Bad Love|รักร้ายนายสารเลว

Bad Love|รักร้ายนายสารเลว

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-01-08
โดย:  เดลิลจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 คะแนน. 1 ทบทวน
45บท
5.9Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

“คืนเดียวจบไม่คบไม่ผูกพัน” นี่คือสิ่งที่สาวๆ ทุกคน ต้องจำไว้ให้ดี เรย์ เดมอนต์ อดิศวรทัติ อายุ 24 ปี เจ้าของผับ เจ้าชู้ ฟันหญิงเป็นว่าเล่น “คืนเดียวจบไม่คบไม่ผูกพัน” ฟ้า ฟ้าใส พัชรกานต์กุล อายุ 20 ปี เติบโตมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า “รู้ทั้งรู้ว่าเขามันอันตราย แต่ก็ยังไปเผลอใจรักเขา” ~แรกๆ มันก็แค่เกมนึงที่ยังไม่อยากให้จบเร็ว~ หลังๆ ไอ้เหี้ยแม่ง..กูเกมเฉย~~

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

CHAPTER 1 ชีวิตไอ้ฟ้ามันถึกและทนอยู่แล้ว

入江静真(いりえ しずま)と結婚して以来、綾辻月子(あやつじ つきこ)は離婚なんて考えたこともなかった。

だって、彼女は静真に心底惚れていたから。彼の為なら死ねるくらいに。

しかし、彼の初恋の人が帰ってきた。

……

その時、月子は病院にいた。

医者の声は冷淡だった。「綾辻さん、今回の流産は子宮に深刻なダメージを与えています。今後妊娠の可能性は低いでしょう。心の準備をしておいてください」

月子の頭はガンと鳴った。

この子の為に、彼女は三年もの間、辛い妊活を続けてきた。そして二ヶ月前、やっと妊娠できたのだ。

今日の午後、外出中に突然車が飛び出してきて、彼女は転倒してしまった……

医者は眉をひそめた。「綾辻さん?」

「……はい、分かりました。先生、ありがとうございます」

月子は人前で弱みを見せるのが好きじゃなかった。瞬きをして、涙をこらえ、立ち上がってその場を去った。

背後で看護師たちの噂話が聞こえてきた。「こんな大変な事なのに、旦那さん、見かけないわね」

「本当よね。さっき子宮内容除去術を受けて、泣き崩れそうになってたわ。旦那さんに電話して、病院に来てくれるように頼んでたけど、結局来なかったみたい」

「ひどい!愛してないのがバレバレじゃない。こんなの、離婚するしかないでしょ!」

月子は遠くまで行っていたので、その後の言葉は聞こえなかった。

実際、静真は病院に来るのを拒否しただけでなく、電話でこう言ったのだ。「子供がダメになったなら仕方ないだろ。何泣いてんだ?

今忙しいんだ。邪魔するな!」

その後、月子は何度か電話をかけたが、彼は一度も出なかった。

この三年間、静真はずっと彼女に冷たかった。

正直、彼女はもう慣れていた。

三年前に月子が偶然入江会長の命を救ったことがあり、会長は彼女を気に入り、二人をくっつけた。そうでなければ、彼女のような身分で入江家の妻になることなんてできなかったのだ。

だから、そもそも静真は彼女と結婚したくなかったのだ。

今日、彼に連絡を取り続けたのは、生まれてくるはずだった子供のためだと思ったから……

やっぱり、期待するべきじゃなかった。

月子は気持ちを切り替え、タクシーで帰って休もうと携帯を取り出した途端、メッセージが届いた。

静真の親友、佐藤一樹(さとう かずき)から動画が送られてきたのだ。

月子は動画を再生する。

動画の冒頭は大きなバラの花束だった。少なくとも999本はあるだろう。多すぎて画面に入りきらない。

カメラが左に移動すると、静真の姿が現れた。彼の隣にはある女が寄り添っている。

夏目霞(なつめ かすみ)だった。

月子は瞳孔を縮め、指先にぐっと力が入った。

動画の中で誰かが囃し立てている。「霞さん、静真さんは今日のお前の帰国を知ってて、とっくに歓迎会を準備してたんだぞ!絶対、心を込めて準備したんだ!」

「ハグくらいしろよ!早く静真さんに感謝を伝えろ!」

「ハグだけじゃ足りないだろ!キスしろよ、前にもしてたんだし!お前らのフレンチキス三分の動画、俺まだ消してないぞ」

霞は首を横に振った。「今は立場上ちょっと……」

彼女が言葉を言い終わらないうちに、静真は自ら霞を抱き寄せた。「霞、おかえり」

その口調と仕草は、とても優しく、自然だった。

周りの人たちは黄色い声を上げた。「見て、静真さん全然気にしてないじゃん!」

「キスしろ!キスしろ!」

ここで、動画は突然終わった。

メッセージが取り消されたのだ。

【ごめん、間違えて送っちゃった】

取り消しが早かった。一樹は、彼女がまだ開いていないと思ったのだろう。それ以上何も説明してこなかった。

月子は長い間チャット画面を見つめていた。

見ているうちに、唇の端が上がった。

これが、静真の言う大事な用事だったのか……

月子は三年間、彼の心を温めようと努力してきた。なのに、静真が自分を愛してくれる日は来ず、舞い戻ってきたのは彼の初恋の人だった。

もはや、彼の心に彼女の居場所などあるはずもなかった。

愚かな夢を見るのは、もう終わりにしよう。

帰宅後、月子は荷造りを始めた。

この数年、生活も仕事もシンプルだったため、自分の物はほとんど買っていない。必要な服と証明書以外、持って行くものは何もない。26インチのスーツケース一つで十分だった。

30分もかからずに荷造りは終わった。

そして、静真の帰りを待った。

午前2時になって、ようやく玄関のドアが開いた。

静真がリビングを通ると、彼女と目が合った。

彼は驚いた様子もなかった。

たくさんの接待で遅くなる夜、月子はいつもこうして彼の帰りを待っていたのだ。

「手術を受けた後なのに、早く休まないのか?」静真の口調は冷淡で、心配している様子は全く聞こえなかった。

「あなたを待ってたの」

彼が玄関に入ってきてから、月子は彼の唇をじっと見つめていた。

男の唇の形は相変わらず魅力的だったが、端の方が少し腫れていた。

白いシャツの襟元には、あやしい口紅の跡がくっきりと残っていた。首筋にもそう。

本当にキスしたんだ。

もしかしたら、それ以上のことも。

月子の心臓は、突然激しい痛みを感じた。

結婚して三年、静真が彼女に触れた回数は片手で数えられるほどだった。それも、親戚にせかされて渋々といった感じだった。

彼は決して自分からキスしようとはしなかった。いつもいきなり本題に入り、優しさのかけらもなかった。その間、彼女はとても辛い思いをした。終わった後、抱きしめて欲しくても、彼はくるりと背を向けて浴室へ行くのだ。

彼女にいつも見せるのは、冷たい背中だった。

静真は彼女の隣にあるスーツケースに気づき、理解した。「一樹の動画、見たのか?」

「ええ、見たわ」近くに行くと、月子は彼の体から酒の匂いを感じた。

そして、吐き気を催すような香水の匂いも。

「私たち、離婚……」

彼女が言葉を言い終わらないうちに、静真は平然と言った。「もう知ってるなら、離婚しよう。最初から分かっていたはずだ。霞が海外に行っていなければ、お前と結婚なんてしなかった」

ここまで言われて、月子が反対する理由はない。「分かったわ」

「今日は遅いから、とりあえず休んで、明日出て行ってくれ……」

「大丈夫よ。離婚協議書にはもうサインしたわ」

月子はテーブルを指差した。

結婚式の夜、静真はこの離婚協議書を彼女に渡していたのだ。今日まで、月子はサインする決心がつかなかった。

今度は静真が驚いた。

思わず眉をひそめ、彼女の本心を測っているようだった。

「お酒を飲むでしょ。酔い覚ましスープを作ったわ。キッチンにある」月子は少し迷ったが、声をかけて注意した。

あれは癖みたいなものだ。静真に愛してもらう為に、彼の食事や生活の世話は、全て彼女が自ら行っていた。

料理があまり得意でなかった彼女が、料理の腕前を上げるまでには、かなりの苦労があった。

静真に食事を作る度に、買い出しから完成まで数時間かかり、指には切り傷や火傷の跡がいくつも残っていたのだ。

しかし静真は好き嫌いが激しく、どんなに美味しくても、一度も「美味しい」と言ったことがない。明らかに表情で美味しさを表している時でさえも。

静真はよく分かっていた。自分が褒め言葉をかければ、月子がどんなに喜ぶかを。彼はただ、彼女にその喜びを与えたくなかったのだ。

「私は行くわ」三年の夫婦生活、別れの時に、もう何も言うことはなかった。

静真は眉をひそめた。「今夜はここにいろ」

「いいえ」月子はスーツケースを引きずり、背を向けて出て行った。

静真は、自分の言うことを聞かない月子が気に入らず、少し不機嫌そうだった。

そして、玄関のドアが閉まった。

ちょうどその時、一樹から電話がかかってきた。「静真さん、家に着いたか?月子に聞いたか?動画見たのか?

悪かった。本当にわざとじゃなかったんだ。まあ、見たとしても、別に問題ないだろ?お前と彼女、しょっちゅう揉めてるし……」

「彼女と離婚した」

「え?離婚した?」

一樹はとても驚いた様子だった。「この動画のせいで?まさかだろ。彼女がお前と離婚するわけないだろ。月子が離婚するなら、俺、生配信でうんこ食う!」

「俺が言ったんだ」と静真は言った。

一樹はしばらく黙っていた。

静真が離婚を切り出すということは、何もなかったも同然だ。月子が静真にベッタリで、絶対に別れられないと、友人たちは皆知っていた。

「この前離婚って言ったの、一ヶ月前にも満たないだろ?月一の恒例行事みたいだな」

一樹はからかった。「前回、俺たちが彼女が半日で戻ってくると賭けて、案の定勝ったよな……今回は一日って賭ける。もし俺がまた勝ったら、飯おごりな!」

静真は、閉まった玄関のドアに視線をやった。家の外では車のエンジン音が聞こえた。

今日は月子はかなり決意が固そうだった。

しかし、静真は涼しい顔で眉を少し下げ、全く気に留めていない様子だった。「一日なんていらない。彼女は明日の朝には帰ってくるさ」
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
อ่านเพลิน สนุกๆๆๆ
2025-12-01 21:07:36
0
0
45
CHAPTER 1 ชีวิตไอ้ฟ้ามันถึกและทนอยู่แล้ว
สังคมในเมืองหลวงเต็มไปด้วยผู้คนที่ต่างรีบเร่งไปทำหน้าที่ของตนเอง เช่นเดียวกับฉันในตอนนี้ ที่กำลังจะไปสายเพราะปัญหารถติด!“จะทันไหมเนี่ย” ฉันบ่นกับตัวเอง ขณะยืนเบียดอยู่บนรถเมล์ที่แออัดไปด้วยผู้คน“ชิดในหน่อยเพ่! ชิดในหน่อย!!” เสียงกระเป๋ารถเมล์ดังลั่น เหมือนว่ายังไม่ชิดพอใช่ไหม?“ชิดในอีกนิดเพ่!” อยากจะลงตอนนี้แต่คงไม่ทันแล้ว นึกอยากจะบ้าตาย ไหนๆ ก็สายแล้ว ทนยืนเบียดๆ แบบนี้ไปก่อนก็แล้วกันครืด ครืด...เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น“ว่าไงกองทัพ” ฉันกรอกเสียงตอบกลับทันทีที่กดรับสาย“ฟ้า สายแล้วนะ อยู่ไหน?” เสียงปลายสายถามกลับมา“อยู่บนรถเมล์ รถติด คนแน่น ร้อนก็ร้อน”“จะให้รอไหม?” กองทัพถามด้วยความห่วงใย“ไม่ต้องๆ นายเข้าไปรอก่อนได้เลย” ฉันตอบอย่างเกรงใจ ถ้ารอฉัน เขาคงต้องเข้าเรียนสายไปด้วยแน่“ได้ๆ งั้นแค่นี้นะ รีบๆ มาล่ะ”“ค่า~~” ฉันวางสายจากกองทัพ เสียงกระเป๋ารถเมล์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ชิดในหน่อยเพ่~ ชิดใน!” โว้ย! ไอ้นี่ไม่เห็นหรือไงว่ามันแน่นขนาดไหน… ฮึ่ย!ฉันตัดสินใจลงที่ป้ายถัดไปทันที เพราะทนไม่ไหวแล้ว ทั้งรำคาญและหงุดหงิดเต็มที ถึงแม้จะเหลืออีกตั้งสองป้ายกว่าจะถึงมหาวิทยาลัย แต่ก็เอาเถอะ ลง
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 2 คืนเดียวจบไม่คบไม่ผูกพัน [1]
1 เดือนต่อมาช่วงนี้ชีวิตของฉันแฮปปี้มาก พี่เจนที่ทำงานที่ร้านกาแฟก็ดูแลฉันดีมาก ไหนจะพี่ทิพย์อีก ที่คอยถามไถ่และดูแลฉันอย่างดีเสมอ“พี่เจนขา~” ฉันเรียกพี่เจนด้วยเสียงหวาน“ขา~ หนูฟ้าคนสวย” พี่เจนตอบกลับด้วยน้ำเสียงน่ารักไม่แพ้กัน“อุ๊ย! เขินจัง”“วันนี้ฟ้ามีงานที่มหาวิทยาลัย คงเข้ามาค่ำๆ นะคะ” ฉันบอกพี่เจนตามจริง ที่ร้านนี้จะคิดค่าแรงตามชั่วโมงที่ทำงาน วันไหนว่างก็มา เวลาไหนก็ได้ตามสะดวก“ได้จ้ะ ตั้งใจทำงานนะน้องฟ้า”“ขอบคุณค่ะ ฟ้าไปก่อนนะ จุ๊บๆ”ตอนนี้การเดินทางสะดวกมากขึ้น พี่วินหน้าคอนโดนี่แหละที่คอยรับส่งฉันเวลาไปไหนมาไหน...ส่วนไอ้คุณกองทัพล่ะ? ตั้งแต่ฉันได้ที่อยู่ใหม่ เขาก็ไม่ค่อยได้มารับมาส่งฉันบ่อยนัก บางวันก็แอบไปส่งสาวๆ ตามประสาคนหล่อ มีเพื่อนหล่อแถมรวยก็ต้องทำใจค่ะRay Part“ไอ้เรย์! มึงชวนพวกกูมาฉลองที่ร้านเพราะได้กำไรดี แต่ตัวมึงดันสนใจแต่น้องโคนมเนี่ยนะ!” ไอ้เตอร์… ก่อนที่มึงจะพูดอะไร ดูตัวเองหน่อยเถอะ นั่นก็พันธุ์โคนมดีๆ เหมือนกันนั่นแหละ“มึงดูตัวเองก่อนดีไหม ก่อนจะไปว่ามัน” เยี่ยมมากบิล วันนี้พูดได้ถูกใจสุดๆ ไอ้เพื่อนรัก“เพื่อนบิลพูดถูก”“ทีอย่างนี้ละเพื่อนบิลๆ สัส!
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 3 คืนเดียวจบไม่คบไม่ผูกพัน [2]
คอนโดFah Part เฮ้อ…เหนื่อยจัง ทั้งงานโปรเจคที่มหาวิทยาลัย ไหนจะงานที่ร้านกาแฟอีก ส่วนใหญ่ลูกค้าก็เป็นคนที่พักที่คอนโดนี้ แถมยังมีคนนอกเข้ามานั่งจิบกาแฟที่ร้านด้วย แต่ละวันแทบไม่ได้พักเลยครืด ครืด ครืด“ฮัลโหล~” ฉันกรอกเสียงลงไปอย่างที่ชอบทำหลังจากเห็นชื่อที่หน้าจอ(เลิกงานแล้วเหรอ ไปกินข้าวกัน) กองทัพ โทรเข้ามาทุกวันเช่นเคย“ไม่อ่ะ ขี้เกียจ เหนื่อยด้วย” ฉันที่กำลังนอนกลิ้งไปมาบนโซฟาตอบอย่างเกียจคร้าน(ใจร้าย)“วันหลังเถอะ จะได้ไปหาซื้อพวกอุปกรณ์ทำงานด้วย” เวลามีงานโปรเจค กองทัพนี่แหละที่พาไปหาซื้อของ(ก็ได้ งั้นพรุ่งนี้นะ จะได้รีบทำไว้แต่เนิ่นๆ) กองทัพตอบรับ“อื้ม งั้นแค่นี้นะ”(ฝันดีนะฟ้า)“เช่นกัน กองทัพ”หลังวางสายจากกองทัพ ฉันก็ไปอาบน้ำแล้วกลับมานั่งทำงานต่อ เช้าก็เรียนและทำงาน ตกดึกก็ทำการบ้านและอ่านหนังสือ ถึงจะเหนื่อยแค่ไหนก็ต้องสู้ต่อไป ถ้าเกรดตกอาจโดนไล่ออกจากทุนฟรีก็ได้ ดังนั้นฉันต้องขยันมากกว่าคนอื่นๆ หลายเท่าเช้าวันต่อมาวันนี้ฉันลางานที่ร้านกาแฟ 1 วัน เพราะต้องไปหาซื้อของกับกองทัพ และยังมีเรียนอีกด้วย วันหนึ่งมีหลายเรื่องให้ทำจนแทบไม่มีเวลาว่าง“ตกลงจะไปที่ไหน?” ฉันถา
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 4 ผู้ชายคนนั้น [1]
วันนี้เป็นวันหยุดของฉัน แต่ฉันก็ยังไม่หยุดที่จะทำงาน ก็อาทิตย์นึงจะมีวันหยุดตั้งสองวัน ขอทำงานให้เต็มที่หน่อย อยู่เฉยๆ เดี๋ยวไม่มีเงินใช้ ฮ่าๆ“สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ” ฉันกล่าวทักทายลูกค้าด้วยรอยยิ้มสุภาพ“เอาเอสเพรสโซ่ร้อนที่หนึ่งครับ” เขาพูดเสียงเรียบพลางก้มมองโทรศัพท์“ได้ค่ะ เชิญคุณผู้ชายไปนั่งรอที่โต๊ะเลยค่ะ” ฉันตอบอย่างสุภาพ แล้วเขาก็เดินไปนั่งรอที่โต๊ะตามที่ฉันบอกผู้ชายคนนี้หน้าตาดี ดูท่าทางเหมือนจะเป็นคนใจดี แต่ทำไมดูหยิ่งๆ ยังไงไม่รู้“แหนะ...นินทาลูกค้าอยู่ล่ะสิ” พี่เจนที่กำลังชงกาแฟหันมาพูดล้อฉัน“เปล่านะคะ ก็แค่คิดอะไรไปเรื่อย”“พี่ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย เรานี่ร้อนตัวเชียว ฮ่าๆ” พี่เจนหัวเราะเบาๆ3 นาทีผ่านไป“เสร็จแล้ว ยกไปเสิร์ฟได้จ้ะ” พี่เจนพูดขึ้นพร้อมกับวางถ้วยกาแฟใส่ถาดให้ฉัน“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” ฉันยกถาดกาแฟเดินไปที่โต๊ะของลูกค้า พยายามรักษามารยาทตามที่พี่เจนสอนมา“ขอโทษนะคะ ขออนุญาตเสิร์ฟกาแฟค่ะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ“.....”เขาไม่ได้พูดอะไร นอกจากก้มหน้ากดโทรศัพท์ต่อเหมือนเดิมพอเสิร์ฟเสร็จฉันก็รีบเดินกลับมาที่เดิมทันที...“เขาพึ่งมาเหรอคะพี่เจน? ฟ้าไม่คุ้นหน้าลูกค้
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 5 ผู้ชายคนนั้น [2]
หลังเลิกงานเมื่อเลิกงานแล้ว ฉันก็แวะไปซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของมาทำกับข้าวกินเอง มันถูกและประหยัดกว่าซื้ออาหารสำเร็จรูป ซื้อทีนึงก็ทำกินได้หลายวัน“จะทำอะไรกินดีน้า” ฉันพูดกับตัวเองขณะเข็นรถเข็นไปตามทางเดิน“เอาแค่นี้แล้วกัน” ฉันเลือกของเสร็จแล้วก็มาจ่ายเงิน จากนั้นรีบเดินกลับคอนโดทันที โชคดีที่ซูเปอร์กับคอนโดฉันอยู่ไม่ไกลกัน แค่ข้ามถนนมาก็ถึงแล้ววันต่อมาสายแล้ว! วันนี้ต้องโดนอาจารย์ด่าแน่ๆ เริ่มต้นวันแรกของสัปดาห์ก็สายแล้ว ฮือ...ทำไงดี ไหนจะของที่ต้องหอบไปเรียนอีก เยอะกว่าปกติมาก นั่งวินไปคงลำบาก งั้นแท็กซี่แล้วกัน หวังว่าใกล้แค่นี้เขาจะยอมไปส่งนะ“ไปมหาลัยค่ะ...ด่วนๆ เลยพี่” ฉันบอกคนขับแท็กซี่อย่างเร่งรีบทันทีที่ขึ้นรถได้คนขับพยักหน้าแล้วออกรถทันที ฉันนั่งลุ้นในใจ หวังว่าจะไปทันก่อนที่อาจารย์จะเช็คชื่อเข้าเรียน สัปดาห์นี้เพิ่งเริ่มต้นเอง ฉันไม่อยากเริ่มด้วยการถูกดุหรือเสียคะแนนไปพอรู้ว่ายังไงก็ไม่ทันเข้าเรียนแล้ว ฉันเลยตัดสินใจเดินไปที่โรงอาหารของคณะ หวังว่าจะหาอะไรลงท้องก่อน มาสายแถมข้าวก็ยังไม่ได้กิน ชีวิตหนอชีวิต...“พี่ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับน้องฟ้า” เสียงทักดังขึ้น ทำให้ฉ
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 6 รับงานออกแบบ [1]
หลังจากเลิกคลาส ฉันก็รีบไปคุยรายละเอียดกับอาจารย์ทันที อาจารย์บอกให้ฉันทำโปรเจคนี้เพราะเห็นว่าถ้าลูกค้าถูกใจ เขาจะจ่ายไม่อั้น แต่ก็มีความเสี่ยงที่เขาอาจไม่ถูกใจก็ได้ แถมงานนี้ต้องออกแบบร้านเหล้า ซึ่งฉันเองก็ไม่ค่อยมีประสบการณ์เท่าไหร่ ทั้งชีวิตเคยเข้าผับแค่ครั้งเดียว แต่ก็รับปากไปแล้วว่าจะทำ... ถอนตัวทันไหมเนี่ย?“นี่คือรายละเอียดทั้งหมด รวมทั้งข้อมูลติดต่อของลูกค้า” อาจารย์ยื่นเอกสารสามสี่แผ่นให้ฉัน“ขอบคุณมากค่ะอาจารย์”“ฉันเชื่อว่าเธอทำได้ สู้ๆ นะ เก่งๆ อย่างเธอไม่ต้องกลัวอะไร ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนหรืออยากให้ฉันช่วยดูก็บอกได้เสมอ”“ขอบคุณมากค่ะอาจารย์ หนูขอตัวก่อนนะคะ” ฉันกล่าวลาและเดินออกจากห้องพักอาจารย์ แล้วตรงไปหากองทัพที่นั่งรออยู่หน้าตึก“เป็นไงบ้าง ได้งานไหม?” พอฉันมาถึง กองทัพก็ถามทันที“อืม ได้แล้วล่ะ ขอบคุณนายนะที่ช่วยแนะนำ”“ไม่เป็นไร แค่นี้เอง ปะ กลับกัน เดี๋ยวไปส่ง” กองทัพพูดพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะช่วยฉันถือของแล้วพาเดินไปที่รถคอนโดพอมาถึงห้อง ฉันก็นั่งลงและเริ่มค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการออกแบบภายในที่ได้รับมอบหมาย เขากำหนดเวลาให้หนึ่งสัปดาห์ คิดว่าน่าจะทัน มีเวลาตั้ง
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 7 รับงานออกแบบ [2]
อาจารย์หันมายิ้มให้ก่อนจะพูดว่า “สวัสดีจ้ะ นี่คือคุณลูกค้าที่เธอจะต้องนำเสนอแบบงานให้เขาดู”“นี่คุณบิลนะ ลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัย” อาจารย์แนะนำเขาให้ฉันรู้จัก“สวัสดีค่ะ” ฉันรีบยกมือไหว้ให้เร็วที่สุด ลูกเจ้าของมหาวิทยาลัยเชียว ต้องทำตัวดีๆ“สวัสดีครับน้องฟ้า” เขาทักทายกลับอย่างเป็นกันเอง“เชิญนั่งก่อนครับ” เขาบอกพร้อมนั่งลงที่เดิม แต่เสียงเขาไม่เหมือนกับที่คุยกับฉันวันนั้นเลยนะ ทำไมรู้สึกแปลกๆ?“มีอะไรติดหน้าผมหรือเปล่าครับ” เขาถามด้วยรอยยิ้มบางๆ เมื่อเห็นว่าฉันจ้องหน้าเขานานเกินไป“ไม่มีค่ะๆ ขอโทษด้วยนะคะ” ฉันรีบขอโทษ เกรงว่าเขาอาจจะไม่พอใจ แล้วเกิดยกเลิกทุนเรียนฟรีของฉันขึ้นมาจะทำยังไง“ผมไม่ได้เป็นคนที่จะซื้อแบบนี้หรอกครับ แต่เป็นเพื่อนผม วันนี้มันติดงานด่วน ก็เลยให้ผมมาแทน” เขาอธิบายอย่างสุภาพ“อ๋อค่ะ นี่ค่ะ แบบที่ฉันออกแบบไว้…” ฉันยื่นแบบให้เขาดู พร้อมกับใจที่เต้นตึกตัก ไม่รู้ว่าเขาจะว่ายังไง คนที่สั่งแบบไม่มา คนที่มาดูกลับไม่ใช่คนสั่ง“อาจารย์มีเด็กฝีมือดีแบบนี้ ทำไมไม่เคยบอกผมเลยครับ” เขาพูดพลางดูแบบในมืออย่างตั้ง
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 8 อุบัติเหตุ
“สามหมื่นเลยเหรอคะ?”“นี่ถือว่าน้อยไปแล้วนะ เพราะยังไงเธอก็ไม่ยอมรับมากกว่านี้ เอาเป็นว่าถ้ามีงานออกแบบอีก ผมจะติดต่อผ่านอาจารย์นะครับ ผมขอตัวก่อน” เขาพูดจบก็เดินออกไปทันที ทำให้ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้อีกอาจารย์หันมาพูดกับฉันอย่างเหนื่อยๆ “รับๆ ไว้เถอะฟ้า ถ้าเธอเข้าใจมากกว่านี้จะรู้ว่ามันมีค่ามากนะ”“ขอบคุณนะคะอาจารย์” ฉันพูดด้วยความซาบซึ้งยกมือขึ้นไหว้อาจารย์อาจารย์ยิ้มบางๆ “เอาไว้มีงานออกแบบอีกจะบอกนะ แล้วคราวหน้าอาจารย์จะช่วยตีราคาให้ก่อนนำไปให้ลูกค้า ต่ำสูงยังไงจะได้พิจารณาถูก”ฉันคุยกับอาจารย์สักพักก็เดินออกมา เมื่อได้เช็คแล้ว ฉันตัดสินใจไปขึ้นเงินและเก็บเข้าบัญชีทันที สามหมื่นบาทถือว่าเยอะมากสำหรับฉัน ถือว่าเป็นงานใหญ่ชิ้นแรกที่สำคัญที่สุดในชีวิต ส่วนเงินนี้จะเก็บไว้ในบัญชี คงไม่ได้ใช้อะไรมากมายขนาดนั้น ที่ทำงานอยู่ตอนนี้ก็พอใช้ได้อยู่แล้ว เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันยิ้มออกมาไม่หุบเลยทีเดียวRay Partวันนี้ผมมีนัดดูงานเขียนแบบของเด็กชื่อฟ้า รุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย เธอรับทำงานออกแบบให้ผม แต่ดันมีนัดกับสาวๆ ซะก่อน เลยต้องให้ไอ้บิลไปคุยแทน พร้อมกับเช็คอีกหนึ่งแสนบาท สำหรับผม แค่นี้จิ๊บๆ เพร
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 9 ผู้ชายเฮงซวย
เสียงเบรกดังสนั่น ฉันตกใจจนตัวแข็งทื่อ! รถคันนั้นพยายามหักหลบอย่างรวดเร็ว โชคดีที่รถแท็กซี่ของฉันไม่เป็นอะไร แต่รถคันนั้นกลับเสียหลักพุ่งชนต้นไม้อย่างแรง เสียงกระแทกดังลั่นไปทั่วทั้งบริเวณฉันยืนนิ่งด้วยความตกใจ หัวใจเต้นรัวในอก ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป... ฉันเผลอทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้นอย่างนี้ ฉันต้องรับผิดชอบยังไงดี?คนขับรถคันนั้นค่อยๆ ออกมาจากรถ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก แต่สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาเขา หัวใจยังเต้นระรัวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“ขะ...ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ!” ฉันพูดเสียงสั่น พยายามหายใจเข้าออกช้าๆ ยกมือไหว้เขาอย่างประหม่า สายตาของเขาจ้องมาที่ฉันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขายืนหายใจแรงๆ มองมาที่ฉัน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ“เธอไม่ดูเลยหรือไงว่ารถกำลังมา! รู้ไหมว่ามันอันตรายขนาดไหน จะลงรถก็หัดแหกตาดูหน่อยว่ามีรถมั้ย ไม่ใช่นึกอยากจะเปิดตอนไหนก็เปิด!” ฉันทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนตัวสั่นอยู่ท่ามกลางสายฝน รู้สึกหน้าชาและใจเสียเต็มที่ ไม่รู้จะตอบอะไรดี นอกจากพูดคำขอโทษซ้ำๆ เท่านั้น“ฉะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษนะคะ ฉ
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 10 หนึ่งแก้วแลกกับค่าเสียหาย
ฉันถอนหายใจเบาๆ รู้สึกว่าถูกกดดันให้ยอมรับข้อเสนอ แต่ถ้ามันจะทำให้เรื่องนี้จบลงโดยไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายจำนวนมาก ฉันก็อาจต้องยอมไปตามน้ำ“โอเคค่ะ แค่แก้วเดียวนะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงยอมจำนน หวังว่าเรื่องนี้จะจบลงด้วยดีนะฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยว่าจะดื่มกับพวกเขา แต่เขากลับชงเหล้าและยื่นมาให้ฉันอย่างไม่รอคำตอบ ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่แน่ใจว่าจะไว้ใจเขาได้ไหม แต่ถ้าเขายอมยกค่าเสียหายให้ การดื่มสักแก้วก็คงไม่เสียหายมาก...หรือเปล่า?“รับสิ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ฉันจึงต้องรับแก้วมาอย่างจำยอม“เธอชื่ออะไรนะ” เขาถามฉัน“ชื่อฟ้าค่ะ”“ฉันเรย์นะ ส่วนนี้ไอ้เตอร์ ส่วนไอ้บิลเธอคงรู้จักแล้ว” เขาแนะนำทุกคนบนโต๊ะให้ฉันรู้จักและพี่บิลก็คือคนที่ไปเอาแบบวันนั้น"สวัสดีค่ะ พี่เตอร์ พี่บิล" ฉันยกมือไหว้พวกพี่เขา คนที่ชื่อพี่เตอร์พยักหน้าส่วนพี่บิลก็ส่งยิ้มให้ จากนั้นฉันก็นั่งโง่ๆ มองแก้วเหล้าอยู่แบบนั้น“แล้วทำไมไม่ดื่มล่ะ?” เขาย้ำอีกครั้ง เหมือนจะให้ฉันดื่มให้ได้เอาว่ะ! ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วฉันตัดสินใจยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มทีเดียวหมดแก้ว รสชาติขมและแย่กว่าที่ฉันคิด ทำไมคนถึงชอบดื่มกันจังนะ?“
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status