납치 Novels & Stories

นาธานจ้องตาหญิงสาวตรงหน้า “ใช่ฉันรักเขา แล้วไง มันสำคัญแค่ไหนกัน เพราะเขาไม่ได้รักฉัน เขาผิดหวังจากคนรักเก่า วันนี้เขาก็มีใหม่แล้ว ฉันมันแค่ของเล่น นายได้ยินไหม ฉันมันแค่ของเล่น” มินรญาตะคอกเสียงใส่เพื่อนพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาแบบไม่ต้องกักกลั้นมันไว้อีกต่อไป แล้ว

เต็มใจแพ้ NAN END

​อื้อ ​พิมพ์ตอบเป็นแค่นี้หรือไง ไอ้ณะ ​จะให้พิมพ์อะไรยาวๆ ล่ะ คนกำลังทำงานโว้ย ​เออ ก็นึกว่ากำลังคิดถึงเค้างะ ​จะให้คิดถึงอะไรล่ะ ต้องทำมาหากินปะ ​ก็คิดถึงน่ะสิ ว่าเมื่อคืนไปทำอะไรกันไว้บ้าง ณะไม่คิดจะถามหรือไง

ชายหนุ่มส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง “ไว้เราค่อยคุยกันพรุ่งนี้นะครับ อาขอตัว” พวงชมพูจ้องมองเขาอย่างผิดหวังเช่นกัน ความเสียใจ ความน้อยใจถาโถมเข้าใส่ไม่ยั้ง ร่างสูงใหญ่ของเมธาพัฒน์เดินหายขึ้นชั้นบนไปแล้ว เด็กสาวก็ยังคงร่ำไห้ออกมาราวกับเขื่อนทำนบแตก ความคลั่งแค้นเริ่มเก าะกินหัวใจ และหล่อนก็ต้องเอาคืนแพรวาให้ได้

แพรววรีเสริมอีกครั้ง “ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ครั้งก่อนสินค้ามีปัญหา แต่มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอน” เพราะคนที่ก่อเรื่องเข้าไปเที่ยวในกรงขังแล้วถึงจะออกมาได้สภาพก็ไม่เหลือชิ้นดี เมสันคงไม่ปล่อยให้คนอย่างนั้นผงาดขึ้นมาอีกครั้งเป็นแน่

“ทำไม” "นัทจะไม่จดทะเบียนสมรสกับคุณเกื้อ เพราะถ้านัดมีคนใหม่ ผู้ชายคนใหม่ของนัทจะต้องไม่ใช่ชู้" "นภิศา!"

เพจ: แฉคนโกงมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง 📝 “ปีนี้…ดาวเดือนของมหาวิทยาลัยไม่ได้ถูกเลือกจากคะแนนโหวตหรือความสามารถ

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

นิดา ******************

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น "ขอโทษนะคะ หนูไม่ได้ขายค่ะ หนูแค่ท้องแล้วอารมณ์เปลี่ยว แต่แฟนไม่ค่อยทำการบ้านเลยโพสต์เล่นๆ แก้เหงา หนูไม่อยากนอกใจแฟนค่ะ" แม้จะโดนปฏิเสธ แต่เอกรู้ดีว่ามนุษย์ทุกคนย่อมมีจุดอ่อน เขาจึงส่งรูปถ่ายตนเองคู่กับรถหรูที่ มีฟ่อนเงินหนาเตอะวางอยู่อย่างจงใจ "น่าเสียดายจังครับ ผมนึกว่าเราจะได้ทำความรู้จักกันเสียอีก"