ย้อนเวลามาเจอรัก

ย้อนเวลามาเจอรัก

last update最終更新日 : 2025-05-10
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
38チャプター
1.7Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

อิสระ

แอบรัก

เมื่อเชฟหญิงที่หยิ่งยโสจนมีแต่ผู้คนเกลียดกับเกิดอุบัติเหตุย้อนเวลามาเป็นลูกคนจนที่แสนลำบากในยุค80...

もっと見る

第1話

1

The man was already asleep. His narrow eyes were fully closed.

Penny Sullivan endured the unspeakable soreness she felt and got out of bed. Her back, covered by her long hair, was bent into a beautiful arc. As Penny was about to pick up her clothes scattered on the ground, she heard a cold voice from behind her.

"How much do you want?"

His tone was emotionless, unlike the gentle voice he had after getting drunk yesterday.

Penny tightened her hands that were firmly grasping onto her clothes.

It sounded ridiculous to say that the husband to whom she has been married for three years did not know who she was.

Three years ago, she rescued Sir Fergerson just as her father's company, Sullivan Corporation, encountered difficulties in the first round of financing. After finding out the situation that she was in, Sir Fergerson proposed for her to marry his grandson, Caleb Fergerson. After that, he invested 300 million into Sullivan Corporation.

Caleb did not show up once and she only found out that he had gone abroad after she signed the marriage certificate.

Over the course of three years, she, the nominal ‘Mrs. Fergerson’, had become a laughingstock in the eyes of others.

Unexpectedly, the first time the two met was in bed.

"I don't want your money."

She put her clothes on. She was hungover, so her mind was in a blur. Furthermore, she had a headache like it was about to explode.

"If you don’t want money, are you trying to get together with me?"

Caleb smiled mockingly. His gaze was penetrating as he looked her up and down.

She had a white and small face and a figure that was just right. He thought that she had beautiful eyes and good looks but that was all.

‘She’s just another woman who throws herself at me. The only difference this time is that she succeeded.’

The man turned away and said, "I’ll pay you what you’re owed. However, don’t show up in front of me again."

‘Although I was drunk last night, I wouldn’t be so desperate to sleep with a woman. There must be something wrong with the glass of wine she handed me last night.’

Penny already got dressed. Last night, the Fergersons held a welcoming banquet for Caleb’s return. He returned to Imperial City and was about to take over the Fergerson Corporation.

Penny joined the banquet because Sir Fergerson had specifically invited her, even though he was abroad. Initially, she planned to show up and leave immediately afterward. However, before she could leave, her father brought her two glasses of wine.

He said that she should talk to Caleb since the latter had just returned.

They ended up sleeping together.

She was well aware of how much Caleb hated their marriage. How was she supposed to convince him that what happened last night was not what she had intended?

There was a hint of self-mockery in Penny's gaze and she kept silent for two seconds before she said, "Actually, I..."

The phone by the bed vibrated.

Caleb glanced over unhurriedly and saw that his personal lawyer was calling.

He put the call on loudspeaker and a respectful male voice said from the other end of the phone, "Mr. Fergerson, I have arrived at Ms. Sullivan’s apartment. She’s not at home. Should I send the divorce agreement to Sullivan Corporation?"

He stood up and walked toward the French windows. Standing in front of the windows, he looked at the river view with a frown. He did not have much of an impression of his wife whom he had been married to for three years.

He heard from Sir Fergerson that she was kind and not greedy. Furthermore, she was a top student who graduated from Imperial University. However, none of those meant anything to him.

The Sullivans had survived their previous financial crisis three years ago, and the Fergersons did not owe Penny any favors.

The man's voice was ruthless and cold. "Contact her to sign the divorce agreement. If she refuses, you can contact Sullivan Corporation..."

While Caleb was on the phone, Penny took out her phone to check if she missed any messages from work. She was stunned when she heard the words "divorce agreement". Her phone screen prompted a message from her father, Zane Sullivan.

[Penny, you left early last night? Susan asked me to ask you if Caleb drank that glass of wine.]

Penny lowered her head. [Didn't you prepare the wine?]

[Susan gave it to me. If you’re not busy with work today, go to the hospital to visit your sister. She said she misses you.]

Penny was pissed. It turned out that her stepmother, Susan, planned all this

When Zane saw that she did not respond, he dropped her another text. [What's wrong? The alcohol was too strong and you got drunk?]

He thought that she was suffering from a hangover and hurriedly asked her if she needed a hangover cure. His tone was full of concern for her.

Penny was angry at what Susan did, but she could not vent her anger. Her mother passed away when she was a child, and her father ran the family business by himself. He had played the roles of both a father and a mother all these years. This had been hard work for him.

Moreover, he remained single until she attended college.

She suppressed her helplessness. [No need for that. I'll go to visit Willow later. Please tell Susan that I appreciate her thoughtfulness.]

The conversation in front of the French windows continued and the topic eventually went to business.

She looked up and saw the light outside the window fall on the shoulders of the man. He was dressed in a white nightgown while adopting a relaxed posture.

He had his back to the light so she could not see the expression on his handsome face, but the lines of his side face looked extraordinarily cold and stern. It made him seem cold-hearted and unapproachable.

Penny put away her phone, opened the door, and walked out.

‘It’s fine since we’re going to get a divorce anyway. It would be awkward if he found out that he slept with his wife whom he hadn't met for three years.’

She thought it would be better for them to end this marriage peacefully.

Caleb hung up the phone as it was late. Moreover, there was a stranger in the room who he had not yet dealt with. He could not help but frown when he turned around and saw the empty room in front of him.

The bed sheet was a mess and half of it was on the floor. Meanwhile, his crumpled dress shirt was left at the foot of the bed.

The smell of sex and red wine filled the entire room.

He raised his hand to rub his temple. The stark red spot on the bed sheet reminded him that the woman he saw in the morning was not a hallucination.

There was a knock on the door and the voice of his secretary, Sebastian Quinn, came from outside. "Mr. Fergerson."

"Come in."

The door opened to reveal Sebastian holding a brand-new suit. He was puzzled when he saw the scene in the room, but he did not ask any questions. After putting down Caleb’s clothes, he returned to the living room, respectful of Caleb’s privacy.

Meanwhile, Caleb went to the bathroom to take a shower, got dressed, and walked out.

Sebastian followed behind him and the two walked out the door. Caleb paused. Then, he suddenly remembered something and asked, "Who was that person who came out of my room this morning?"
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
38 チャプター
1
กลิ่นหอมเข้มข้นของน้ำมันงาคั่วคลุกเคล้ากับกลิ่นเครื่องเทศนานาชนิด ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวสเตนเลสที่ทันสมัย เสียงกระทะเหล็กใบใหญ่ถูกพลิกกลับไปมาอย่างคล่องแคล่ว ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายผู้ปรุง แสงไฟสีขาวสว่างจ้าส่องลงมาจับทุกอิริยาบถของ หลิน เยว่ซี เชฟสาววัยย่าง 28 ปี ผู้ได้รับการยอมรับว่าเป็นอัจฉริยะแห่งวงการอาหารจีน เธอคือหัวใจสำคัญที่ดึงดูดลูกค้ากระเป๋าหนักให้เข้ามาลิ้มลองรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของโรงแรมหรูระดับประเทศแห่งนี้ปลายนิ้วเรียวยาวที่ได้รับการดูแลอย่างดี สัมผัสและปรุงแต่งวัตถุดิบแต่ละชนิดด้วยความใส่ใจ ราวกับศิลปินกำลังสร้างสรรค์งานศิลปะชั้นเลิศ ไม่นานนัก "เป๋าฮื้อเจี๋ยนคะน้าฮ่องกงน้ำมันหอย" จานซิกเนเจอร์ที่ใครต่อใครต่างก็ใฝ่ฝันถึง ก็ถูกจัดวางลงบนจานกระเบื้องลายครามอย่างพิถีพิถัน พร้อมส่งตรงสู่โต๊ะของท่านประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังถึงแม้ฝีมือการทำอาหารของหลิน เยว่ซี จะเป็นที่กล่าวขานไปทั่วทั้งวงการ จนยากจะหาผู้ใดมาเทียบเคียงได้ ทว่าบุคลิกส่วนตัวของเธอกลับเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งในขั้วโลกเหนือ ความมั่นใจในตนเองที่สูงล้นจนกลายเป็นความหยิ่งทะนง ทำให้เธอไม่เคยใส่ใจความ
続きを読む
2
"ไป๋ หลินฮวา..." หญิงสาวพึมพำชื่อที่ไม่คุ้นเคยนั้นซ้ำอีกครั้งในใจ ดวงตาคู่สวยสำรวจห้องโทรมๆ รอบกายอย่างละเอียด ทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกตาและไม่คุ้นชิน ราวกับเธอหลุดเข้ามาอยู่ในฉากละครโทรทัศน์ย้อนยุค"แม่..." หลินฮวาตัดสินใจเรียกหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจนัก"ว่าอย่างไรหรือเสี่ยวฮวา?" ผู้เป็นแม่รีบจับมือเธอด้วยความเป็นห่วง "เจ้ารู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่?""หนู... หนูจำอะไรไม่ค่อยได้เลยค่ะ" หลินฮวาลองหยั่งเชิงดู "ที่นี่... ที่ไหนคะ?"ผู้เป็นแม่มองหน้าเธอด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ที่นี่คือบ้านของเราอย่างไรเล่าเสี่ยวฮวา หมู่บ้านเล็กๆ ในแถบชานเมือง เจ้าคงจะยังตกใจกับอุบัติเหตุเมื่อวานสินะ"อุบัติเหตุ? ภาพรถยนต์พุ่งชนต้นไม้แวบเข้ามาในความคิดของหลิน เยว่ซี หรือว่า 'ไป๋ หลินฮวา' คนนี้ประสบอุบัติเหตุเช่นกัน? แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ในร่างนี้ได้?"เมื่อวาน... เกิดอะไรขึ้นกับหนูเหรอคะ?" หลินฮวาสอบถามต่อ"เฮ้อ... เมื่อวานเจ้าไปช่วยพ่อที่ตลาด ขากลับรถลากที่เจ้านั่งมาเกิดเสียหลักพลิกคว่ำ โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่สลบไป" ผู้เป็นแม่เล่าด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยรถลาก? ตลาด?
続きを読む
3
สายตาของ ไป๋ หลินฮวา สบเข้ากับดวงตาคมกริบของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก มู่ หานเจิ้น เขายืนมองแผงขาย เจียนปิ่ง ของเธอด้วยท่าทีที่อ่านไม่ออก ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่างหลินฮวารู้สึกใจเต้นแรงอย่างประหลาด ทั้งที่ไม่เคยรู้จักชายผู้นี้มาก่อน รูปลักษณ์ที่โดดเด่นของเขาช่างแตกต่างจากผู้คนทั่วไปในตลาดเล็กๆ แห่งนี้หานเจิ้นค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้แผงของหลินฮวา ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็หลีกทางให้เขาอย่างเกรงใจ บ่งบอกว่าชายผู้นี้คงไม่ใช่คนธรรมดา"นี่คือ... เจียนปิ่ง?" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถาม ดวงตาของเขาทอดมองไปยังแผ่นแป้งบางกรอบสีเหลืองทองที่ทาไข่และโรยด้วยต้นหอม"เจ้าค่ะ ท่านสนใจจะลองชิมหรือไม่?" หลินฮวารีบกล่าวเชิญด้วยรอยยิ้มหานเจิ้นพยักหน้าเล็กน้อย "ขอลองหนึ่งชิ้น"หลินฮวารีบลงมือทำ เจียนปิ่ง สดๆ ร้อนๆ อีกครั้ง ท่าทางคล่องแคล่วของเธอเป็นที่น่าจับตามอง ไม่นานนัก เจียนปิ่ง หอมกรุ่นก็ถูกส่งให้กับหานเจิ้นชายหนุ่มรับไปชิมอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อยหลังจากได้ลิ้มรส"รสชาติ... ไม่เลว" หานเจิ้นเอ่ยขึ้นหลังจากกลืนไปคำหนึ่ง"ขอบคุณค่ะ ท่านชอบหรือไม่เจ้าคะ?" หลินฮวาถามด้วยความหวัง"ก็พอ
続きを読む
4
เช้าวันรุ่งขึ้น ไป๋ หลินฮวา มายืนรออยู่ที่หน้าตลาดตามนัดตั้งแต่เช้าตรู่ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตื่นเต้น กังวล และมีความหวังเล็กๆ เจียนปิ่งสองสามชิ้นถูกห่อไว้อย่างดีในตะกร้าสาน เป็นเสบียงสำหรับวันนี้ไม่นานนัก รถม้าคันงามก็แล่นเข้ามาจอดเทียบข้างหน้าเธอ คนขับรถโค้งศีรษะให้เล็กน้อยก่อนจะลงมาเปิดประตูมู่ หานเจิ้น ก้าวลงมาจากรถม้าด้วยท่าทางสง่างาม เขาหันมามองหลินฮวาด้วยแววตาเรียบเฉย"พร้อมแล้วหรือยัง?" เสียงทุ้มนุ่มของเขาเอ่ยถามหลินฮวารีบพยักหน้า "พร้อมแล้วเจ้าค่ะ"เธอขึ้นไปนั่งบนรถม้าอย่างเก้ๆ กังๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้นั่งรถม้าที่หรูหราเช่นนี้ ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ก็ดูดีมีระดับระหว่างทาง หานเจิ้นไม่ได้พูดคุยอะไรมากนัก เขามองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ราวกับกำลังครุ่นคิดบางสิ่ง หลินฮวาเองก็ไม่กล้าเอ่ยปากทำลายความเงียบ บรรยากาศจึงค่อนข้างเงียบสงบเมื่อรถม้าแล่นเข้ามาในเขตที่ดินแห่งหนึ่ง หลินฮวาก็ต้องตะลึงกับความใหญ่โตของคฤหาสน์ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า กำแพงสูงตระหง่านล้อมรอบบริเวณราวกับวังขนาดย่อม สวนที่ตกแต่งอย่างสวยงามและพิถีพิถัน ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านให้ร่ม
続きを読む
5
การเข้ามาของ ไป๋ หลินฮวา สร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับคฤหาสน์ของ มู่ หานเจิ้น อย่างเห็นได้ชัด อาหารที่เธอปรุงเต็มไปด้วยรสชาติที่แปลกใหม่และน่าสนใจ ทำให้แขกที่มาเยือนต่างก็ติดใจและเอ่ยปากชมไม่ขาดสายเว่ย ซูหลิน สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ด้วยความไม่พอใจที่ทวีคูณขึ้น เธอรู้สึกว่าความสนใจของหานเจิ้นที่มีต่อหลินฮวานั้นมากเกินกว่าคนครัวคนหนึ่งวันหนึ่ง ขณะที่หลินฮวากำลังเตรียมวัตถุดิบอยู่ในครัว ซูหลินก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง"เจ้าเป็นแค่คนครัว ไม่ทราบว่ามีอะไรดีนักหนา คุณชายถึงได้ให้ความสำคัญเจ้ามากเช่นนี้" ซูหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาหลินฮวาเงยหน้ามองเธออย่างสงสัย "ข้าเจ้าเพียงทำหน้าที่ของตนเองเท่านั้น""หน้าที่ของเจ้าคือการทำอาหาร ไม่ใช่การเข้ามาวุ่นวายในเรื่องที่ไม่ใช่ของเจ้า" ซูหลินกล่าวเสียงแข็ง"ข้าเจ้าไม่เข้าใจว่าท่านหมายถึงอะไร" หลินฮวาตอบด้วยความสงสัย"อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่" ซูหลินแค่นเสียง "เจ้ามันก็แค่หญิงชาวบ้านต่ำต้อยที่คิดจะปีนป่าย!"หลินฮวารู้สึกไม่พอใจกับคำพูดดูถูกเหยียดหยามนั้น แต่เธอก็พยายามควบคุมอารมณ์"ข้าเจ้าไม่เคยคิดเช่นนั้น ท่านเข้าใจผิดแล้
続きを読む
6
คำขู่ของ เว่ย ซูหลิน ยังคงดังก้องอยู่ในหูของ ไป๋ หลินฮวา แม้ภายนอกเธอจะพยายามทำตัวตามปกติ แต่ภายในใจกลับรู้สึกถึงความไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้ดีว่าซูหลินไม่พอใจเธอมาก และคงไม่ยอมปล่อยให้เธออยู่อย่างสงบสุขแน่ๆหลินฮวาจึงใช้ความระมัดระวังในการใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้มากขึ้น เธอตั้งใจทำงานครัวให้ดีที่สุด และพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับซูหลินโดยตรงแต่ดูเหมือนว่าซูหลินจะไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่ายๆ วันหนึ่ง ขณะที่หลินฮวากำลังเดินอยู่ในสวนเพื่อเก็บสมุนไพรสดสำหรับปรุงอาหาร ซูหลินก็เดินเข้ามาขวางหน้าเธอ"บังเอิญจังเลยนะ ไป๋ หลินฮวา" ซูหลินเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งหลินฮวาหยุดเดินและมองหน้าซูหลินอย่างระมัดระวัง "ท่านมีอะไรหรือเจ้าคะ?""ข้าแค่อยากจะบอกเจ้าว่า ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้า" ซูหลินกล่าวเสียงเย็น "เจ้ามันก็แค่คนต่ำต้อย อย่าได้คิดที่จะเทียบกับข้า""ข้าเจ้าไม่เคยคิดที่จะเทียบกับท่าน" หลินฮวาตอบอย่างตรงไปตรงมา"โกหก! ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังพยายามทำตัวสนิทสนมกับคุณชาย" ซูหลินกล่าวหาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความริษยา"ท่านเข้าใจผิดแล้ว ท่านหานเจิ้นเพียงแค่ให้ข้าเจ้ามาทำงานที่นี่""ห
続きを読む
7
หลังจากได้รับการเตือนจาก มู่ หานเจิ้น ไป๋ หลินฮวา ก็ใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์ด้วยความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น เธอตั้งใจทำงานในครัวอย่างเต็มที่ พยายามปรุงอาหารแต่ละมื้อให้ดีที่สุด เพื่อตอบแทนความเมตตาของหานเจิ้น และเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอไม่ได้ต้องการเข้ามาวุ่นวายในเรื่องส่วนตัวของเขาแต่ถึงกระนั้น เว่ย ซูหลิน ก็ยังคงจับจ้องมองหลินฮวาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร หาโอกาสกลั่นแกล้งเธออยู่เสมอ แม้ว่าหานเจิ้นจะเคยเตือนเธอแล้วก็ตามวันหนึ่ง ขณะที่หลินฮวากำลังเตรียมน้ำซุปสมุนไพรอยู่ในครัว ซูหลินก็เดินเข้ามาพร้อมกับคนรับใช้หญิงคนสนิท"ไป๋ หลินฮวา" ซูหลินเรียกด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบหลินฮวาเงยหน้าขึ้นมอง "ท่านมีอะไรหรือเจ้าคะ?""ข้าได้ยินมาว่าเจ้าปรุงอาหารเก่งนัก วันนี้ข้าอยากจะลองฝีมือเจ้าหน่อย" ซูหลินกล่าวด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยเลศนัย"ยินดีเจ้าค่ะ ท่านต้องการให้ข้าเจ้าปรุงอะไร?" หลินฮวาถามอย่างสุภาพ"ข้าอยากกิน ซุปหูฉลามน้ำแดง ที่เจ้าเคยทำให้แขกในงานเลี้ยงนั่นแหละ แต่ข้ามีข้อแม้..." ซูหลินเว้นจังหวะเล็กน้อย มองหลินฮวาด้วยสายตาที่ท้าทาย "ข้าต้องการให้เจ้าปรุงด้วยวัตถุดิบที่ข้าเป็นคนจัดหามาเอง"หลินฮวารู
続きを読む
8
บรรยากาศในห้องโถงตึงเครียด ไป๋ หลินฮวา มอง มู่ หานเจิ้น ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล เธอหวังว่าเขาจะเชื่อในความบริสุทธิ์ของเธอ"ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะทำเช่นนั้น" ในที่สุดหานเจิ้นก็เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดเว่ย ซูหลิน ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความไม่พอใจ "คุณชายคะ! ท่านกำลังปกป้องนางหรือคะ? ข้าถูกวางยาเกือบตายนะคะ!""ข้าเชื่อมั่นในสิ่งที่ข้าเห็น" หานเจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "หลินฮวาเป็นคนที่มีฝีมือและมีความซื่อสัตย์ ข้าไม่คิดว่านางจะทำเรื่องเช่นนี้"คำพูดของหานเจิ้นทำให้หลินฮวารู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน"ขอบคุณท่านมากค่ะ คุณชาย" หลินฮวาเอ่ยเสียงสั่นซูหลินมองทั้งสองคนด้วยความโกรธเกรี้ยว "คุณชาย! ท่านกำลังถูกนางหลอก! นางมันมารยา!""พอได้แล้ว ซูหลิน" หานเจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน "ข้าตัดสินใจแล้ว เจ้าควรจะพักผ่อนได้แล้ว"ซูหลินกัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้น เธอจ้องมองหลินฮวาด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกจากห้องโถงไปพร้อมกับคนรับใช้หลังจากที่ซูหลินออกไปแล้ว หานเจิ้นก็หันมามองหลินฮวาด้วยแววตาที่อ่อนโยนลง"เจ้าไม่เป็นอะไรน
続きを読む
9
หลังจากที่ได้รับการยืนยันว่าน้ำมันงามีสิ่งแปลกปลอมเจือปน มู่ หานเจิ้น ก็เรียก เว่ย ซูหลิน มาพบที่ห้องทำงานของเขาด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม"ซูหลิน" หานเจิ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้ามีอะไรจะอธิบายเกี่ยวกับเรื่องน้ำมันงาในครัวหรือไม่?"ซูหลินหน้าซีดลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงแสดงท่าทีปฏิเสธ "ข้าไม่ทราบเรื่องนั้นค่ะคุณชาย อาจจะเป็นความผิดพลาดของคนครัวเองก็ได้""อย่าโกหกข้า" หานเจิ้นกล่าวเสียงต่ำ "ข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจหลินฮวา และพยายามหาทางกลั่นแกล้งนาง"ซูหลินน้ำตาคลอเบ้า "คุณชายคะ ท่านเชื่อหญิงคนนั้นมากกว่าข้าหรือคะ? ข้าเป็นคู่หมั้นของท่านนะคะ!""การเป็นคู่หมั้นไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ" หานเจิ้นกล่าวอย่างเฉียบขาด "ข้าเตือนเจ้าแล้วครั้งหนึ่ง ถ้าเจ้ายังไม่หยุด ข้าจะถือว่าเจ้าไม่เคารพการตัดสินใจของข้า"ซูหลินรู้ว่าครั้งนี้หานเจิ้นโกรธจริงๆ เธอจึงไม่กล้าโต้เถียงอีกต่อไป ได้แต่ก้มหน้าร้องไห้เงียบๆ"ต่อไปนี้ จงอยู่ให้ห่างจากหลินฮวา และอย่าได้หาเรื่องนางอีก ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าทำอะไรไม่ดี ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่" หานเจิ้นสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดหลังจากที่ซูหลินออกไปแล้ว หานเจิ้นก็ถอนหายใ
続きを読む
10
ความผิดปกติของรสชาติอาหารที่ ไป๋ หลินฮวา ปรุง เริ่มสร้างความกังวลให้กับ มู่ หานเจิ้น เขาเป็นคนช่างสังเกต และรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเหล่านั้น แม้แขกส่วนใหญ่จะยังคงชื่นชม แต่ความไม่คงที่ของรสชาติก็ทำให้เขาฉุกคิดหานเจิ้นเริ่มจับตาดูการทำงานของหลินฮวาในครัวอย่างเงียบๆ เขาไม่ได้แสดงท่าทีสงสัย แต่คอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆทางด้านหลินฮวาเองก็รู้สึกสับสนและท้อแท้ เธอพยายามทบทวนขั้นตอนการปรุงอาหารของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่พบความผิดพลาดใดๆอยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่หลินฮวากำลังเตรียมเครื่องปรุง ซูหลินก็เข้ามาในครัวพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร"น้องหลินฮวา ข้าอยากจะช่วยเจ้าเตรียมของน่ะ" ซูหลินเสนอตัวหลินฮวาไม่ได้คิดอะไรมาก จึงตอบรับด้วยความขอบคุณ "ขอบคุณท่านมากค่ะ"ซูหลินช่วยหยิบจับวัตถุดิบต่างๆ อย่างกระตือรือร้น แต่ในระหว่างนั้นเอง เธอก็แอบหยิบผงสีขาวบางอย่างจากแขนเสื้อ โรยลงในขวดเครื่องปรุงชนิดหนึ่งอย่างรวดเร็วและแนบเนียนหลินฮวาไม่ได้สังเกตเห็นการกระทำนั้นเมื่อถึงเวลาปรุงอาหาร หลินฮวาก็ใช้เครื่องปรุงขวดนั้นตามปกติ รสชาติอาหารในวันนี้จึงออกมาผิดเพี้ยนไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัดเย็น
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status