Chapter 2

Chapter 2

HINDI alam ni Armea kung paano niya nagawang magmaneho pauwi sa bahay nila. Ilang beses siyang napilitang huminto sa gilid ng kalsada dahil sa walang tigil na pagpatak ng kaniyang mga luha. Hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makapaniwala sa kaniyang mga nasaksihan.

Si Ethan at Seraphina. Ang nobyo niyang tatlong taon niyang minahal at ang kapatid niyang kahit kailan ay hindi niya itinuring na ibang tao kahit na hindi tao ang turing nito sa kaniya.

Sa pagkakataong ito, hindi siya papayag na basta na lamang palampasin ang ginawang pagtataksil ng mga ito.

Kailangang malaman ng kaniyang ama ang lahat. Alam niyang hindi ganoon kaganda ang relasyon nila ng kaniyang ama, lalo na simula nang mamatay ang kaniyang ina. Ngunit umaasa pa rin siyang kahit sa pagkakataong ito ay kakampihan siya nito.

Pagdating sa mansyon, agad niyang iniwan ang sasakyan sa driveway at nagmamadaling pumasok sa loob.

“Daddy!” malakas niyang tawag.

Nakita niyang nakaupo sa sala ang kaniyang ama na si Don Ricardo Alarcon habang may hawak na baso ng alak. Katabi naman nito ang kaniyang madrastang si Veronica.

Parehong napalingon ang dalawa nang marinig ang kaniyang boses.

“Armea?” Kumunot ang noo ng kaniyang ama. “Ano'ng ginagawa mo rito? Akala ko ba may lakad kayo ni Ethan ngayong gabi?”

Lalong sumikip ang kaniyang dibdib nang marinig ang pangalan ng dating nobyo.

“Daddy…” Lumapit siya rito. “May kailangan po akong sabihin sa inyo.”

“Ano na naman ba 'yan?” iritableng tanong nito.

“Si Ethan po…” Napalunok siya habang pinipigilan ang muling pagpatak ng kaniyang mga luha. “Nahuli ko po siyang may kasamang ibang babae.”

Napataas ang kilay ni Veronica.

“Talaga? At sino naman ang babaeng iyon?”

“Si Seraphina po.”

Sandaling nabalot ng katahimikan ang buong sala.

Palipat-lipat niyang tiningnan ang dalawa, habang naghihintay ng anumang reaksiyon mula sa mga ito.

Ngunit sa halip na magulat o magalit, napabuntong-hininga lamang ang kaniyang ama.

“Is that all?”

Natigilan siya.

“P-Po?”

“Akala ko naman kung ano nang nangyari at ganiyan ka makasigaw pagpasok mo.”

Hindi makapaniwalang napatingin si Armea sa ama.

“Daddy, hindi n'yo po ba narinig ang sinabi ko? Nahuli ko si Ethan na nakikipagtalik kay Seraphina! At sinabi pa nilang ikakasal na sila!”

“I know.”

Napakunot-noo siya. Sa pag-aakalang mali lang ang pagkadinig niya. Pero nang makitang seryoso ang ama ay tila may malamig na bagay na bumalot sa kaniyang buong katawan.

“W-What?”

“Alam na namin ang tungkol sa relasyon nila,” kalmadong sagot ng kaniyang ama.

Hindi agad nakapagsalita si Armea.

“Alam… alam n'yo na po?”

“Yes. At wala akong nakikitang dahilan para gumawa ka pa ng eskandalo tungkol doon.”

Napaatras siya.

“Dad, paano n'yo nasasabi 'yan? Niloko po nila ako! Kapatid ko si Seraphina at nobyo ko si Ethan!”

“Lower your voice, Armea!” singhal nito. “Hindi mo kailangang magsisigaw dito!”

“Pero, Dad—”

“Enough!”

Napapitlag siya. Mula pagkabata ay takot na siyang mapagalitan ng kaniyang ama. Kaya kahit gusto pa niyang ipagtanggol ang sarili ay hindi niya nagawang magsalita.

“Armea, hija,” singit ni Veronica habang mahinahong ibinababa ang tasa ng tsaa sa mesa. “Alam kong nasasaktan ka ngayon. Pero hindi mo naman puwedeng pilitin si Ethan na mahalin ka kung ang kapatid mo talaga ang gusto niya.”

Napatingin siya rito.

“Tita Veronica, alam n'yo rin po ang tungkol doon?”

“Of course. Seraphina is my daughter. Natural lang na sabihin niya sa akin ang tungkol sa relasyon nila.”

“Kung ganoon, bakit hindi n'yo sinabi sa akin?”

Nagkatinginan ang mag-asawa.

“Dahil wala rin namang magandang maidudulot kung malalaman mo,” sagot ng kaniyang madrasta.

Napatawa siya nang mapait.

“Walang magandang maidudulot? Anim na buwan nila akong niloloko! At sa loob ng anim na buwang iyon, hinayaan n'yo lang akong magmukhang tanga?”

“Watch your words, Armea!” babala ng kaniyang ama.

“Dad, anak n'yo rin po ako!” Hindi na niya napigilan ang pagtaas ng kaniyang boses. “Puwede ba kahit minsan, kampihan n'yo naman ako!”

Sandaling natahimik ang ama bago nito inubos ang laman ng baso.

“Kung tapos ka na sa pagdadrama mo, may mas importante tayong kailangang pag-usapan.”

Napakurap siya.

Mas importante? May mas importante pa ba kaysa sa katotohanang pinagtaksilan siya ng sariling kapatid at ng lalaking mahal niya? Gayunpaman, kalmado s'yang naghintay sa sasabihin nito.

“A-Ano po iyon?”

“About the company.”

Napakunot ang kaniyang noo.

“Ano naman po ang tungkol sa kumpanya?”

“We're having financial problems, Armea. At kung hindi tayo makakahanap ng paraan para maresolba iyon, posibleng mawala sa atin ang lahat.”

Hindi siya agad nakapagsalita.

Bagama't alam niyang may mga pinagdaraanan ang kanilang kumpanya, hindi niya inakalang ganoon na pala kalala ang sitwasyon.

“G-Gaano po kalala?”

“Malala enough para manganib ang mga shares na iniwan sa 'yo ng Mommy mo.”

Nanlaki ang kaniyang mga mata.

“W-what?!”

Ang mga shares na iyon ang tanging malaking pamana sa kaniya ng kaniyang yumaong ina. Kaya kahit kailan ay hindi niya hahayaang may mangyari roon.

“P-Paano nangyari iyon, Daddy?”

“Hindi mo na kailangang malaman ang lahat ng detalye. Ang mahalaga, may paraan pa para maisalba natin ang kumpanya.”

“Ano pong paraan?”

Nagkatinginan muna ang kaniyang ama at madrasta bago muling ibinaling sa kaniya ang atensyon.

“Kailangan mong magpakasal.”

Natigilan siya.

“P-Po?”

“You heard me. Kailangan mong magpakasal kay Lucien Alexander Monteverde.”

Parang may kung anong malakas na bagay na bumagsak sa kaniyang dibdib.

“Lucien Alexander Monteverde?”

“Yes. Ang tagapagmana ng Monteverde Group.”

Hindi makapaniwalang napailing siya sa narinig.

“Dad, you're joking right?”

“Do I look like I'm joking?”

“Pero hindi ko naman po siya kilala! Paano n'yo ako ipapakasal sa isang lalaking hindi ko pa nakikita?”

“That's not important. Ang mahalaga, pumayag ang pamilya Monteverde na tulungan tayo kapalit ng kasal ninyo.”

Napahawak siya sa kaniyang noo.

Hindi pa man siya nakakabangon mula sa pagtataksil nina Ethan at Seraphina ay panibagong problema na naman ang ibinabato sa kaniya.

“Daddy, hindi po ako puwedeng basta na lang magpakasal sa kung sino-sino!”

“Then be prepared to lose everything!”

Napapitlag siya sa lakas ng boses nito.

“Kapag hindi ka pumayag, hindi ko maipapangakong maisasalba pa ang kumpanyang ito. Pati ang mga shares na iniwan sa 'yo ng ina mo ay maaaring tuluyang mawala!”

Napakagat siya sa kaniyang ibabang labi. Hindi niya kayang mawala ang pamana ng kaniyang ina. Ngunit hindi rin niya kayang basta na lamang ipagkatiwala ang kaniyang buong buhay sa isang lalaking hindi niya kilala.

“Dad…” Huminga siya nang malalim. “Puwede po bang bigyan n'yo muna ako ng panahon para mag-isip?”

Kumunot ang noo nito.

“Armea—”

“Please, Dad. Hindi ko naman po sinasabing ayaw ko. Kailangan ko lang po talagang pag-isipan ang bagay na alam kong magpapabago sa buhay mo.”

Matagal siyang tinitigan ng ama bago ito napabuntong-hininga.

“Fine. Pero huwag mong patatagalin ang desisyon mo. Hindi tayo puwedeng maghintay nang habambuhay.”

Mahina siyang tumango.

“Salamat po.”

Hindi na niya hinintay ang sasabihin pa ng mga ito. Dahan-dahan siyang tumalikod at naglakad patungo sa hagdan. Sa bawat hakbang niya ay pakiramdam niyang lalo lamang bumibigat ang kaniyang dibdib.

Kanina lamang ay excited siyang ipagdiwang ang kanilang third anniversary ni Ethan.

Ngayon, wala na siyang nobyo, pinagtaksilan pa siya ng sariling kapatid, at kailangan pa niyang pag-isipan ang pagpapakasal sa isang estranghero upang hindi mawala ang pamanang iniwan ng kaniyang ina.

Napahinto siya sa kalagitnaan ng hagdan at napahawak sa rehas.

Hindi niya alam kung hanggang kailan niya kakayaning tiisin ang lahat.

At higit sa lahat, hindi niya alam kung ano ang magiging kapalit ng desisyong kailangan niyang gawin