Novel & Cerita リッチ

เรติกาคือเจ้าของเสียงนี้ เมื่อเห็นแดเนียลนั่งอยู่คนเดียวตรงม้านั่งของสวนสาธารณะหลังโรงพยาบาล เรติกาจึงเข้ามาทักทายเพื่อนหนุ่มที่ไม่ถึงกับสนิทกันมาก “เคสเคยบอกว่านายเป็นพวกตรรกะประหลาดกินกาแฟไม่เป็น กินเป็นแต่ชากับนม” มือเรียวยื่นแก้วไบโอคัพขนาดสิบสองออนซ์ที่บรรจุชาร้อน ๆ ให้ชายหนุ่มอีกครั้ง

หล่อนตอบกลับเสียงสั่น พร้อมกับก้มหลบตาสีทมิฬน่ากลัวคู่นั้นของเขา หึหึ “บอกมาใครจ้างเธอมาขโมยของฉัน” ยังคงเชื่อ เสียงห้าวดุดันที่ดังในตอนนี้คือเสียงของพระเจ้าของความบาปทั้งปวงบนโลกนี้ นายเทือก คลังแสง คอนแวนต์ วัย 39 ย่าง 40 ปี เจ้าของธุรกิจมืดและทรงอิทธิพลที่สุดของ น่านฟ้าเมืองไทยก็ว่าได้ เขามีผับ ซ่อง กาสิโน และค้าขายอาวุธ แม้จะเป็นธุรกิจมืด แต่เขาก็เสียภาษีตามกฎหมาย

ริชชี่บอกปัด “ทำไมล่ะ เขาก็เป็นเจ้าของบริษัทใหญ่โตจะตายอาจจะรวยกว่าเจ้าชายในฝันที่เธอชอบก็ได้นะ” ริชชี่หน้าซีดเผือดแล้วรีบใช้มือเรียวปิดปากรษาทันที “อย่าพูดนะรษา อย่าพูดชื่อของเขาออกมา”

กครั้ง “รินจ๋า... เดี๋ยวพี่จะลองเอาเข้าไปอีกครั้งนะครับ” คำประกาศสิทธิ์นั้นมาพร้อมกับการโถมกายเข้าหาอย่างไม่ทันตั้งตัว น้ำมันหล่อลื่นช่วยให้เขาทะลวงผ่านกลีบเนื้อนุ่มเข้าไปได้อย่างง่ายดาย บัวรินผงกศีรษะขึ้นมองภาพการเชื่อมต่อที่ดูจาบจ้วงนั้นด้วยความใจหายวาบ เธอรู้สึกเหม ือนร่างกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ภายใต้แรงอัดอั้นที่โถมเข้าใส่

มินรญาไม่แน่ใจว่าจะบอกนาธานดีไหม “เอ้า! เกิดอะไรขึ้น เงินตั้งมากมายขนาดนั้น เธอเอาไปทำอะไรหมด” นาธานสนิทกับมินรญาจนถึงขั้นรู้จำนวนเงินในบัญชี แต่เขายังไม่รู้เรื่องที่มินรญาเพิ่งโอนเงินหนึ่งล้านบาทไปให้มารดาของเธอใช้หนี้ที่เกิดจากการพนัน

แต่เธอ #มารับทิชชู่จากไรท์ค่ะ

เนตรทรายกลั้นขำ อธิบายแก้ความเข้าใจผิดของสิงหนาท "ไม่ใช่อย่างที่คุณอาคิดหรอกค่ะ งูที่หนูอยากได้มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่มันเป็นเพชรต่างหาก เพชรแบรนด์บุลการีไงคะ(bvlgari) เหมือนที่ลิซ่าแบล็คพิ้งค์ใส่อะค่ะหนูอยากได้"

เสียงทุ้มเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทขณะที่อีกฝ่ายเดินเอาเอกสารในมือมาวางไว้ที่โต๊ะตรงหน้าเขา “คนที่นายให้ไปสืบชื่ออลินตา พิชยพัฒน์ เป็นเจ้าของบริษัทพิชยแทนพี่ชายที่ไปอยู่อิตาลีครับนาย” “แล้วยังไงอีก” เสี่ยสิงห์ถามลูกน้องเมื่อได้ยินที่มันบอกแค่นั้น

“ ดีครับ ผมโอนเงินเข้าบัญชีให้ลุงไกรแล้ว ขาดเหลืออะไรก็บอกได้เลยนะครับ ” “ ขอบคุณครับ” ไกรวิชญ์พยักหน้ารับ ใบหน้าที่มีริ้วรอยตามวัยมีรอยยิ้มประดับอยู่

มาไม่หยุดหย่อน “อา... พี่บุญทิ้ง... อื้อ... ข้าเสียว... อื้อ...” บุญทิ้งยิ้มทั้งที่ริมฝีปากยังอ้าอมปลายยอดสู้ลิ้นนั้นไว้ ดูดดุนรุนแรงสลับกับบางเบาให้แม่แพงต้องบิดกายดิ้นรน ด้วยความซ่านเสียวกระหน่ำใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า และฝ่ามือก็ยังทำหน้าที่เคล้นคลึงเต้าอวบอิ่ม บีบบี้ปลายย อด ขยี้หัวสีแดงจัดเล่นอย่างมันนิ้วมือ และเมื่อบุญทิ้งกอบโกยเต้าอวบจนปลายยอดแนบชิด ลิ้นสากยาวก็แลบออกมาเลียไล้ปลายยอดทั้งสองหัวสลับไปมาแทบจะพร้อมๆ กัน