Bad Love|รักร้ายนายสารเลว

Bad Love|รักร้ายนายสารเลว

last updateHuling Na-update : 2025-01-08
By:  เดลิลKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Rating. 1 Rebyu
45Mga Kabanata
5.9Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

“คืนเดียวจบไม่คบไม่ผูกพัน” นี่คือสิ่งที่สาวๆ ทุกคน ต้องจำไว้ให้ดี เรย์ เดมอนต์ อดิศวรทัติ อายุ 24 ปี เจ้าของผับ เจ้าชู้ ฟันหญิงเป็นว่าเล่น “คืนเดียวจบไม่คบไม่ผูกพัน” ฟ้า ฟ้าใส พัชรกานต์กุล อายุ 20 ปี เติบโตมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า “รู้ทั้งรู้ว่าเขามันอันตราย แต่ก็ยังไปเผลอใจรักเขา” ~แรกๆ มันก็แค่เกมนึงที่ยังไม่อยากให้จบเร็ว~ หลังๆ ไอ้เหี้ยแม่ง..กูเกมเฉย~~

view more

Kabanata 1

CHAPTER 1 ชีวิตไอ้ฟ้ามันถึกและทนอยู่แล้ว

I lay on the cold floor, a steady, dull ache pulsing at the back of my skull. Warm blood slid down my neck and pooled beneath me, a dark puddle spreading across the tile.

My father's voice boomed above everything. "Couldn't you be careful for once? Do you have to push her until she dies before you're satisfied?"

The shout rattled inside my head. My ears rang, and the blood kept coming.

On the sofa, my sister, Stella Somerset, had folded in on herself. She drew her knees to her chest. Her shoulders shook. Both hands clamped over her ears as she shrieked, sharp enough to sting, "She did it on purpose! She wants me dead! Make her go away! Go away!"

My mother knelt in front of her and rubbed her back in slow circles. Her voice turned soft and sing-song. "It's okay, baby. It's okay. Mommy's here. The bad sister went away."

I tried to push myself up. The room tilted hard to the left, then lurched back. Dizziness punched through me, and I collapsed again with my cheek against the floor.

The edges of my vision darkened. Black crept in like smoke and swallowed the corners first.

"Dad, Mom." My voice came out thin, almost nothing.

No one turned.

My sight blurred. The ceiling faded into a pale smear. Somewhere beyond it, old memories surfaced, as if they had waited for the moment I finally stopped fighting them.

I saw myself running home with a certificate clutched in both hands. I had earned first place in my grade. My heart had felt too big for my chest.

"Mom, I got…" I shoved the door open, breathless. The words spilled out.

Before I could finish, she snatched the certificate from my hands and shoved it into a drawer as if it were contraband.

"Rainie," she whispered, panic in her voice. "Don't let your sister see it."

She lowered her voice even further. "You know how this goes. If you do well, it will set her off."

I stood in the doorway with my arms still half-extended, as if my body had not received the message. My smile froze.

"But Mom, it's the first time I ever got first place," I said. My voice shook. "The teacher said I could apply for early admission…"

"You're the most sensible one," she said as she smoothed my hair. Her eyes held apology, the kind that always asked me to swallow my feelings so she would not have to. "Your sister's illness needs all of us. You're healthy. You're strong. Let her have more, okay?"

I nodded and went back to my room. I forced down the lump in my throat and swallowed every bit of unfairness whole.

Back on the floor, the puddle of blood had widened. It crept under my shoulder, sticky and warm. My breathing turned fast and shallow, and I could not draw enough air into my lungs.

White flashes sparked across my vision.

"Mom," I tried again. This time the word scraped out of me. "It hurts."

My mother finally glanced over her shoulder. She frowned as if I had interrupted something important.

"Rainie, stop it," she said. "Can't you see your sister is unwell? Wait."

My sister's screaming spiked even higher. "Make her leave! Make her go away!"

She grabbed a glass from the coffee table and hurled it at the wall. It exploded, and shards scattered across the room.

My father rushed to her and wrapped his arms around her as if she were made of glass and I were the one throwing stones.

"It's okay, Stella. Daddy's here," he murmured, gentle enough to make me feel sick. "It's okay. Daddy already chased the bad sister away. No one is going to hurt you."

My hand dragged weakly across the floor.

My fingertips left a thin smear of blood behind them, proof that I had been here at all.
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
อ่านเพลิน สนุกๆๆๆ
2025-12-01 21:07:36
0
0
45 Kabanata
CHAPTER 1 ชีวิตไอ้ฟ้ามันถึกและทนอยู่แล้ว
สังคมในเมืองหลวงเต็มไปด้วยผู้คนที่ต่างรีบเร่งไปทำหน้าที่ของตนเอง เช่นเดียวกับฉันในตอนนี้ ที่กำลังจะไปสายเพราะปัญหารถติด!“จะทันไหมเนี่ย” ฉันบ่นกับตัวเอง ขณะยืนเบียดอยู่บนรถเมล์ที่แออัดไปด้วยผู้คน“ชิดในหน่อยเพ่! ชิดในหน่อย!!” เสียงกระเป๋ารถเมล์ดังลั่น เหมือนว่ายังไม่ชิดพอใช่ไหม?“ชิดในอีกนิดเพ่!” อยากจะลงตอนนี้แต่คงไม่ทันแล้ว นึกอยากจะบ้าตาย ไหนๆ ก็สายแล้ว ทนยืนเบียดๆ แบบนี้ไปก่อนก็แล้วกันครืด ครืด...เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น“ว่าไงกองทัพ” ฉันกรอกเสียงตอบกลับทันทีที่กดรับสาย“ฟ้า สายแล้วนะ อยู่ไหน?” เสียงปลายสายถามกลับมา“อยู่บนรถเมล์ รถติด คนแน่น ร้อนก็ร้อน”“จะให้รอไหม?” กองทัพถามด้วยความห่วงใย“ไม่ต้องๆ นายเข้าไปรอก่อนได้เลย” ฉันตอบอย่างเกรงใจ ถ้ารอฉัน เขาคงต้องเข้าเรียนสายไปด้วยแน่“ได้ๆ งั้นแค่นี้นะ รีบๆ มาล่ะ”“ค่า~~” ฉันวางสายจากกองทัพ เสียงกระเป๋ารถเมล์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ชิดในหน่อยเพ่~ ชิดใน!” โว้ย! ไอ้นี่ไม่เห็นหรือไงว่ามันแน่นขนาดไหน… ฮึ่ย!ฉันตัดสินใจลงที่ป้ายถัดไปทันที เพราะทนไม่ไหวแล้ว ทั้งรำคาญและหงุดหงิดเต็มที ถึงแม้จะเหลืออีกตั้งสองป้ายกว่าจะถึงมหาวิทยาลัย แต่ก็เอาเถอะ ลง
Magbasa pa
CHAPTER 2 คืนเดียวจบไม่คบไม่ผูกพัน [1]
1 เดือนต่อมาช่วงนี้ชีวิตของฉันแฮปปี้มาก พี่เจนที่ทำงานที่ร้านกาแฟก็ดูแลฉันดีมาก ไหนจะพี่ทิพย์อีก ที่คอยถามไถ่และดูแลฉันอย่างดีเสมอ“พี่เจนขา~” ฉันเรียกพี่เจนด้วยเสียงหวาน“ขา~ หนูฟ้าคนสวย” พี่เจนตอบกลับด้วยน้ำเสียงน่ารักไม่แพ้กัน“อุ๊ย! เขินจัง”“วันนี้ฟ้ามีงานที่มหาวิทยาลัย คงเข้ามาค่ำๆ นะคะ” ฉันบอกพี่เจนตามจริง ที่ร้านนี้จะคิดค่าแรงตามชั่วโมงที่ทำงาน วันไหนว่างก็มา เวลาไหนก็ได้ตามสะดวก“ได้จ้ะ ตั้งใจทำงานนะน้องฟ้า”“ขอบคุณค่ะ ฟ้าไปก่อนนะ จุ๊บๆ”ตอนนี้การเดินทางสะดวกมากขึ้น พี่วินหน้าคอนโดนี่แหละที่คอยรับส่งฉันเวลาไปไหนมาไหน...ส่วนไอ้คุณกองทัพล่ะ? ตั้งแต่ฉันได้ที่อยู่ใหม่ เขาก็ไม่ค่อยได้มารับมาส่งฉันบ่อยนัก บางวันก็แอบไปส่งสาวๆ ตามประสาคนหล่อ มีเพื่อนหล่อแถมรวยก็ต้องทำใจค่ะRay Part“ไอ้เรย์! มึงชวนพวกกูมาฉลองที่ร้านเพราะได้กำไรดี แต่ตัวมึงดันสนใจแต่น้องโคนมเนี่ยนะ!” ไอ้เตอร์… ก่อนที่มึงจะพูดอะไร ดูตัวเองหน่อยเถอะ นั่นก็พันธุ์โคนมดีๆ เหมือนกันนั่นแหละ“มึงดูตัวเองก่อนดีไหม ก่อนจะไปว่ามัน” เยี่ยมมากบิล วันนี้พูดได้ถูกใจสุดๆ ไอ้เพื่อนรัก“เพื่อนบิลพูดถูก”“ทีอย่างนี้ละเพื่อนบิลๆ สัส!
Magbasa pa
CHAPTER 3 คืนเดียวจบไม่คบไม่ผูกพัน [2]
คอนโดFah Part เฮ้อ…เหนื่อยจัง ทั้งงานโปรเจคที่มหาวิทยาลัย ไหนจะงานที่ร้านกาแฟอีก ส่วนใหญ่ลูกค้าก็เป็นคนที่พักที่คอนโดนี้ แถมยังมีคนนอกเข้ามานั่งจิบกาแฟที่ร้านด้วย แต่ละวันแทบไม่ได้พักเลยครืด ครืด ครืด“ฮัลโหล~” ฉันกรอกเสียงลงไปอย่างที่ชอบทำหลังจากเห็นชื่อที่หน้าจอ(เลิกงานแล้วเหรอ ไปกินข้าวกัน) กองทัพ โทรเข้ามาทุกวันเช่นเคย“ไม่อ่ะ ขี้เกียจ เหนื่อยด้วย” ฉันที่กำลังนอนกลิ้งไปมาบนโซฟาตอบอย่างเกียจคร้าน(ใจร้าย)“วันหลังเถอะ จะได้ไปหาซื้อพวกอุปกรณ์ทำงานด้วย” เวลามีงานโปรเจค กองทัพนี่แหละที่พาไปหาซื้อของ(ก็ได้ งั้นพรุ่งนี้นะ จะได้รีบทำไว้แต่เนิ่นๆ) กองทัพตอบรับ“อื้ม งั้นแค่นี้นะ”(ฝันดีนะฟ้า)“เช่นกัน กองทัพ”หลังวางสายจากกองทัพ ฉันก็ไปอาบน้ำแล้วกลับมานั่งทำงานต่อ เช้าก็เรียนและทำงาน ตกดึกก็ทำการบ้านและอ่านหนังสือ ถึงจะเหนื่อยแค่ไหนก็ต้องสู้ต่อไป ถ้าเกรดตกอาจโดนไล่ออกจากทุนฟรีก็ได้ ดังนั้นฉันต้องขยันมากกว่าคนอื่นๆ หลายเท่าเช้าวันต่อมาวันนี้ฉันลางานที่ร้านกาแฟ 1 วัน เพราะต้องไปหาซื้อของกับกองทัพ และยังมีเรียนอีกด้วย วันหนึ่งมีหลายเรื่องให้ทำจนแทบไม่มีเวลาว่าง“ตกลงจะไปที่ไหน?” ฉันถา
Magbasa pa
CHAPTER 4 ผู้ชายคนนั้น [1]
วันนี้เป็นวันหยุดของฉัน แต่ฉันก็ยังไม่หยุดที่จะทำงาน ก็อาทิตย์นึงจะมีวันหยุดตั้งสองวัน ขอทำงานให้เต็มที่หน่อย อยู่เฉยๆ เดี๋ยวไม่มีเงินใช้ ฮ่าๆ“สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ” ฉันกล่าวทักทายลูกค้าด้วยรอยยิ้มสุภาพ“เอาเอสเพรสโซ่ร้อนที่หนึ่งครับ” เขาพูดเสียงเรียบพลางก้มมองโทรศัพท์“ได้ค่ะ เชิญคุณผู้ชายไปนั่งรอที่โต๊ะเลยค่ะ” ฉันตอบอย่างสุภาพ แล้วเขาก็เดินไปนั่งรอที่โต๊ะตามที่ฉันบอกผู้ชายคนนี้หน้าตาดี ดูท่าทางเหมือนจะเป็นคนใจดี แต่ทำไมดูหยิ่งๆ ยังไงไม่รู้“แหนะ...นินทาลูกค้าอยู่ล่ะสิ” พี่เจนที่กำลังชงกาแฟหันมาพูดล้อฉัน“เปล่านะคะ ก็แค่คิดอะไรไปเรื่อย”“พี่ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย เรานี่ร้อนตัวเชียว ฮ่าๆ” พี่เจนหัวเราะเบาๆ3 นาทีผ่านไป“เสร็จแล้ว ยกไปเสิร์ฟได้จ้ะ” พี่เจนพูดขึ้นพร้อมกับวางถ้วยกาแฟใส่ถาดให้ฉัน“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” ฉันยกถาดกาแฟเดินไปที่โต๊ะของลูกค้า พยายามรักษามารยาทตามที่พี่เจนสอนมา“ขอโทษนะคะ ขออนุญาตเสิร์ฟกาแฟค่ะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ“.....”เขาไม่ได้พูดอะไร นอกจากก้มหน้ากดโทรศัพท์ต่อเหมือนเดิมพอเสิร์ฟเสร็จฉันก็รีบเดินกลับมาที่เดิมทันที...“เขาพึ่งมาเหรอคะพี่เจน? ฟ้าไม่คุ้นหน้าลูกค้
Magbasa pa
CHAPTER 5 ผู้ชายคนนั้น [2]
หลังเลิกงานเมื่อเลิกงานแล้ว ฉันก็แวะไปซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของมาทำกับข้าวกินเอง มันถูกและประหยัดกว่าซื้ออาหารสำเร็จรูป ซื้อทีนึงก็ทำกินได้หลายวัน“จะทำอะไรกินดีน้า” ฉันพูดกับตัวเองขณะเข็นรถเข็นไปตามทางเดิน“เอาแค่นี้แล้วกัน” ฉันเลือกของเสร็จแล้วก็มาจ่ายเงิน จากนั้นรีบเดินกลับคอนโดทันที โชคดีที่ซูเปอร์กับคอนโดฉันอยู่ไม่ไกลกัน แค่ข้ามถนนมาก็ถึงแล้ววันต่อมาสายแล้ว! วันนี้ต้องโดนอาจารย์ด่าแน่ๆ เริ่มต้นวันแรกของสัปดาห์ก็สายแล้ว ฮือ...ทำไงดี ไหนจะของที่ต้องหอบไปเรียนอีก เยอะกว่าปกติมาก นั่งวินไปคงลำบาก งั้นแท็กซี่แล้วกัน หวังว่าใกล้แค่นี้เขาจะยอมไปส่งนะ“ไปมหาลัยค่ะ...ด่วนๆ เลยพี่” ฉันบอกคนขับแท็กซี่อย่างเร่งรีบทันทีที่ขึ้นรถได้คนขับพยักหน้าแล้วออกรถทันที ฉันนั่งลุ้นในใจ หวังว่าจะไปทันก่อนที่อาจารย์จะเช็คชื่อเข้าเรียน สัปดาห์นี้เพิ่งเริ่มต้นเอง ฉันไม่อยากเริ่มด้วยการถูกดุหรือเสียคะแนนไปพอรู้ว่ายังไงก็ไม่ทันเข้าเรียนแล้ว ฉันเลยตัดสินใจเดินไปที่โรงอาหารของคณะ หวังว่าจะหาอะไรลงท้องก่อน มาสายแถมข้าวก็ยังไม่ได้กิน ชีวิตหนอชีวิต...“พี่ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับน้องฟ้า” เสียงทักดังขึ้น ทำให้ฉ
Magbasa pa
CHAPTER 6 รับงานออกแบบ [1]
หลังจากเลิกคลาส ฉันก็รีบไปคุยรายละเอียดกับอาจารย์ทันที อาจารย์บอกให้ฉันทำโปรเจคนี้เพราะเห็นว่าถ้าลูกค้าถูกใจ เขาจะจ่ายไม่อั้น แต่ก็มีความเสี่ยงที่เขาอาจไม่ถูกใจก็ได้ แถมงานนี้ต้องออกแบบร้านเหล้า ซึ่งฉันเองก็ไม่ค่อยมีประสบการณ์เท่าไหร่ ทั้งชีวิตเคยเข้าผับแค่ครั้งเดียว แต่ก็รับปากไปแล้วว่าจะทำ... ถอนตัวทันไหมเนี่ย?“นี่คือรายละเอียดทั้งหมด รวมทั้งข้อมูลติดต่อของลูกค้า” อาจารย์ยื่นเอกสารสามสี่แผ่นให้ฉัน“ขอบคุณมากค่ะอาจารย์”“ฉันเชื่อว่าเธอทำได้ สู้ๆ นะ เก่งๆ อย่างเธอไม่ต้องกลัวอะไร ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนหรืออยากให้ฉันช่วยดูก็บอกได้เสมอ”“ขอบคุณมากค่ะอาจารย์ หนูขอตัวก่อนนะคะ” ฉันกล่าวลาและเดินออกจากห้องพักอาจารย์ แล้วตรงไปหากองทัพที่นั่งรออยู่หน้าตึก“เป็นไงบ้าง ได้งานไหม?” พอฉันมาถึง กองทัพก็ถามทันที“อืม ได้แล้วล่ะ ขอบคุณนายนะที่ช่วยแนะนำ”“ไม่เป็นไร แค่นี้เอง ปะ กลับกัน เดี๋ยวไปส่ง” กองทัพพูดพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะช่วยฉันถือของแล้วพาเดินไปที่รถคอนโดพอมาถึงห้อง ฉันก็นั่งลงและเริ่มค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการออกแบบภายในที่ได้รับมอบหมาย เขากำหนดเวลาให้หนึ่งสัปดาห์ คิดว่าน่าจะทัน มีเวลาตั้ง
Magbasa pa
CHAPTER 7 รับงานออกแบบ [2]
อาจารย์หันมายิ้มให้ก่อนจะพูดว่า “สวัสดีจ้ะ นี่คือคุณลูกค้าที่เธอจะต้องนำเสนอแบบงานให้เขาดู”“นี่คุณบิลนะ ลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัย” อาจารย์แนะนำเขาให้ฉันรู้จัก“สวัสดีค่ะ” ฉันรีบยกมือไหว้ให้เร็วที่สุด ลูกเจ้าของมหาวิทยาลัยเชียว ต้องทำตัวดีๆ“สวัสดีครับน้องฟ้า” เขาทักทายกลับอย่างเป็นกันเอง“เชิญนั่งก่อนครับ” เขาบอกพร้อมนั่งลงที่เดิม แต่เสียงเขาไม่เหมือนกับที่คุยกับฉันวันนั้นเลยนะ ทำไมรู้สึกแปลกๆ?“มีอะไรติดหน้าผมหรือเปล่าครับ” เขาถามด้วยรอยยิ้มบางๆ เมื่อเห็นว่าฉันจ้องหน้าเขานานเกินไป“ไม่มีค่ะๆ ขอโทษด้วยนะคะ” ฉันรีบขอโทษ เกรงว่าเขาอาจจะไม่พอใจ แล้วเกิดยกเลิกทุนเรียนฟรีของฉันขึ้นมาจะทำยังไง“ผมไม่ได้เป็นคนที่จะซื้อแบบนี้หรอกครับ แต่เป็นเพื่อนผม วันนี้มันติดงานด่วน ก็เลยให้ผมมาแทน” เขาอธิบายอย่างสุภาพ“อ๋อค่ะ นี่ค่ะ แบบที่ฉันออกแบบไว้…” ฉันยื่นแบบให้เขาดู พร้อมกับใจที่เต้นตึกตัก ไม่รู้ว่าเขาจะว่ายังไง คนที่สั่งแบบไม่มา คนที่มาดูกลับไม่ใช่คนสั่ง“อาจารย์มีเด็กฝีมือดีแบบนี้ ทำไมไม่เคยบอกผมเลยครับ” เขาพูดพลางดูแบบในมืออย่างตั้ง
Magbasa pa
CHAPTER 8 อุบัติเหตุ
“สามหมื่นเลยเหรอคะ?”“นี่ถือว่าน้อยไปแล้วนะ เพราะยังไงเธอก็ไม่ยอมรับมากกว่านี้ เอาเป็นว่าถ้ามีงานออกแบบอีก ผมจะติดต่อผ่านอาจารย์นะครับ ผมขอตัวก่อน” เขาพูดจบก็เดินออกไปทันที ทำให้ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้อีกอาจารย์หันมาพูดกับฉันอย่างเหนื่อยๆ “รับๆ ไว้เถอะฟ้า ถ้าเธอเข้าใจมากกว่านี้จะรู้ว่ามันมีค่ามากนะ”“ขอบคุณนะคะอาจารย์” ฉันพูดด้วยความซาบซึ้งยกมือขึ้นไหว้อาจารย์อาจารย์ยิ้มบางๆ “เอาไว้มีงานออกแบบอีกจะบอกนะ แล้วคราวหน้าอาจารย์จะช่วยตีราคาให้ก่อนนำไปให้ลูกค้า ต่ำสูงยังไงจะได้พิจารณาถูก”ฉันคุยกับอาจารย์สักพักก็เดินออกมา เมื่อได้เช็คแล้ว ฉันตัดสินใจไปขึ้นเงินและเก็บเข้าบัญชีทันที สามหมื่นบาทถือว่าเยอะมากสำหรับฉัน ถือว่าเป็นงานใหญ่ชิ้นแรกที่สำคัญที่สุดในชีวิต ส่วนเงินนี้จะเก็บไว้ในบัญชี คงไม่ได้ใช้อะไรมากมายขนาดนั้น ที่ทำงานอยู่ตอนนี้ก็พอใช้ได้อยู่แล้ว เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันยิ้มออกมาไม่หุบเลยทีเดียวRay Partวันนี้ผมมีนัดดูงานเขียนแบบของเด็กชื่อฟ้า รุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย เธอรับทำงานออกแบบให้ผม แต่ดันมีนัดกับสาวๆ ซะก่อน เลยต้องให้ไอ้บิลไปคุยแทน พร้อมกับเช็คอีกหนึ่งแสนบาท สำหรับผม แค่นี้จิ๊บๆ เพร
Magbasa pa
CHAPTER 9 ผู้ชายเฮงซวย
เสียงเบรกดังสนั่น ฉันตกใจจนตัวแข็งทื่อ! รถคันนั้นพยายามหักหลบอย่างรวดเร็ว โชคดีที่รถแท็กซี่ของฉันไม่เป็นอะไร แต่รถคันนั้นกลับเสียหลักพุ่งชนต้นไม้อย่างแรง เสียงกระแทกดังลั่นไปทั่วทั้งบริเวณฉันยืนนิ่งด้วยความตกใจ หัวใจเต้นรัวในอก ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป... ฉันเผลอทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้นอย่างนี้ ฉันต้องรับผิดชอบยังไงดี?คนขับรถคันนั้นค่อยๆ ออกมาจากรถ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก แต่สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาเขา หัวใจยังเต้นระรัวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“ขะ...ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ!” ฉันพูดเสียงสั่น พยายามหายใจเข้าออกช้าๆ ยกมือไหว้เขาอย่างประหม่า สายตาของเขาจ้องมาที่ฉันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขายืนหายใจแรงๆ มองมาที่ฉัน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ“เธอไม่ดูเลยหรือไงว่ารถกำลังมา! รู้ไหมว่ามันอันตรายขนาดไหน จะลงรถก็หัดแหกตาดูหน่อยว่ามีรถมั้ย ไม่ใช่นึกอยากจะเปิดตอนไหนก็เปิด!” ฉันทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนตัวสั่นอยู่ท่ามกลางสายฝน รู้สึกหน้าชาและใจเสียเต็มที่ ไม่รู้จะตอบอะไรดี นอกจากพูดคำขอโทษซ้ำๆ เท่านั้น“ฉะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษนะคะ ฉ
Magbasa pa
CHAPTER 10 หนึ่งแก้วแลกกับค่าเสียหาย
ฉันถอนหายใจเบาๆ รู้สึกว่าถูกกดดันให้ยอมรับข้อเสนอ แต่ถ้ามันจะทำให้เรื่องนี้จบลงโดยไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายจำนวนมาก ฉันก็อาจต้องยอมไปตามน้ำ“โอเคค่ะ แค่แก้วเดียวนะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงยอมจำนน หวังว่าเรื่องนี้จะจบลงด้วยดีนะฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยว่าจะดื่มกับพวกเขา แต่เขากลับชงเหล้าและยื่นมาให้ฉันอย่างไม่รอคำตอบ ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่แน่ใจว่าจะไว้ใจเขาได้ไหม แต่ถ้าเขายอมยกค่าเสียหายให้ การดื่มสักแก้วก็คงไม่เสียหายมาก...หรือเปล่า?“รับสิ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ฉันจึงต้องรับแก้วมาอย่างจำยอม“เธอชื่ออะไรนะ” เขาถามฉัน“ชื่อฟ้าค่ะ”“ฉันเรย์นะ ส่วนนี้ไอ้เตอร์ ส่วนไอ้บิลเธอคงรู้จักแล้ว” เขาแนะนำทุกคนบนโต๊ะให้ฉันรู้จักและพี่บิลก็คือคนที่ไปเอาแบบวันนั้น"สวัสดีค่ะ พี่เตอร์ พี่บิล" ฉันยกมือไหว้พวกพี่เขา คนที่ชื่อพี่เตอร์พยักหน้าส่วนพี่บิลก็ส่งยิ้มให้ จากนั้นฉันก็นั่งโง่ๆ มองแก้วเหล้าอยู่แบบนั้น“แล้วทำไมไม่ดื่มล่ะ?” เขาย้ำอีกครั้ง เหมือนจะให้ฉันดื่มให้ได้เอาว่ะ! ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วฉันตัดสินใจยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มทีเดียวหมดแก้ว รสชาติขมและแย่กว่าที่ฉันคิด ทำไมคนถึงชอบดื่มกันจังนะ?“
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status