Novel & Cerita เข้าใจผิด

เมื่อมิเชลคุณหนูบ้านรวยผู้เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่างดันมีปัญหากับที่บ้านจนต้องหนีพักเรื่องปวดหัวไปเที่ยวทะเลคนเดียวและได้เจอเข้ากับแดนดินที่เป็นพ่อหนู่มบาร์โฮสตัวท๊อปจนเผลอตัวเผลอใจไปมีวันไนท์สแตนด์กับเขา....แต่การเผลอใจครั้งนี้มันดันไม่จบแค่ครั้งเดียว

แค่ลูกหนี้ที่ต้องกลายมาเป็นทาสสวาทอย่างเธอจะหวังหัวใจอะไรจากเขาได้เพียงแค่ดูแลอยู่ใกล้ๆแค่นี้ก็พอใจแล้ว เขาแต่งงานกับหญิงสาวจนๆที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกหนี้ไม่มีชาติตระกูลเพื่อต้องการที่จะประชดคนเป็นแม่โดยการแต่งงานนี้มีเงื่อนไขว่าหญิงสาวจะไม่ใช่เจ้าของเขาแต่เขาเป็นเจ้าของเธอ เธอต้องจำใจมาเป็นภรรยาให้ชายหนุ่มที่เห็นเธอเป็นแค่เครื่องระบายอารมณ์ต้องตกเป็นเหมือนทาสในเรือนสวาทอย่างปฏิเสธไม่ได้ไม่รู้ว่าการใช้ชีวิตอย่างไม่มีใครเห็นค่าเช่นนี้จะจบลงเมื่อไรตัวเธอจะทนได้อีกนานแค่ไหน

เขาโทษว่าเป็นความผิดของเธอที่โทรมาตอนเข้ากำลังปั๊มหัวใจคนไข้ ทำให้เขาเสียสมาธิและเสียคนไข้ไป โดยไม่รู้เลยว่าที่เธอโทรหาก็เพราะเธอเองก็กำลังจะเสียบางอย่างไปเช่นกัน

คเชนทร์ นายหัวหนุ่มรูปหล่อ รูปร่างของเขาสมชายชาตรี อายุสามสิบปี เขาไม่เคยคิดที่จะมีความรักอีกครั้งหลังจากที่แฟนสาวเสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อห้าปีที่แล้ว นายหัวหนุ่มยังคงนำดอกไม้ไปวางไว้ที่หลุมฝังศพเธอทุกวันไม่มีวันไหนที่เขาลืมไข่มุกไปได้เลย ถ้าวันไหนเขาไม่อยู่ก็จะมีคนนำดอกไม้ไปให้เธอแทน ฉะนั้นเธอจึงไม่โดดเดี่ยว เมื่อเธอนั้นได้รับดอกไม้จากเขาในทุกๆ วัน เขาต่างหากที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวทั้งๆ ที่มีหญิงสาวพยายามเดินเข้ามาพัวพัน แต่เขากลับรู้สึกว่าเขาไม่มีวันที่จะลืมรักครั้งเก่าไปได้ จึงไม่นำใครเข้ามาภายในใจเขาจะปล่อยให้ใจดวงนี้ตายไปพร้อมกับไข่มุกคนรักเก่าของเขา แต่ทว่าเรื่องวุ่นๆ กำลังจะเกิดขึ้น เมื่อผู้เป็นบิดาส่งม่านฟ้ามาให้เขาปกครอง ซึ่งเขานั้นไม่เคยคิดจะญาติดีกับ

กินเด็กเขาว่าเป็นอมตะ มาลองกินหมอเด็กดูไหมล่ะจะได้เป็นนิรันดร์ ********* เพราะผิดหวังจากรักแรกที่เป็นหมอปณิชาเลยไม่อยากมีแฟนเปนหมออีก แต่ตุลธรหมอสุดหล่อจากแผนกเด็กสุดหล่อก็เข้ามาทำลายกำแพงที่หญิงสาวตั้งขึ้น เธอคิดว่ารักครั้งนี้จะได้สวยแต่เขาก็เงียบหายไปเหมือนกับรักแรก

"เลว" นอกจากคำนี้เธอไม่รู้จะเอาคำไหนมาบัญญัติได้อีกแล้ว เพราะพ่อกับลูกก็ไม่ต่างอะไรกันเลย "ขอบคุณครับที่ชม.. ค่ำแล้วไปดีกว่า" ชายหนุ่มทำเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไร ลุกขึ้นได้เขาก็เดินตรงมาที่ประตู ซึ่งมีเธอยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น มือเรียวยื่นไปคว้าแขนของเขาไว้โดยที่ไม่มองสบตา และไม่ได้หันหน้าไปทางเขาเลยด้วยซ้ำ "คุณต้องการอะไรเพื่อแลกกับทุกอย่างของพ่อฉันคืนมา" เวลานี้ไม่มีอะไรสำคัญเท่ากับครอบครัวของเธออีกแล้ว เพราะเธอรู้ดี ว่าพ่อหวงสิ่งที่มีอยู่มาก หวงยิ่งกว่าตัวเธอสะอีก สายตาคมมองตั้งแต่ใบหน้า ต่ำลงไปจนถึงปลายเท้า แล้วก็มองกลับขึ้นมาอีกครั้ง "..ก็ลองเสนอมาก่อนสิ เผื่อฉันจะเก็บไปพิจารณา" "ฉันขอร้อง..ขอให้คุณช่วยพ่อของฉัน ช่วยให้ท่านพ้นคดีความ ช่วยให้ท่านได้ทุกอย่างคืนกลับมา ตัวฉันอาจจะ

"ฉันอยากให้เธอท้องเร็วๆ เพราะถ้าเธอท้องเธอก็จะได้ออกไปจากบ้านฉันเสียที"

เขาแค้นเธอที่อยู่ๆก็บอกเลิกไม่มีเหตุผล “ในเมื่อเธอทำให้ฉันเจ็บ ฉันก็จะทำให้เธอเจ็บได้เหมือนกันพัฟพาย”

คำโปรย... “คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับดิฉันก็พูดมาสิคะ มัวแต่ทำรุ่มร่ามอยู่นั่น แล้วเมื่อไหร่จะคุยกันรู้เรื่อง...” พูดแล้วจึงดันร่างเล็กกว่าถอยห่างออกจากอ้อมแขน หากแต่คนตัวใหญ่กลับรั้งมากอดไว้แนบแน่นกว่าเก่า “ผัวอยากจะชื่นใจเมีย มันรุ่มร่ามตรงไหนหึ...” “คุณเหม!...” ร่างน้อยผละห่างพร้อมช้อนสายตาจ้องมองเจ้าของตักอย่างฉงนในคำพูดของเขา ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยเรียกแทนตัวเองว่าผัวแล้วเรียกแทนเธอว่าเมีย ขนาดตอนร่วมรักกันเขายังไม่เคยหลุดปากพูดให้ได้ยินด้วยซ้ำ จะไม่ให้เธอตกใจได้ยังไง “ทำไม...หรือฉันพูดอะไรผิด ทำไมต้องทำหน้าเหมือนอย่างกับเห็นผีด้วยเล่า” “ก็คุณไม่เคยเรียกแทนตัวเองแบบนี้ แล้วอีกอย่างมันก็ไม่สมควร คุณเองก็รู้ว่าเพราะอะไร”

คำโปรย... ชายหนุ่มผ่อนร่างอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือลงนอนราบบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ก่อนตนเองนั้นทรุดกายหนาลงตามมาไม่ห่าง มายาวีอกสะท้านหวามไหวถึงสิ่งกำลังเกิดขึ้น แม้ตอนแรกปากจะปฏิเสธว่าไม่ต้องการและถึงขั้นรังเกียจ ทว่าหัวใจเธอกลับโหยหาต้องการมันมาเติมเต็มบางอย่าง ซึ่งเธอไม่กล้าหาคำตอบ มายาวีหรุบเปลือกตาหลบสายตากระหาย เดวิสลูบเส้นผมอ่อนนุ่มปลอมประโลม “ไม่ต้องกลัวนะเม ฉันจะไม่รุนแรงกับเธอ”