Romans & histoires เทพแห่งสงคราม

ังมีเสียงอาวุธกระทบกันดังสั่น ชายรูปร่างสูง สมส่วน สวมเกราะ ไว้หนวดเคราสีทอง มีมือซ้ายเพียงข้างเดียว ส่วนมือขวานั้นกุด ถือดาบเล่มใหญ่กว่าตัวเองเดินนำทัพมา ทุกคนจำได้ทันทีว่านี่คือ ไทร์ เทพแห่งสงคราม “บ้าเอ๊ย นี่มันนำทัพมาเองเลยงั้นเหรอเนี่ย” ดาเมี่ยงพูดขึ้นมาด้วยความต กใจ ดิดิเย่ร์เลยพูดขึ้นมาว่า “แปลกตรงไหนกัน ตอนนี้มันเหลือใครบ้างล่ะ โดนเก็บไปหลายตัวแล้วนี่”

ธรรวายืนตัวเกร็ง ขาเขาสั่นไปหมด ดวงตาพร่ามัว ลมหายใจหอบกระชั้นเนื้อตัวเกร็งแข็ง “กรี๊ดดดดด...” ในที่สุด หนุ่มคนงานก็ส่งนายสาวขึ้นไปแตะประตูสวรรค์ได้สำเร็จ หล่อนกรีดร้องเสียงแหลม ร่างกายอ่อนยวบ ทรุดฮวบลงไปนอนแผ่อ้าที่พื้นสกปรก คำแปงลดตัวตามติด เขายังไม่ถึงประตูส วรรค์ที่ว่านั่น หนุ่มร่างใหญ่โหมแรงหยดสุดท้ายสาดใส่นายสาวสุดฤทธิ์ แล้วจึงก้าวตามหล่อนขึ้นสวรรค์ชั้นฟ้าไปในที่สุด

ชายหนุ่มละสายตาจากเรือนร่างงดงามอรชรซึ่งถูกพันธนาการอยู่บนเตียงบวงสรวง พลันรวบรวมสมาธิ เริ่มบริกรรมคาถาปลุกเสกน้ำมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ แล้วเพ่งกระแสจิตส่งพลังอานุภาพ สวดแผ่เมตตาให้แก่วิญญาณเสือไฟ จากนั้นก็ร่ายมนตร์ทำลายอาถรรพ์ ฯ “โอม...วันตะราคัง วันตะโทสัง วันตะโมหัง วันตะปาปะกัง ตาเรนตัง โมฆะสังสารัง ตาเรนตันตัง นะมามิหัง... ตาเรสิ สัพพะสัตตานัง ตาเรสิ โอริมัง ติรัง ตาเรนตัง โอฆะสังสารัง ตาเรนตันตัง นะมามิหัง...ฯลฯ”

เขายิ้มเหงา ไป๋หรูอวิ๋นกระชับกระบี่ในมือเล็กน้อย “เจ้าทรยศจักรวาลยุทธภพ ฆ่าคนไร้จำนวน ปล่อยพลังต้องห้ามออกมา ทำไมจึงยังกล้าอยู่ในถ้ำนี้?”

แพตทริกหัวเราะอย่างไม่เชื่อ ​"อย่าประมาทศัตรูของเรา แพตทริก" ผมเตือน "นี่ไม่ใช่แค่เกมธุรกิจ... แต่มันคือสงครามระหว่างเทพเจ้าที่ถูกสาป... สงครามแห่งลมและแสงอาทิตย์" ​MARK PART (JASON's Agent)

พยัคฆราช Ep 42🔞 "มีอะไรหรือเปล่าครับ" ชายหนุ่มเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ เป็นจังหวะที่นิสาวางโทรศัพท์ของเขาลงพอดี

ฟุ่บ ปลายนิ้วของกรรมการอาวุโสตวัดวูบ เปลวเพลิงสีฟ้าอ่อนจุดประกายลุกโชนขึ้นบนปลายธูปหอมบรรพกาล เปลวควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งม้วนตัวขึ้นสู่ฟากฟ้า กลิ่นกำยานที่แฝงความศักดิ์สิทธิ์กระจายตัวออกไป เป็นสัญญาณเริ่มต้นของมหาสงครามที่ชี้ชะตาสามภพ "เริ่มการประลอ

เขาแสร้งเรียกเสียงหวาน ร่างกายนิ่งไม่ไหวติง “ข้าคือผู้สั่งการให้ฝังเชลยสงครามนับแสนทั้งเป็น ฆ่าทหารที่ยอมจำนนโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร เคล็ดลับชัยชนะของข้าคืออะไรรู้หรือไม่ เคล็ดลับก็คือเสียบร่างมนุษย์กับไม้แหลม ทำเป็นป่าศพสุดลูกหูลูกตาไปตามเส้นทางเดินทัพ และไอ้พวกศัตรูที่กล้าสะ เออะทำให้ข้าโกรธ มันจะถูกสับร่างเป็นท่อนๆ ดองเกลือใส่ไห” เขาชี้ไปที่แจกันสีขาวใบใหญ่ที่ตั้งประดับอยู่ตรงมุมห้อง “ไหดองศพที่เก่าแก่ที่สุดรู้สึกว่าจะเป็นเมียคนแรกของข้ากระมัง ข้าไม่ว่าอะไรหากเจ้าจะเลือกแจกันใบสวยๆ ที่ชอบไว้สักใบ”

“ฮวาเอ๋อร์ หลักสงครามมีอยู่ห้าประการ...” เสียงของเอี๋ยนอ๋องดังแทรกขึ้นในความคิดของหญิงสาว ทรงเป็นพระบิดาที่เข้มงวดและไม่เคยอนุญาตให้นางข้องเกี่ยวกับสงครามเลยสักครั้ง

้ำจากนิ้วร้อนก่อนหน้านี้เต้นตุ่บขยับมุบหมิบผลักน้ำหวานสีใสให้ไหลล้นออกมาจากโพลงถ้ำ “สวย…” ขุนเขาพึมพำมองภาพตรงหน้าอย่างชื่นชม มือหนาจับสะโพกมนให้ขยับยกขึ้น ซ้อนลำขาแกร่งกับต้นขาขาวดันให้แบะกว้าง มือหนาจับมังกรยักษ์ฝังมุกถูไถไปตามร่องหลืบชื้นไปมาเหมือนต้องการเกลือกก ลิ้งตัวเล่นน้ำหวานที่ไหลเอ่อออกมาจากถ้ำ