ใต้ดิน

ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!

ทันใดนั้นเอง นาฬิกาอาคมบนข้อมือของดาอิก็ส่งเสียงเตือนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหน้าปัดที่แสดงผลเป็นตัวเลข "3 เมตร" และทิศทางที่ชี้ลงไปด้านล่าง

"มันอยู่ใต้ดินเหรอ?" ดาอิพึมพำด้วยความประหลาดใจ

"เป็นไปได้! สัญญาณมันชี้ลงไปข้างล่าง!" ไดชิหันไฟฉายส่องไปที่พื้นดินบริเวณนั้น และพบว่ามีรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยรากไม้ รอยร้าวเหล่านั้นดูเหมือนจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน และมีช่องว่างเล็กๆ พอให้คนลงไปได้ ช่องว่างนั้นมืดมิดจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง แต่จากช่องว่างนั้น กลับมีไอเย็นยะเยือกและกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงกว่าเดิมโชยขึ้นมา

"เราต้องลงไปข้างล่างเหรอ?" ดาอิถามอย่างไม่แน่ใจ แสงจากไฟฉายส่องไม่ถึงก้นเหว ราวกับว่าเบื้องล่างคือความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด

"ดูเหมือนจะเป็นทางเดียว...ถึงตอนนี้ เราคงไม่มีทางเลือกแล้ว" ไดชิถอนหายใจเฮือก เขามองลงไปในช่องว่างนั้นด้วยแววตาที่มุ่งมั่น "ระวังตัวไว้ให้ดีนะดาอิ...มันอาจจะไม่ใช่แค่เงาปีศาจธรรมดา" เขากล่าวพลางค่อยๆ หย่อนตัวลงไปในช่องว่างนั้นอย่างระมัดระวัง ดาอิรีบตามลงไปติดๆ แสงไฟฉายส่องนำทางพวกเขาลงสู่ความมืดมิดที่รออยู่เบื้องล่าง

พื้นดินด้านล่างเป็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดยาวออกไป ราวกับอุโมงค์ที่สร้างขึ้นเองตามธรรมชาติจากรากไม้ที่พันกันยุ่งเหยิง ผนังอุโมงค์ชื้นแฉะและลื่นเต็มไปด้วยเมือกเหนียวๆ ที่มองไม่เห็นแหล่งที่มา แสงสว่างจากไฟฉายส่องกระทบกับหยดน้ำที่เกาะอยู่บนรากไม้สะท้อนเป็นประกายระยิบระยับ

"ที่นี่มัน...เหมือนหลุมหลบภัยใต้ดินเลยนะ" ดาอิกระซิบเสียงแผ่ว พยายามไม่ให้เสียงของเธอสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์

"หรืออาจจะเป็นรังของพวกมัน" ไดชิกล่าวเสียงจริงจัง เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าอุโมงค์เริ่มกว้างขึ้น และมีแสงสว่างจางๆ เล็ดลอดมาจากปลายทาง ราวกับเป็นแสงจากกองไฟ

"นั่นอะไรน่ะ?" ดาอิเบิกตากว้างเมื่อเห็นแสงสว่างนั้น เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่รุนแรงกว่าเงาปีศาจที่เคยเจอมา และนาฬิกาอาคมบนข้อมือของเธอก็เริ่มสั่นรัวขึ้นเรื่อยๆ ตัวเลขบนหน้าปัดเปลี่ยนเป็น "10 เมตร... 5 เมตร... 2 เมตร..."

"มันอยู่ข้างหน้าเรานี่แหละดาอิ!" ไดชิกล่าวพร้อมกับเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้แสงสว่างนั้น เมื่อพวกเขาเดินไปถึงปลายอุโมงค์ ภาพเบื้องหน้าก็ปรากฏขึ้น ทำให้ทั้งคู่ต้องตกตะลึง

เบื้องหน้าของพวกเขาคือถ้ำขนาดใหญ่ใต้ดิน ที่ดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างธรรมชาติของเกาะ ใจกลางถ้ำมี แท่นบูชา ขนาดใหญ่ที่แกะสลักจากหินสีดำสนิท บนแท่นบูชามีควันสีดำทะมึนลอยคละคลุ้งขึ้นไปกระทบเพดานถ้ำ และที่น่าขนลุกยิ่งกว่านั้นคือ รอบๆ แท่นบูชามีเงาร่างจำนวนมากยืนอยู่ พวกมันไม่ได้มีลักษณะเหมือนเงาปีศาจที่เคยเจอมา แต่เป็น ร่างเงาที่สมบูรณ์แบบ มากกว่า ทั้งรูปร่าง ดวงตาที่เรืองแสงสีแดงก่ำ และแขนขาที่ดูแข็งแรง พวกมันกำลังเคลื่อนไหวช้าๆ ราวกับประกอบพิธีกรรมบางอย่างอยู่

"นั่นมัน...เงาปีศาจ!" ดาอิพึมพำเสียงสั่น นาฬิกาอาคมของเธอส่งเสียงเตือนอย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขระยะทางหายไป เหลือเพียงสัญลักษณ์ปีศาจที่กระพริบไม่หยุด

"ไม่ใช่แค่นั้นดาอิ...ดูนั่นสิ!" ไดชิชี้ไปยังจุดศูนย์กลางของแท่นบูชา เบื้องบนแท่นบูชา ที่ซึ่งควันสีดำทะมึนกำลังพวยพุ่งขึ้นไป มี รอยแยกขนาดใหญ่ในอากาศ กำลังปรากฏขึ้น รอยแยกนั้นเปล่งแสงสีม่วงดำ บิดเบี้ยวราวกับภาพลวงตา และมีเสียงกระซิบที่ไม่ใช่ภาษามนุษย์เล็ดลอดออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างต่อเนื่อง

"รอยแยกมิติ!" ดาอิร้องขึ้นด้วยความตกใจ "พวกมันกำลังจะเปิดประตู!"

"เราต้องหยุดมันให้ได้!" ไดชิกล่าวเสียงแข็ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาเงื้อมีดอาคมในมือแน่น "ไม่ว่าพวกมันจะเป็นอะไร...เราต้องไม่ให้มันเปิดประตูนั้น!"

ทั้งสองมองหน้ากัน ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความกลัว แต่ก็มีความแน่วแน่ไม่แพ้กัน พวกเขากำหมัดแน่น เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่เคยเจอมาก่อน และชะตากรรมที่รออยู่เบื้องหน้า

"ดาอิ...พร้อมนะ?" ไดชิถาม

"พร้อมเสมอ...ไดชิ" ดาอิตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่ดวงตากลับฉายแววไม่ยอมแพ้

และแล้ว สองฝาแฝดก็พุ่งตัวออกไปจากเงามืด เข้าสู่ใจกลางของถ้ำที่เต็มไปด้วยเงาปีศาจที่สมบูรณ์แบบ แสงจากมีดอาคมของไดชิสาดส่องไปทั่วถ้ำ ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ของเงาปีศาจที่เริ่มหันมาเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก เสียงเตือนของนาฬิกาอาคมของดาอิยังคงดังก้องในความมืดมิด เป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นของสงครามครั้งใหม่บนเกาะร้างแห่งนี้...