วัยรุ่น

สายน้ำหญิงสาวที่ต้องรับภาระหนีสินทุกอย่างในบ้านที่พ่อของเธอเป็นคนก่อไว้จนทำให้ชีวิตเธอและแม่กับน้องของเธอต้องตกระกำลำบากจนเธอได้ไปเจอกับเขาแอสตัลลูกชายของมหาเศรษฐีที่เห็นแค่ผู้หญิงเป็นของแค่ของเล่น “นี่นายทุกอย่างมันไม่ได้ซื้อมาได้ด้วยเงินหรอกนะ” “แล้วเธอฉันไม่ได้ซื้อมาด้วยเงินหรอ?”

"เมีย? พี่อย่ามาชุบมือเปิบนะ เราแค่มีความสุขกันชั่วคราวเฉยๆ" คนหนึ่งก็ดื้อไม่ฟังใครอีกคนก็เจ้าเล่ห์เหลือเกินจุดจบความรักที่แสนอลเวงของทั้งสองจะเป็นยังไง

ผู้ชายที่เขาให้เกียรติเธอได้แค่ริมถนนแบบนั้น ทำไมฉันต้องอยากได้ เรื่องย่อ เรื่องราวความวุ่นวายหลังจากที่ทางมหาวิทยาลัย มีโปรเจกต์ สานสัมพันธ์กับชุมชนในพื้นที่มีมติให้มีการสร้างสะพาน ปราณวริทธิ์ นิธิวราดล (นักศึกษาวิศวะปี4) หรือลม จึงได้จัดการวางแผนใส่ชื่อเพื่อนของตัวเองเพื่อเอาตัวรอด แต่ใครจะรู้ว่าฟ้ามีตา เพราะท้ายที่สุดลมก็ต้องกับมาทำโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเอง โดยที่จะต้องทำงานร่วมกัย พรพระจันทร์ ธาดาภิวัฒน์(ซีลีน) หญิงสาวที่สวยสะดุดสายตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แต่การเจอกันระหว่างเขากับเธอกลับไม่ใช่เรื่องราวที่น่าประทับใจ เรื่องราวความรัก ความวุ่นวายจากโปรเจกต์สะพานครั้งนี้จึงเกิดขึ้น ท่ามกลางปัญหาและเรื่องราวที่ทั้งสองต้องจัดการไปด้วยกัน

เธอขีดเส้นสำหรับเขาแค่คำว่า ‘เพื่อน’ ได้ชอบ ได้เอา ได้อยู่ข้าง ๆ ได้แค่เพื่อน เท่านั้นพอ

“เรื่องระหว่างเขากับเธอควรจบลงพร้อมแสงพระอาทิตย์ของวันใหม่ แต่กลิ่นวานิลลาอ่อน ๆ บนผิวเนียนนุ่มนั่น… กลับทำให้เขาอยากครอบครองเธอมากกว่าคืนเดียว“

เมื่อภาพฝันพังลงทุกอย่างในชีวิตของเธอก็เริ่มบิดเบี้ยวไปคนละทิศคนละทาง เธอเริ่มสร้างครอบครัวด้วยความผิดพลาด ไม่รู้เลยว่าจะประคองไปได้ไกลสักแค่ไหน แขกผู้ใหญ่คนหนึ่งในงานแต่งอวยพรเธอและเจ้าบ่าวว่า “แต่งกันแล้วก็เหมือนคนเดียวกัน ช่วยกันสร้างครอบครัว หนักนิดเบาหน่อยให้อภัย เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็อย่าได้เอามาฝังใจ คนเราต้องเริ่มใหม่กับปัจจุบัน” แน่นอนว่าคนพูดคือผู้ชายที่ยังไม่แต่งงาน คนแบบนี้ไม่เข้าใจหรอกว่าความเจ็บปวดที่กวินตาได้รับมันมากแค่ไหน แล้วเธอต้องอยู่อย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ กวินตามองภาพเจ้าบ่าวของเธอกอดกับแฟนของเขา ช่างเป็นภาพที่ดูรักกันลึกซึ้งเหลือเกิน บทนางร้ายแย่งแฟนที่ชาวบ้านพูดถึงเป็นของเธอโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าสวยแสยะยิ้มสมเพชตัวเองก่อนจะเดินเข้าห้องนอน ถ้าไม่ใช่พ่อบังคับมีเหรอเธอจะยอมแต่งและอยู่กินกับผู้ชายที่ไม่รักเธอ คืนเข้าหอคู่อื่นหวานชื่น แต่สำหรับเธอมันคือความขมขื่น เขาและเธอต้องผูกติดกันตลอดไปเพราะคำว่า ‘ลูก’

🌷มาเบลสาวสวยหมวยนิดๆ คณะบริหาร เธอสวยเรียนเก่งมีความเป็นผู้นำสูง เป็นรุ่นพี่คนสนิทกับเฌอรีนและก็อบิเกล อยู่ในกลุ่มเพื่อนสนิทของกลุ่มสี่หนุ่มวิศวะ ทั้งหมดเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม เอเดนมีความรู้สึกดีๆ ให้มาเบลมาโดยตลอดส่วนมาเบลความรู้สึกของเธอที่มีต่อเอเดนเปลี่ยนจากความเป็นเพื่อนค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละนิดมันค่อยๆ ชัดขึ้น จนเธอต้องยอมรับกับความรู้สึกตัวเองว่าเธอรักเขาในวันที่เธอใกล้จะไปเรียนต่อ และจะต้องห่างกับเขาอีก🌷

เขาร้ายใส่ทุกคนแต่อ่อนโยนแค่กับเธอคนเดียว มาวิน วิศวกรรมเครื่องกลปี 3 เพลงขวัญ ครุศาสตร์ ปี 1

นิยามคำว่า 'เพื่อน' จะไม่มีอีกต่อไป เมื่อเขาอยากเลื่อนขั้นมากกว่าเพื่อนไปเป็น 'แฟน' เลยงัดทุกกลเม็ดเผด็จศึก 'เพื่อน' ของตัวเองทุกอย่าง

"พี่ริก" นินิวเรียกคนที่เข้ามาในห้องเธอ ฉันอยากจะกรี๊ดและกัดลิ้นตัวเองให้ขาด ฉันลืมไปสนิทว่าริกเป็นคนที่เข้าออกคอนโดของเธอได้อย่างง่ายดาย "ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ "ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ "ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ "อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ "ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"