เจ้านาย

ธีรัช เซลล์แมนหนุ่มฝีมือฉกาจ ผู้มีทั้งเสน่ห์และวาทศิลป์เป็นอาวุธ อดีตเคยเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ต้องดิ้นรนไต่เต้าจนสามารถมีชีวิตที่มั่นคง แต่โชคชะตากลับเล่นตลกกับเขาอย่างโหดร้าย คืนหนึ่ง หลังจากดื่มสังสรรค์กับลูกค้า เขากลับประสบอุบัติเหตุร้ายแรง และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในยุคเดิมอีกต่อไป เขากลายเป็น "ไอ้อิน" ทาสหนุ่มแห่งเรือนข้าราชการในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น ร่างกายกำยำแต่สถานะต่ำต้อย ยังไม่ทันตั้งตัวดีธีรัชก็ได้ทราบว่า อินเจ้าของร่างได้ไปรับรู้ความลับต้องห้ามของเจ้านายเข้าอย่างจัง! "หลวงพิชิตเดโช" หรือ "คุณเปรม" ขุนนางดูแลการค้าและการคลัง ผู้สูงศักดิ์ เฉลียวฉลาด และภักดีต่อราชสำนัก ในสายตาผู้คน เขาคือบุรุษรูปงามผู้เพียบพร้อมทั้งบารมีและอำนาจ แต่ภายใต้ภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบนั้น กลับมีความลับดำมืดที่ไม่อาจเปิดเผยแก่ผู้ใด... เขาเป็นชายผู้หลงใหลในบุรุษด้วยกัน! และบัดนี้ อิน ทาสหนุ่มที่มีวิญญาณของเซลล์แมนยุคปัจจุบัน กลายเป็นผู้ล่วงรู้ความลับนั้นโดยไม่ตั้งใจ! จากที่เคยเป็นเพียงข้ารับใช้ธรรมดา ชะตากลับดึงเขาให้เข้าไปพัวพันกับเรื่องราวที่ทั้งอันตรายและลึกซึ้งจนยากจะถอนตัว จนก่อเกิดความรักต้องห้ามขึ้น

วรดาที่นิ่งเงียบมาตลอดตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาในห้อง เธอเทียวเม้มปากเข้าหากันแน่นแล้วแน่นอีก คำว่า ‘มีอะไรกัน’ ของอติรุจน์ เธอแทบอยากจะลุกหนี เขาดูไม่ออกอีกหรือว่าเธอกำลังจะโดนเชือดอยู่แล้ว “เอ่อ..งะ..งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ” ถอยไปตั้งหลังยังทันอยู่ใช่มั้ย เธอไม่พร้อมสำหรับสถานการณ์นี้จริง ๆ แต่แล้วความตั้งใจของเธอก็ถูกเสียงของคู่แม่ลูกผูกจิตพังลงอย่างไม่เป็นท่า

ภูดินหนุ่มหล่อรวย มาดนิ่ง บ้างาน ผู้ถูกขนานนามว่าเป็นคนไม่มีหัวใจ เพราะไม่เคยมองหญิงคนไหนเลยแม้ว่าจะมีสาวสวยน้อยใหญ่ โปรไฟล์ดีแวะเวียนมาขายขนมจีบไม่ขาดสาย แต่กลับมาตกหลุมรักหญิงสาวธรรมดา แต่มีความพิเศษบางอย่างผ่านใบหน้าและแววตาของเธอ ที่ทำให้เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ จนต้องพยายามทำทุกทางเพื่อให้เธอเข้ามาอยู่ในชีวิตตนเอง

"เพียงเพราะข้าหลงรักสตรีนางหนึ่ง สตรีที่มีคนรักอยู่ก่อนแล้ว....." 'โจวหนิงเฉิน' หรือที่ใครๆ ต่างเรียกเขาว่า อ๋องหนิงเฉิน ในสายตาทุกคนเขาเป็นตัวร้ายผู้ครองฉายารูปงาม อำนาจและเงินทองเป็นเพียงสิ่งประดับ แม้แต่ฝ่าบาทยังต้องหวั่นเกรงให้เขา ครองตัวเป็นโสดไร้พันธะ วันหนึ่งกลับหลงรักสตรีชาวบ้านธรรมดา นางมีคนรักอยู่แล้ว ความรักของนางท่วมท้นหวานชื่น เขาทำได้เพียงยืนมองทั้งคู่ด้วยใจที่ปวดร้าว เจ็บปวดที่เขามีทุกอย่างแต่ไม่สามารถสู้บุรุษผู้นั้นได้ ภายหลังรู้ว่าความรักที่นางมีให้ชายผู้นั้นสูญเปล่า เขาเพียงให้อำนาจและเงินทองมาล่อเล็กน้อย ชายคนรักของนางก็ยอมแลกและละทิ้งนางได้อย่างง่ายดาย แต่เขากลับถูกมองว่าเป็นตัวร้ายในสายตานางเพียงแค่อยากให้นางได้เห็นธาตุแท้ ความรักและความอบอุ่นที่พึ่งพานพบ เขาใช้มันทำร้ายนางเพื่อให้ได้นางมาครอบครอง ยิ่งนางหนี ปฏิเสธ หวาดกลัวเขา ยิ่งทำให้เจ็บปวดหัวใจ แต่เพื่อไม่ให้นางหายไป เขาจึงกักขังนางเอาไว้ในกรงรักที่เขาสร้างไว้ตลอดไป "หากเจ้าลองตรองดูสักนิด เจ้าจะรู้ว่าที่ผ่านมาท่านอ๋องไม่เคยทำร้ายเจ้าเลย คนที่ทิ้งเจ้าไปเพื่อเลือกเงินทองและอำนาจต่างหากที่ทำร้ายเจ้า"

ว่ากันว่าจิตสุดท้ายของคนเรา มักจะถูกพัดพาไปไกลตามใจหวัง แต่ก็ไม่ต้องมาไกลถึงจุลศักราช ๑๑๖ ก็ได้มั้ยคะ!!...เจ้าขุนมูลนายก็หาใช่ ย้อนมาเป็นเมียทาสเนี่ยนะ!!

“สตรีอย่างนางน่ะหรือจะเป็นแม่ที่ดีให้ลูกได้ น่าขันสิ้นดี” แม้จะเจ็บปวดกับวาจาร้ายๆ ของสามี แต่เพื่อเจ้าก้อนหมั่นโถวที่กำลังดูดนมจากอกนางอยู่นี้แล้วนั้น ต่อให้คนผู้นั้นจะใจร้ายกว่านี้ก็ไม่เป็นไร

ซิงอีผู้จัดการดารานางเอกชื่อดัง พลัดตกจากที่สูงแต่เมื่อฟื้นขึ้นมา กลายเป็นขอทานซะงั้นด้วยความหิวจึงวางแผนแอบเข้าจวนคนอื่นแต่ใครจะรู้ว่าจวนที่เธอเข้ามาอยู่นั้นเจ้าของเป็นพวกโหดเหี้ยมอำมหิตและอารมณ์ร้าย