เทพแห่งสงคราม Novelas e Histórias

ลั่วเทียนเฉิน บุตรชายคนรองคว้าดาบในมือ แต่ลั่วเหวินหลงห้ามไว้ก่อน “สงครามรุนแรงเช่นนี้ เดือดร้อนกันทั่วหย่อมหญ้า พวกข้าจะเอาเงินที่ใดมาให้ค่าผ่านทาง หากเจ้าคิดว่า…พร้อมเอาชีวิตพี่น้องเจ้าเป็นเดิมพัน ก็มาเถอะ!!” มือหนากุมบังเหี่ยนอาชาตัวใหญ่ พร้อมดาบในมือที่พุ่งตรงเข้าหาศัตรู ไม่ รอให้พวกมันตั้งตัว อาวุธร้ายฟาดฟันลงตามลำตัวอย่างโหดเหี้ยม ก่อนที่บุรุษในขบวนจะแบ่งออกมาช่วยพวกเขาปราบโจรชั่ว เหลือบางส่วนไว้เฝ้าระวังคนในขบวน เพราะเกรงว่าจะถูกโจมตี “คุณหนู!!” อิ่นหรงเรียกหวงอี้หนิงที่เตรียมบางอย่างออกมา

กู้อวิ๋นซีไม่ได้ตอบโต้อะไรกับที่เขาพูด แต่จู่ๆ ก็เกิดความนับถือในตัวเขาขึ้นมา เขาเป็นถึงเทพสงครามแห่งหนานหลิ่งเชียวนะ! เขาจะต้องผ่านความเป็นความตาย ต้องอาบเลือดต่างน้ำมามากมายขนาดไหนถึงได้รับชัยชนะและรางวัลจากการชนะสงครามมากมายเช่นทุกวันนี้

“ไม่! ไม่ใช่นายพล! มันเป็นตราของเทพเจ้าแห่งสงคราม!” “อะไรนะ เทพเจ้าแห่งสงคราม ยังเป็นเด็กผู้หญิงอยู่เหรอ เรามีตัวละครแบบนี้ในอาณาจักรมังกรหรือเปล่า”

กริ่ง กริ่ง “ฮองเฮาเพคะ บุรุษผู้กล้ารายต่อไป มือปราบลี่จิ้ง พร้อมรับการทดสอบแล้วเพคะ” “เข้ามา!”

“ข้างในนั้นมีอะไรคะคุณพ่อขา” คลีโอยังถามไม่หยุด เฮ็คเตอร์หันมองณชนกก่อนมองไปยังวิหารบนผาหินซึ่งตอนนี้ยังโอบล้อมไปด้วยน้ำและคลื่นที่ถั่งโถม

่สวรรค์อย่างง่ายดาย “โอว... บุญทิ้งจ๋า... โอว... ซี้ด... บุญทิ้งจ๋า...” บุญทิ้งพาแม่พิศท่องสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างนับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะให้แม่พิศเกาะเสาเตียงแล้วให้บุญทิ้งกระแทกกระทั้นอยู่ที่บั้นท้าย หรือแม่พิศจะตวัดขารัดรอบเอวของบุญทิ้งเอาไว้ โดยที่บุญทิ้งนั ้นโอบอุ้มพร้อมส่งไอ้ทิ้งน้อยกระแทกเข้าออกโพรงดอกไม้ของแม่พิศในทุกจังหวะเคลื่อนไหว

หญิงสาวถามกลับไปด้วยความสงสัยอย่างยิ่งยวด “ชินอ๋องพระองค์ใหม่มิอาจบัญชาการกองทัพทั้งหมดของเทียนโจวได้พ่ะย่ะค่ะ เพราะเทพสงครามทรงใช้ดาบปีศาจซึ่งเป็นดาบคู่พระวรกายของพระองค์เป็นตราบัญชาการทัพ หากชินอ๋องพระองค์ใหม่สามารถมีดาบปีศาจของเทพสงครามได้ก็สามารถบั ญชาการทัพได้ทันที แต่เท่าที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ใดสามารถแตะต้องดาบปีศาจของพระองค์ได้แม้แต่เพียงผู้เดียว อย่าว่าแต่แตะต้องเลย ไม่เคยปรากฏให้เห็นนอกจากจะปรากฏอยู่ในพระหัตถ์ของเทพสงครามขึ้นมาเองตามพระประสงค์ว่าจะใช้ดาบปีศาจคราใดพ่ะย่ะค่ะ”

หญิงสาวทวนชื่อของเขาอีกครั้ง "ธาราเป็นเทพที่ถือคัมภีร์ควบคุมน้ำไว้ แต่ปาวกะที่เป็นเทพแห่งไฟก็มาขโมยของธาราไป" "ขโมยเหรอ ปาวกะเป็นเทพแห่งไฟเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาเป็นเทพ"

สามเดือนต่อมา วันที่อากาศร้อนอบอ้าวจนแทบจะแผดเผามนุษย์บนโลกให้หมดโลกได้ภายในพริบตาเดียวกลับเป็นวันเปิดเทอมวันแรกของมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ใคร ๆ ก็ต่างใฝ่ฝันอยากเข้ามาเรียนอย่างSN university เสียอย่างนั้น

กระบี่เล่มนั้นเป็นกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ขององค์มหาเทพที่เบื่อกับการเล่นสงครามยืดเยื้อ กองทัพของเทพแห่งพิรุณถูกล้างบางไม่เหลือรอดสักราย วันนั้นฟากฟ้ากลายเป็นสีเทา ฝนห่าใหญ่ตกซัดราวจะชะล้างเลือดทั้งแผ่นดินให้สิ้นไป