เจ้านาย Novels & Stories

อีตาบอสบ้า ฉันเป็นเลขานะ ไม่ใช่บาริต้าชงกาแฟ แกล้งให้ฉันชงกาแฟให้ตั้ง 20 แก้วแล้วยังไม่พอใจ งั้นแก้วที่ 21 แก้วสุดท้าย เอาเกลือไปแทนน้ำตาลก็แล้วกัน!!

ซานเดอร์ ราเซ (เล็ก) อายุ 35 ปี เขาเป็นเพียงผู้ชายแสนดีที่มีความรัก แต่ทุกอย่างกลับพังทำให้เขาเกลียดผู้หญิง เกลียดความรัก และหนีทุกอย่างมาเป็นเพียงชาวไร่ที่เมืองไทย ดอกแก้ว หรือหนูแก้ว อายุ 20 ปี แค่สาวใช้ที่คอยมาทำความสะอาด แต่พอเจอเขาทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เขาคือสามีของเธอใครก็ห้ามพูดถึง ไม่งั้นเจ็บตัว นิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของ ป้าน่ะเมียผมนะ 25+++ ใครที่เข้ามาอ่านแนะนำให้ไปอ่านรุ่นพ่อแม่ก่อนนะจ้ะได้เข้าใจที่มาของตัวละคร นิยายเรื่องนี้จะประกอบไปด้วยทั้งหมดห้าตอนด้วยกัน 1.ป้าน่ะเมียผมนะ 2.ร้าย ย้อน รัก 3.ถึงร้ายก็รัก นายมาเฟียจอมโหด 4.นายมันไม่ใช่บอดี้การ์ด 5.แค้นรักของนายมาเฟีย 6.ล้างแค้นหัวใจ 25+++(พระเอกร้าย นางเอกปากจัด) 7.ผัวแก่ 25++( nc ไม่อั้น )

เรื่องราวความรักสุดเร่าร้อนระหว่างสาวสวยกับงูอนาคอนด้า ท่ามกลางแคมป์เหมืองแร่กลางป่าแอฟฟริกา ที่กลายเป็นสวรรค์สำหรับเธอ เมื่อเธอติดตามสามีชาวอเมริกันซึ่งเป็นวิศวกรเหมืองแร่ไปทำงานที่แคมป์กลางป่าในแอฟฟริกา ความสวยงามปานนางฟ้าของเธอไม่เพียงแค่ทำให้มนุษย์ลุ่มหลงคลั่งไคล้ แต่กลับถูกตาต้องใจอมนุษย์ครึ่งคนครึ่งงูผู้ซึ่งเป็นผู้ปกครองผืนป่าอเมซอนอีกด้วย

เธอ - แค้น ต้องการเอาชนะ กดเขาให้อยู่ภายใต้พันธะ เขา - ทำทุกอย่างให้เธอสยบ ติดกับดักพันธะที่ตัวเองสร้าง แต่แล้ววันหนึ่งเมื่อมีคนเริ่มรู้สึก เขาจึงทำทุกอย่างให้พันธะเป็นของตัวเองตลอดไป

​พีรวิศ ซีอีโอหนุ่มที่เคยหัวใจสลายเพราะเมียเก่าใจร้าย แต่โชคชะตาดันส่งพยาบาลหน้าเหมือน (แต่ไซส์อวบกว่า) มาเฝ้าไข้ถึงเตียง จากที่เคยระแวงจนสติแตก กลับกลายเป็นเสพติดความนุ่มฟูของน้ำอิงจนโงหัวไม่ขึ้น ​ดุกับคนทั้งโลกแต่มุ้งมิ้งกับเมียแค่คนเดียว... แถมยังหวงเมียหนักมาก "ใครอนุญาตให้ใส่บิกินีตัวจิ๋วแบบนี้ฮะน้ำอิง! พุงขาวๆ ของเธอ พี่ต้องเห็นได้แค่คนเดียว!" ​เตรียมพบกับความหื่นระดับ10 และความสะใจในวันที่เมียเก่าซมซานกลับมาหาผัวเก่า และความฟินที่ท่านประธานกำลัง 'ฟัด' ยัยหมูอวบจนเตียงสั่น

อุตส่าห์หลุดพ้นจากความสัมพันธ์ห่วยๆ มาได้แล้ว กำลังจะมูฟออนเริ่มต้นใหม่ แต่แล้วโชคชะตาก็ดันส่งคนสารเลวกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันดันหนักกว่าตอนที่ยังเป็นเด็กหลายเท่าตัว

“ท่านชายเหมือนคนที่ยืนอยู่บนยอดเขาเหลียงซาน ส่วนข้านั้นเหมือนน้ำค้างที่อยู่บนยอดหญ้า.. มันต่างกันเกินไป” “มีอะไรที่นางมีแล้วเจ้าไม่มี” “นางเป็นคุณหนู รูปร่างหน้าตาก็งามสง่า ดูดีกว่าข้าเป็นไหนๆ” “อย่างนั้นเหรอ” คิ้วเข้มพาดเฉียงย่นเข้าหากันเล็กน้อยขณะมองหน้านาง เพ่งมองใบหน้างามที่ไม่ค่อยกล้าสู้สายตาสักเท่าไหร่ แล้วคลี่ยิ้มกว้างส่งให้เมื่อนางยอมสบตาสู้ “ทำไมข้าไม่รู้สึกแบบที่เจ้าว่าเลย” คำพูดของเขาทำให้เธอเขินจนหน้าร้อนระอุ ถ้าเอาน้ำแข็งมาวางคงละลายเป็นน้ำในพริบตา “สายตาท่านคงจะมีปัญหาอย่างหนัก” “คงจะใช่ หัวใจของข้าก็เช่นกัน” “ไปกินข้าวเถอะเจ้าค่ะ อาหารเย็นหมดแล้ว” ถ้ายังไม่เปลี่ยนเรื่องเธอคงเสียตัวให้เขาแน่

ทั้งที่ 'ไม่โปรด' แต่กลับทำตัวเหมือนเป็น 'เจ้าของเธอ' ทั้งที่เขาเฉยชาแต่เธอกลับเลิก ‘โปรด’ ไม่ได้ ทั้งที่ไม่เคย ‘ชัดเจน’ แต่ก็ยัง ‘อ้อนวอน’ ขอให้เขาช่วย ‘โปรดรัก’

เพราะว่า...การช่วยตัวเอง...ในที่ทำงานมันผิด!! “โดนของจริงดีกว่าไหมครับ...แค่นิ้ว...มันคงไม่อาจจะสนองความต้องการของคุณได้” นี่จึงเป็นบทลงโทษที่เธอต้องรับมันไป...โทษฐานที่ทำให้ท่านประธานอย่างเขาจับได้...!!

ธาราริน กลับเข้ามาในชีวิตของ เมฆินทร์ พร้อมหัวใจที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและคำขอเพียงคำเดียว ขอโทษจากใจ แต่สำหรับเมฆินทร์ ชายหนุ่มที่ต้องแบกรับบาดแผลในอดีตอันเจ็บลึกจากครอบครัวของเธอ คำขอโทษไม่ใช่สิ่งที่ลบความเจ็บปวดได้ง่าย ๆ ยิ่งเธอคือลูกสาวของศัตรู โทษทัณฑ์ที่รออยู่จึงไม่ใช่คำอภัย แต่คือการชดใช้ด้วยน้ำตาและหัวใจ ท่ามกลางความเย็นชาและความโกรธเกลียด เมฆินทร์เริ่มสั่นคลอน เมื่อเขาเห็นหญิงสาวที่ยอมอดทนต่อความเจ็บปวดโดยไม่โต้แย้ง เพียงเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของคนรักและชดใช้ให้ครอบครัว เมื่อน้ำตาของเธอไหลริน เมฆินทร์จึงได้เห็นว่า ความเจ็บปวดที่แท้จริงอาจไม่ได้อยู่ที่อดีต แต่อยู่ที่การยอมให้อดีตพรากโอกาสของหัวใจในปัจจุบันไปตลอดกาล