวว่าที่ลูกเขย

"ท่านพ่อตาอย่าได้ยกยอเลยขอรับ ลูกเขยคนนี้เต็มใจยิ่งนัก" เหวินชางหนวดกระดิก ยังไม่ทันแต่งแค่มอบสินสอดก็เรียกเขาว่าพ่อตาแทนตัวเองว่าบุตรเขย เพ้ยๆๆๆหน้าด้านๆ หึ "หรูเอ๋อร์เล่าขอรับท่านแม่ยาย"

“ไม่ๆอั๊วไม่ยอมไม่เอาๆอั๊วยังไม่อยากได้ลูกเขยตอนนี้!” แม้จะเอ็นดูเจ้าเด็กนั่นเพียงใดในความขยันขันแข็งเอาการเอางานและกตัญญูต่อผู้เป็นยาย แต่ทว่าถ้าให้เอามาเป็นลูกเขยเห็นทีคงขอบาย เพราะอีไม่มีอะไรเทียบเท่าลูกสาวเขาสักกะนิดเดียวไม่ว่าจะฐานะหน้าตาทางสังคม

ดนุชกระฟัดกระเฟียดฟาดงวงฟาดงาใส่ภรรยาคนสวยอย่างหงุดหงิดที่ทำอะไรคาวีไม่ได้เลยหนำซ้ำยังถูกคาวีเอี้ยวหน้ากลับมายิ้มมุมปากใส่ "หึ..คุณกับว่าที่ลูกเขยก็สมน้ำหน้าสมเนื้อกันดีนะคะจะมีสักกี่คนที่กล้ามาลูบคมของคุณถึงถิ่นขนาดนี้..ฉันเห็นคาวีแล้วนึกถึงคุณเมื่อสมัยหนุ่ม ๆเลยค่ะคุณเองก็เลือดร้อนแบบนี้เลย..เป็นไงล่ะคะได้ลูกเขยที่นิสัยเหมือนตัวเอง..ฉันชอบลูกเขยคนนี้นะคะถึงจะดูอันธพาลแต่ก็ดูจริงใจ..ไม่เหมือนกับเด่นคุณที่ภายนอกดูอบอุ่นแสนดีแต่แท้จริงแล้วเป็นพวกตีสองหน้า"

เอลลี่รีบปรามพลางหลุดขำ “ในเมื่อมึงเป็นพี่เขยกูแล้ว... ก็ช่วยเลื่อนขั้นให้ลูกชายกูไปเป็นลูกเขยมึงด้วยเลยไม่ได้หรือไงวะ” มาร์ติน เอ่ยแหย่พี่เขยตัวเองอย่างอารมณ์ดี

"ลูกเขยเอ็งหล่อจริงๆ ว่ะตาชัยหล่อกว่าพระเอกหนังบางคนซะอีก" ฉันได้ยินนะลุงมิ่งคุยกับพ่อ พ่อตาที่โดนชมเรื่องลูกเขยก็ยิ้มหน้าบานไปสิคะนี่ขนาดลุงยังไม่รู้นะว่าเขาเป็นหมอยังชมไม่หยุดปากขนาดนี้ พ่อไม่บอกเพื่อนว่าลูกเขยเป็นหมอพ่อกลัวคนจะพูดว่าพ่ออวดไว้นานเข้าเดี๋ยวเข าก็รู้กันเองไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศบอกใคร

มันพูดด้วยความภาคภูมิใจจนผมอดหมั่นไส้ไม่ได้ "ลูกมึงเพิ่งกี่ขวบลูกกูเพิ่งกี่ขวบมึงจะมาจับคู่ให้ลูกแบบนี้ไม่ได้นะเว้ยกูไม่ยอม" "ถ้ามึงไม่เชื่อมึงก็คอยดู อั่งเปาได้เป็นลูกเขยมึงแน่เชื่อกู"

ชายหนุ่มจับมือเธอ ตรงเข้าไปหาคุณพ่อ การปรากฏตัวพร้อมกันของทั้งคู่ เหมือนเป็นการประกาศว่าที่ลูกเขยของที่นี่ก็ไม่ปาน “น้องเฟรญ่าของพี่~” เสียงยานเรียกเฟรญ่าดังขึ้นบนต้นทุเรียน “จำพี่ได้ไหมจ๊ะ” บอกตรงจำไม่ได้ แต่เฟรญ่าก็เลือกที่จะอมยิ้มส่งให้ “จำไม่ได้แต่พี่จำน้องเฟรญ่าได้นะจ ๊ะ คนสวยของพี่~”

ฟีนเอ่ย "คุณอายอมรับแล้วนะครับว่าผมเป็นลูกเขย อย่าเปลี่ยนคำนะครับ"ลีวายเอ่ย "แดกข้าวเข้าไปเหอะมึงน่ะ พูดมากชิบ"ฟีนเอ่ย

“บ้านนี้ยินดีต้อนรับมากเลยนะที่จะมาเป็นลูกเขย เคยเชียร์คู่พี่อยู่นานแต่ไม่เห็นแววจะสมหวังเลยสักที ไม่คิดว่าคู่น้องที่เป็นเพื่อนสนิทกันจะตกลงคบกันก่อนอีก แบบนี้ก็เท่ากับสมใจคิดสักที” “แหม~ ก็แน่อยู่แล้วสิครับ ก็หมอกเป็นลูกชายคนโปรดแม่นี่นา ตอนนี้ยิ่งได้มาเป็นลูกเขยอีก เฮ ้อ... ผมคงต้องได้หอบผ้าออกจากบ้านแล้วมั้ง” “พูดอะไรแบบนั้น จริงๆ เลยลูกคนนี้นี่”