ย้อนเวลามาเจอรัก

ย้อนเวลามาเจอรัก

last update최신 업데이트 : 2025-05-10
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
38챕터
1.7K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อเชฟหญิงที่หยิ่งยโสจนมีแต่ผู้คนเกลียดกับเกิดอุบัติเหตุย้อนเวลามาเป็นลูกคนจนที่แสนลำบากในยุค80...

더 보기

1화

1

กลิ่นหอมเข้มข้นของน้ำมันงาคั่วคลุกเคล้ากับกลิ่นเครื่องเทศนานาชนิด ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวสเตนเลสที่ทันสมัย เสียงกระทะเหล็กใบใหญ่ถูกพลิกกลับไปมาอย่างคล่องแคล่ว ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายผู้ปรุง แสงไฟสีขาวสว่างจ้าส่องลงมาจับทุกอิริยาบถของ หลิน เยว่ซี เชฟสาววัยย่าง 28 ปี ผู้ได้รับการยอมรับว่าเป็นอัจฉริยะแห่งวงการอาหารจีน เธอคือหัวใจสำคัญที่ดึงดูดลูกค้ากระเป๋าหนักให้เข้ามาลิ้มลองรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของโรงแรมหรูระดับประเทศแห่งนี้

ปลายนิ้วเรียวยาวที่ได้รับการดูแลอย่างดี สัมผัสและปรุงแต่งวัตถุดิบแต่ละชนิดด้วยความใส่ใจ ราวกับศิลปินกำลังสร้างสรรค์งานศิลปะชั้นเลิศ ไม่นานนัก "เป๋าฮื้อเจี๋ยนคะน้าฮ่องกงน้ำมันหอย" จานซิกเนเจอร์ที่ใครต่อใครต่างก็ใฝ่ฝันถึง ก็ถูกจัดวางลงบนจานกระเบื้องลายครามอย่างพิถีพิถัน พร้อมส่งตรงสู่โต๊ะของท่านประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง

ถึงแม้ฝีมือการทำอาหารของหลิน เยว่ซี จะเป็นที่กล่าวขานไปทั่วทั้งวงการ จนยากจะหาผู้ใดมาเทียบเคียงได้ ทว่าบุคลิกส่วนตัวของเธอกลับเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งในขั้วโลกเหนือ ความมั่นใจในตนเองที่สูงล้นจนกลายเป็นความหยิ่งทะนง ทำให้เธอไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของผู้ร่วมงาน

"เชฟหลินคะ ออร์เดอร์พิเศษจากห้องหมายเลข 10 ต้องการซุปหูฉลามน้ำแดงเพิ่มค่ะ" ผู้ช่วยเชฟสาวหน้าตาตื่นรีบเข้ามาแจ้ง

"ก็ไปจัดการสิ นั่นมันหน้าที่ของเธอไม่ใช่หรือไง? ตอนนี้ฉันกำลังควบคุมไฟสำหรับเมนูสำคัญ อย่าให้ใครมารบกวน" หลิน เยว่ซีตอบกลับเสียงเรียบ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองคู่สนทนา มือยังคงสาละวนกับการผัดอาหารในกระทะ

ด้านหลังเคาน์เตอร์เตรียมวัตถุดิบ เว่ย ซูหลิน เชฟรุ่นพี่วัย 32 ปี ยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน ความขุ่นเคืองน้อยใจก่อตัวขึ้นในอก เธอทำงานในครัวแห่งนี้มานานกว่าห้าปี ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ เรียนรู้ทุกขั้นตอนอย่างอดทน แต่กลับไม่เคยได้รับคำชมเชยหรือโอกาสในการแสดงฝีมือเทียบเท่าเชฟรุ่นน้องที่เพิ่งก้าวเข้ามาในวงการได้ไม่นาน

"เฮ้อ..." ซูหลินถอนหายใจเบาๆ พลางก้มหน้าหั่นผักด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

ในคืนที่ท้องฟ้ามืดสนิท หลังเสร็จสิ้นภาระกิจอันหนักอึ้ง หลิน เยว่ซีกำลังขับรถสปอร์ตหรูสีแดงเพลิงกลับคอนโดมิเนียมสุดหรูใจกลางเมือง แสงไฟจากอาคารสูงระยิบระยับสองข้างทางสะท้อนกับตัวรถเป็นประกาย ความอ่อนล้าจากการทำงานตลอดทั้งวันเริ่มกัดกินเรี่ยวแรง

ทันใดนั้น พวงมาลัยในมือก็สั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หลิน เยว่ซีรู้สึกถึงความผิดปกติและรีบเหยียบเบรกสุดแรง ทว่ารถกลับไม่ตอบสนอง ราวกับว่าเท้าของเธอกำลังเหยียบอากาศ

"บ้าจริง! เบรกแตกเหรอเนี่ย!?" ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดพรายตามไรผม ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน สติสัมปชัญญะค่อยๆ เลือนรางลง พร้อมกับเสียงดังสนั่นเมื่อรถยนต์คันหรูพุ่งชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ริมถนนอย่างรุนแรง

...

ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นริ้วไปทั่วร่าง ไป๋ หลินฮวา ค่อยๆ ปรือเปลือกตาขึ้นอย่างยากเย็น แสงสลัวลอดผ่านรอยแตกของผนังดินเข้ามาในห้องเล็กๆ ที่ดูเก่าโทรม กลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และกลิ่นอับชื้นลอยมาแตะจมูก

"อืม..." เสียงครางเบาๆ หลุดออกจากริมฝีปากแห้งผาก เธอพยายามขยับตัว แต่ความเจ็บปวดที่แผ่นหลังทำให้ต้องนิ่วหน้า

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าช่างแตกต่างจากห้องนอนหรูหราของเธอราวกับอยู่กันคนละโลก ผนังดินที่ฉาบด้วยปูนขาวบางๆ หลังคามุงจากที่เห็นร่องรอยของความเก่า เตียงไม้ผุๆ ที่มีฟูกฟางบางๆ ปูอยู่ และผ้าห่มเนื้อหยาบที่คลุมกายเธอไว้... ที่นี่มันที่ไหนกัน?

ในขณะที่ความสับสนยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด หญิงวัยกลางคนใบหน้าซูบผอม ดวงตาแดงก่ำ รีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าตกใจและเป็นห่วง

"อ้ายย่ะ! เสี่ยวฮวา... ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นเสียที แม่ใจหายใจคว่ำหมด" เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย

"เสี่ยวฮวา?" หลินฮวาขมวดคิ้วมุ่น มองหญิงตรงหน้าด้วยความงุนงง "คุณ... เรียกฉันว่าอะไรนะคะ? ฉันชื่อ... หลิน เยว่ซี"

หญิงวัยกลางคนชะงักไปเล็กน้อย มองใบหน้าซีดเซียวของเธอด้วยความสงสัย ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

"หลิน เยว่ซี? เจ้าพูดอะไรน่ะเสี่ยวฮวา เจ้าความจำเสื่อมไปแล้วหรือ? เจ้าชื่อไป๋ หลินฮวา ไม่ใช่หรือ?"

ไป๋ หลินฮวา... ไม่ใช่ หลิน เยว่ซี... นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่? และทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเรียกเธอด้วยชื่อที่ไม่คุ้นเคย? ความสับสนและความหวาดหวั่นเริ่มก่อตัวขึ้นในจิตใจ

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
38 챕터
1
กลิ่นหอมเข้มข้นของน้ำมันงาคั่วคลุกเคล้ากับกลิ่นเครื่องเทศนานาชนิด ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวสเตนเลสที่ทันสมัย เสียงกระทะเหล็กใบใหญ่ถูกพลิกกลับไปมาอย่างคล่องแคล่ว ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายผู้ปรุง แสงไฟสีขาวสว่างจ้าส่องลงมาจับทุกอิริยาบถของ หลิน เยว่ซี เชฟสาววัยย่าง 28 ปี ผู้ได้รับการยอมรับว่าเป็นอัจฉริยะแห่งวงการอาหารจีน เธอคือหัวใจสำคัญที่ดึงดูดลูกค้ากระเป๋าหนักให้เข้ามาลิ้มลองรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของโรงแรมหรูระดับประเทศแห่งนี้ปลายนิ้วเรียวยาวที่ได้รับการดูแลอย่างดี สัมผัสและปรุงแต่งวัตถุดิบแต่ละชนิดด้วยความใส่ใจ ราวกับศิลปินกำลังสร้างสรรค์งานศิลปะชั้นเลิศ ไม่นานนัก "เป๋าฮื้อเจี๋ยนคะน้าฮ่องกงน้ำมันหอย" จานซิกเนเจอร์ที่ใครต่อใครต่างก็ใฝ่ฝันถึง ก็ถูกจัดวางลงบนจานกระเบื้องลายครามอย่างพิถีพิถัน พร้อมส่งตรงสู่โต๊ะของท่านประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังถึงแม้ฝีมือการทำอาหารของหลิน เยว่ซี จะเป็นที่กล่าวขานไปทั่วทั้งวงการ จนยากจะหาผู้ใดมาเทียบเคียงได้ ทว่าบุคลิกส่วนตัวของเธอกลับเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งในขั้วโลกเหนือ ความมั่นใจในตนเองที่สูงล้นจนกลายเป็นความหยิ่งทะนง ทำให้เธอไม่เคยใส่ใจความ
더 보기
2
"ไป๋ หลินฮวา..." หญิงสาวพึมพำชื่อที่ไม่คุ้นเคยนั้นซ้ำอีกครั้งในใจ ดวงตาคู่สวยสำรวจห้องโทรมๆ รอบกายอย่างละเอียด ทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกตาและไม่คุ้นชิน ราวกับเธอหลุดเข้ามาอยู่ในฉากละครโทรทัศน์ย้อนยุค"แม่..." หลินฮวาตัดสินใจเรียกหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจนัก"ว่าอย่างไรหรือเสี่ยวฮวา?" ผู้เป็นแม่รีบจับมือเธอด้วยความเป็นห่วง "เจ้ารู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่?""หนู... หนูจำอะไรไม่ค่อยได้เลยค่ะ" หลินฮวาลองหยั่งเชิงดู "ที่นี่... ที่ไหนคะ?"ผู้เป็นแม่มองหน้าเธอด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ที่นี่คือบ้านของเราอย่างไรเล่าเสี่ยวฮวา หมู่บ้านเล็กๆ ในแถบชานเมือง เจ้าคงจะยังตกใจกับอุบัติเหตุเมื่อวานสินะ"อุบัติเหตุ? ภาพรถยนต์พุ่งชนต้นไม้แวบเข้ามาในความคิดของหลิน เยว่ซี หรือว่า 'ไป๋ หลินฮวา' คนนี้ประสบอุบัติเหตุเช่นกัน? แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ในร่างนี้ได้?"เมื่อวาน... เกิดอะไรขึ้นกับหนูเหรอคะ?" หลินฮวาสอบถามต่อ"เฮ้อ... เมื่อวานเจ้าไปช่วยพ่อที่ตลาด ขากลับรถลากที่เจ้านั่งมาเกิดเสียหลักพลิกคว่ำ โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่สลบไป" ผู้เป็นแม่เล่าด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยรถลาก? ตลาด?
더 보기
3
สายตาของ ไป๋ หลินฮวา สบเข้ากับดวงตาคมกริบของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก มู่ หานเจิ้น เขายืนมองแผงขาย เจียนปิ่ง ของเธอด้วยท่าทีที่อ่านไม่ออก ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่างหลินฮวารู้สึกใจเต้นแรงอย่างประหลาด ทั้งที่ไม่เคยรู้จักชายผู้นี้มาก่อน รูปลักษณ์ที่โดดเด่นของเขาช่างแตกต่างจากผู้คนทั่วไปในตลาดเล็กๆ แห่งนี้หานเจิ้นค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้แผงของหลินฮวา ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็หลีกทางให้เขาอย่างเกรงใจ บ่งบอกว่าชายผู้นี้คงไม่ใช่คนธรรมดา"นี่คือ... เจียนปิ่ง?" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถาม ดวงตาของเขาทอดมองไปยังแผ่นแป้งบางกรอบสีเหลืองทองที่ทาไข่และโรยด้วยต้นหอม"เจ้าค่ะ ท่านสนใจจะลองชิมหรือไม่?" หลินฮวารีบกล่าวเชิญด้วยรอยยิ้มหานเจิ้นพยักหน้าเล็กน้อย "ขอลองหนึ่งชิ้น"หลินฮวารีบลงมือทำ เจียนปิ่ง สดๆ ร้อนๆ อีกครั้ง ท่าทางคล่องแคล่วของเธอเป็นที่น่าจับตามอง ไม่นานนัก เจียนปิ่ง หอมกรุ่นก็ถูกส่งให้กับหานเจิ้นชายหนุ่มรับไปชิมอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อยหลังจากได้ลิ้มรส"รสชาติ... ไม่เลว" หานเจิ้นเอ่ยขึ้นหลังจากกลืนไปคำหนึ่ง"ขอบคุณค่ะ ท่านชอบหรือไม่เจ้าคะ?" หลินฮวาถามด้วยความหวัง"ก็พอ
더 보기
4
เช้าวันรุ่งขึ้น ไป๋ หลินฮวา มายืนรออยู่ที่หน้าตลาดตามนัดตั้งแต่เช้าตรู่ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตื่นเต้น กังวล และมีความหวังเล็กๆ เจียนปิ่งสองสามชิ้นถูกห่อไว้อย่างดีในตะกร้าสาน เป็นเสบียงสำหรับวันนี้ไม่นานนัก รถม้าคันงามก็แล่นเข้ามาจอดเทียบข้างหน้าเธอ คนขับรถโค้งศีรษะให้เล็กน้อยก่อนจะลงมาเปิดประตูมู่ หานเจิ้น ก้าวลงมาจากรถม้าด้วยท่าทางสง่างาม เขาหันมามองหลินฮวาด้วยแววตาเรียบเฉย"พร้อมแล้วหรือยัง?" เสียงทุ้มนุ่มของเขาเอ่ยถามหลินฮวารีบพยักหน้า "พร้อมแล้วเจ้าค่ะ"เธอขึ้นไปนั่งบนรถม้าอย่างเก้ๆ กังๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้นั่งรถม้าที่หรูหราเช่นนี้ ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ก็ดูดีมีระดับระหว่างทาง หานเจิ้นไม่ได้พูดคุยอะไรมากนัก เขามองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ราวกับกำลังครุ่นคิดบางสิ่ง หลินฮวาเองก็ไม่กล้าเอ่ยปากทำลายความเงียบ บรรยากาศจึงค่อนข้างเงียบสงบเมื่อรถม้าแล่นเข้ามาในเขตที่ดินแห่งหนึ่ง หลินฮวาก็ต้องตะลึงกับความใหญ่โตของคฤหาสน์ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า กำแพงสูงตระหง่านล้อมรอบบริเวณราวกับวังขนาดย่อม สวนที่ตกแต่งอย่างสวยงามและพิถีพิถัน ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านให้ร่ม
더 보기
5
การเข้ามาของ ไป๋ หลินฮวา สร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับคฤหาสน์ของ มู่ หานเจิ้น อย่างเห็นได้ชัด อาหารที่เธอปรุงเต็มไปด้วยรสชาติที่แปลกใหม่และน่าสนใจ ทำให้แขกที่มาเยือนต่างก็ติดใจและเอ่ยปากชมไม่ขาดสายเว่ย ซูหลิน สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ด้วยความไม่พอใจที่ทวีคูณขึ้น เธอรู้สึกว่าความสนใจของหานเจิ้นที่มีต่อหลินฮวานั้นมากเกินกว่าคนครัวคนหนึ่งวันหนึ่ง ขณะที่หลินฮวากำลังเตรียมวัตถุดิบอยู่ในครัว ซูหลินก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง"เจ้าเป็นแค่คนครัว ไม่ทราบว่ามีอะไรดีนักหนา คุณชายถึงได้ให้ความสำคัญเจ้ามากเช่นนี้" ซูหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาหลินฮวาเงยหน้ามองเธออย่างสงสัย "ข้าเจ้าเพียงทำหน้าที่ของตนเองเท่านั้น""หน้าที่ของเจ้าคือการทำอาหาร ไม่ใช่การเข้ามาวุ่นวายในเรื่องที่ไม่ใช่ของเจ้า" ซูหลินกล่าวเสียงแข็ง"ข้าเจ้าไม่เข้าใจว่าท่านหมายถึงอะไร" หลินฮวาตอบด้วยความสงสัย"อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่" ซูหลินแค่นเสียง "เจ้ามันก็แค่หญิงชาวบ้านต่ำต้อยที่คิดจะปีนป่าย!"หลินฮวารู้สึกไม่พอใจกับคำพูดดูถูกเหยียดหยามนั้น แต่เธอก็พยายามควบคุมอารมณ์"ข้าเจ้าไม่เคยคิดเช่นนั้น ท่านเข้าใจผิดแล้
더 보기
6
คำขู่ของ เว่ย ซูหลิน ยังคงดังก้องอยู่ในหูของ ไป๋ หลินฮวา แม้ภายนอกเธอจะพยายามทำตัวตามปกติ แต่ภายในใจกลับรู้สึกถึงความไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้ดีว่าซูหลินไม่พอใจเธอมาก และคงไม่ยอมปล่อยให้เธออยู่อย่างสงบสุขแน่ๆหลินฮวาจึงใช้ความระมัดระวังในการใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้มากขึ้น เธอตั้งใจทำงานครัวให้ดีที่สุด และพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับซูหลินโดยตรงแต่ดูเหมือนว่าซูหลินจะไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่ายๆ วันหนึ่ง ขณะที่หลินฮวากำลังเดินอยู่ในสวนเพื่อเก็บสมุนไพรสดสำหรับปรุงอาหาร ซูหลินก็เดินเข้ามาขวางหน้าเธอ"บังเอิญจังเลยนะ ไป๋ หลินฮวา" ซูหลินเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งหลินฮวาหยุดเดินและมองหน้าซูหลินอย่างระมัดระวัง "ท่านมีอะไรหรือเจ้าคะ?""ข้าแค่อยากจะบอกเจ้าว่า ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้า" ซูหลินกล่าวเสียงเย็น "เจ้ามันก็แค่คนต่ำต้อย อย่าได้คิดที่จะเทียบกับข้า""ข้าเจ้าไม่เคยคิดที่จะเทียบกับท่าน" หลินฮวาตอบอย่างตรงไปตรงมา"โกหก! ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังพยายามทำตัวสนิทสนมกับคุณชาย" ซูหลินกล่าวหาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความริษยา"ท่านเข้าใจผิดแล้ว ท่านหานเจิ้นเพียงแค่ให้ข้าเจ้ามาทำงานที่นี่""ห
더 보기
7
หลังจากได้รับการเตือนจาก มู่ หานเจิ้น ไป๋ หลินฮวา ก็ใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์ด้วยความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น เธอตั้งใจทำงานในครัวอย่างเต็มที่ พยายามปรุงอาหารแต่ละมื้อให้ดีที่สุด เพื่อตอบแทนความเมตตาของหานเจิ้น และเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอไม่ได้ต้องการเข้ามาวุ่นวายในเรื่องส่วนตัวของเขาแต่ถึงกระนั้น เว่ย ซูหลิน ก็ยังคงจับจ้องมองหลินฮวาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร หาโอกาสกลั่นแกล้งเธออยู่เสมอ แม้ว่าหานเจิ้นจะเคยเตือนเธอแล้วก็ตามวันหนึ่ง ขณะที่หลินฮวากำลังเตรียมน้ำซุปสมุนไพรอยู่ในครัว ซูหลินก็เดินเข้ามาพร้อมกับคนรับใช้หญิงคนสนิท"ไป๋ หลินฮวา" ซูหลินเรียกด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบหลินฮวาเงยหน้าขึ้นมอง "ท่านมีอะไรหรือเจ้าคะ?""ข้าได้ยินมาว่าเจ้าปรุงอาหารเก่งนัก วันนี้ข้าอยากจะลองฝีมือเจ้าหน่อย" ซูหลินกล่าวด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยเลศนัย"ยินดีเจ้าค่ะ ท่านต้องการให้ข้าเจ้าปรุงอะไร?" หลินฮวาถามอย่างสุภาพ"ข้าอยากกิน ซุปหูฉลามน้ำแดง ที่เจ้าเคยทำให้แขกในงานเลี้ยงนั่นแหละ แต่ข้ามีข้อแม้..." ซูหลินเว้นจังหวะเล็กน้อย มองหลินฮวาด้วยสายตาที่ท้าทาย "ข้าต้องการให้เจ้าปรุงด้วยวัตถุดิบที่ข้าเป็นคนจัดหามาเอง"หลินฮวารู
더 보기
8
บรรยากาศในห้องโถงตึงเครียด ไป๋ หลินฮวา มอง มู่ หานเจิ้น ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล เธอหวังว่าเขาจะเชื่อในความบริสุทธิ์ของเธอ"ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะทำเช่นนั้น" ในที่สุดหานเจิ้นก็เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดเว่ย ซูหลิน ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความไม่พอใจ "คุณชายคะ! ท่านกำลังปกป้องนางหรือคะ? ข้าถูกวางยาเกือบตายนะคะ!""ข้าเชื่อมั่นในสิ่งที่ข้าเห็น" หานเจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "หลินฮวาเป็นคนที่มีฝีมือและมีความซื่อสัตย์ ข้าไม่คิดว่านางจะทำเรื่องเช่นนี้"คำพูดของหานเจิ้นทำให้หลินฮวารู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน"ขอบคุณท่านมากค่ะ คุณชาย" หลินฮวาเอ่ยเสียงสั่นซูหลินมองทั้งสองคนด้วยความโกรธเกรี้ยว "คุณชาย! ท่านกำลังถูกนางหลอก! นางมันมารยา!""พอได้แล้ว ซูหลิน" หานเจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน "ข้าตัดสินใจแล้ว เจ้าควรจะพักผ่อนได้แล้ว"ซูหลินกัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้น เธอจ้องมองหลินฮวาด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกจากห้องโถงไปพร้อมกับคนรับใช้หลังจากที่ซูหลินออกไปแล้ว หานเจิ้นก็หันมามองหลินฮวาด้วยแววตาที่อ่อนโยนลง"เจ้าไม่เป็นอะไรน
더 보기
9
หลังจากที่ได้รับการยืนยันว่าน้ำมันงามีสิ่งแปลกปลอมเจือปน มู่ หานเจิ้น ก็เรียก เว่ย ซูหลิน มาพบที่ห้องทำงานของเขาด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม"ซูหลิน" หานเจิ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้ามีอะไรจะอธิบายเกี่ยวกับเรื่องน้ำมันงาในครัวหรือไม่?"ซูหลินหน้าซีดลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงแสดงท่าทีปฏิเสธ "ข้าไม่ทราบเรื่องนั้นค่ะคุณชาย อาจจะเป็นความผิดพลาดของคนครัวเองก็ได้""อย่าโกหกข้า" หานเจิ้นกล่าวเสียงต่ำ "ข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจหลินฮวา และพยายามหาทางกลั่นแกล้งนาง"ซูหลินน้ำตาคลอเบ้า "คุณชายคะ ท่านเชื่อหญิงคนนั้นมากกว่าข้าหรือคะ? ข้าเป็นคู่หมั้นของท่านนะคะ!""การเป็นคู่หมั้นไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ" หานเจิ้นกล่าวอย่างเฉียบขาด "ข้าเตือนเจ้าแล้วครั้งหนึ่ง ถ้าเจ้ายังไม่หยุด ข้าจะถือว่าเจ้าไม่เคารพการตัดสินใจของข้า"ซูหลินรู้ว่าครั้งนี้หานเจิ้นโกรธจริงๆ เธอจึงไม่กล้าโต้เถียงอีกต่อไป ได้แต่ก้มหน้าร้องไห้เงียบๆ"ต่อไปนี้ จงอยู่ให้ห่างจากหลินฮวา และอย่าได้หาเรื่องนางอีก ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าทำอะไรไม่ดี ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่" หานเจิ้นสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดหลังจากที่ซูหลินออกไปแล้ว หานเจิ้นก็ถอนหายใ
더 보기
10
ความผิดปกติของรสชาติอาหารที่ ไป๋ หลินฮวา ปรุง เริ่มสร้างความกังวลให้กับ มู่ หานเจิ้น เขาเป็นคนช่างสังเกต และรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเหล่านั้น แม้แขกส่วนใหญ่จะยังคงชื่นชม แต่ความไม่คงที่ของรสชาติก็ทำให้เขาฉุกคิดหานเจิ้นเริ่มจับตาดูการทำงานของหลินฮวาในครัวอย่างเงียบๆ เขาไม่ได้แสดงท่าทีสงสัย แต่คอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆทางด้านหลินฮวาเองก็รู้สึกสับสนและท้อแท้ เธอพยายามทบทวนขั้นตอนการปรุงอาหารของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่พบความผิดพลาดใดๆอยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่หลินฮวากำลังเตรียมเครื่องปรุง ซูหลินก็เข้ามาในครัวพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร"น้องหลินฮวา ข้าอยากจะช่วยเจ้าเตรียมของน่ะ" ซูหลินเสนอตัวหลินฮวาไม่ได้คิดอะไรมาก จึงตอบรับด้วยความขอบคุณ "ขอบคุณท่านมากค่ะ"ซูหลินช่วยหยิบจับวัตถุดิบต่างๆ อย่างกระตือรือร้น แต่ในระหว่างนั้นเอง เธอก็แอบหยิบผงสีขาวบางอย่างจากแขนเสื้อ โรยลงในขวดเครื่องปรุงชนิดหนึ่งอย่างรวดเร็วและแนบเนียนหลินฮวาไม่ได้สังเกตเห็นการกระทำนั้นเมื่อถึงเวลาปรุงอาหาร หลินฮวาก็ใช้เครื่องปรุงขวดนั้นตามปกติ รสชาติอาหารในวันนี้จึงออกมาผิดเพี้ยนไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัดเย็น
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status